Ὁ Τόμας Χάριγκτον (Thomas S. Harrington), Καθηγητὴς Ἱσπανικῶν Σπουδῶν τοῦ Trinity College τῶν ΗΠΑ (Χάρτφορντ/Κονέκτικατ), στὸ ἐξέχουσας σημασίας βιβλίο του «Ἡ προδοσία τῶν εἰδικῶν: Ὁ κορωνοϊὸς καὶ ἡ διαπιστευμένη τάξη» [1] προβαίνει σὲ κάποιες ἐξέχουσας σημασίας διαπιστώσεις, συγκρίνοντας ἀφ’ ἑνὸς τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο διαχειρίσθηκε ἡ παγκόσμια ἐλὶτ καὶ οἱ ἰδεολογικοί της μηχανισμοὶ τοὺς δύο (προφανῶς κατασκευασμένους) μπαμποῦλες, τῆς Ἂλ Κάιντα καὶ τῆς πανδημίας, ἀφ’ ἑτέρου τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἀντέδρασαν οἱ βρεφοποιημένοι λαοί.
Ὅλοι ἔχουμε δεῖ κάποιους γονεῖς, παρατηρεῖ ὁ Χάριγκτον, πού, ὅταν προσπαθοῦν νὰ καθοδηγήσουν καὶ νὰ πείσουν τὰ παιδιά τους, τοὺς μιλοῦν σέ ἤπιο τόνο καὶ μέ καλωσύνη, ἀλλὰ ἔχουμε δεῖ καὶ κάποιους ἄλλους πού, γιὰ νὰ ἐπιβληθοῦν, καταφεύγουν σὲ φωνὲς καὶ προσβολές.
Ἀπὸ τὴν εἴσοδό της στὸν Πρῶτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ἴσως καὶ νωρίτερα, ἡ Ἀμερικὴ διαθέτει ἕνα ἐξαιρετικα ἐξελιγμένο σύστημα ἐγχώριας προπαγάνδας πού ἔχει σχεδιαστεῖ, γιὰ να πείθει τον κόσμο ὅτι εἶναι ἡ κοσμοκράτειρα καὶ τὸ προπύργιο τοῦ παγκόσμιου καπιταλιστικοῦ συστήματος.
Καὶ ἐπὶ μακρὸ χρονικὸ διάστημα, ὅσοι ἀπὸ τά ΜΜΕ, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τόν ἀκαδημαϊκὸ χῶρο, ἦσαν εὐθυγραμμισμένοι μὲ τοὺς στόχους τοῦ προπαγανδιστικοῦ μηχανισμοῦ, μᾶς μιλοῦσαν γενικῶς σὰν ἐκεῖνο τόν «ἤρεμο γονέα» ποὺ ἀναφέρθηκε παραπάνω.
«ΦΩΝΑΚΛΑΔΕΣ ΓΟΝΕΙΣ»
Μετὰ τὴν 11η Σεπτεμβρίου, ὡστόσο, τὰ πράγματα ἄλλαξαν. Ἡ διακριτικότητα πετάχτηκε ἀπὸ τὸ παράθυρο, καὶ ὅλοι μας ἀναγκαστήκαμε νὰ μποῦμε στον ρόλο τῶν παιδιῶν πού διαπαιδαγωγοῦνταν ἀπὸ γονεῖς-φωνακλάδες. Ὅσο ἀποκρουστικὴ κι ἂν ἦταν, ἡ ἔλλειψη λεπτότητας τῶν προπαγανδιστῶν προσέφερε σὲ ὅποιους ἀπὸ ἐμᾶς, παρὰ τὴν πληροφοριακὴ βαρβαρότητα, μπόρεσαν να διατηρήσουν τὸ μυαλό τους στὴν θέση του, μιά ἐξαιρετικὴ εὐκαιρία νά κατανοήσουμε καλύτερα τήν διασύνδεση τῆς ἰσχυρῆς ἐξουσίας ποὺ ἀπορρέει ἀπὸ τὸ δίπολο κράτος-ἑταιρεῖες (state-corporate Big Power) μὲ τὰ ἰσχυρὰ Μέσα Μαζικῆς Ἐνημέρωσης (Big Media).
Ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Χάριγκτον, τὰ τελευταῖα χρόνια, οἱ προσεκτικοὶ παρατηρητὲς εἴχαμε στὴν διάθεσή μας ἄφθονο ὑλικὸ ἀπὸ διάφορα διαφωτιστικὰ ἐγχειρίδια ποὺ μᾶς συμβούλευαν τί ἔπρεπε νὰ κάνουμε, ὥστε νὰ μὴ ἐξαπατηθοῦμε ξανά ἀπὸ τὸ βασισμένο στὸν φόβο παγιωμένο τρίπτυχο «πρόβλημα – ἀντίδραση – λύση» (problem – reaction – solution), τὸ ὁποῖο ὑποδαυλίζει τὴν μαζικὴ πολιτικὴ κινητοποίηση καί ὠθεῖ στὴν ἀπότομη, ἀπὸ πάνω πρὸς τὰ κάτω (top-down), πολιτισμικὴ ἀλλαγή».
Ὁ Χάριγκτον συμπληρώνει τὴν σκέψη του μὲ τὴν ἑξῆς διαπίστωση: Οἱ μέθοδοι ἐξαπάτησης ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἦταν τόσο ἀπροκάλυπτες καὶ ἀνεπαίσθητες, ἡ δὲ αἱματοχυσία καὶ ἡ πολιτιστικὴ καταστροφὴ ποὺ σημειώθηκαν, τόσο στὸ ἐσωτερικὸ καὶ στὸ ἐξωτερικό, ἦταν τόσο φρικτές, ὥστε ὄχι μόνο ἐγώ, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἄλλοι ἤμασταν ἀπολύτως βέβαιοι ὅτι δέν θὰ ἐπιτρέπαμε ποτὲ στὸ μέλλον νὰ στηθεῖ σὲ βάρος μας μιά παρόμοια προπαγανδιστικὴ παγίδα.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑΚΗ ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΑ
Παρὰ ταῦτα, ἡ βεβαιότητα αὐτὴ διαψεύσθηκε μεγαλοπρεπῶς, ὅταν, μὲ τὰ λόγια τοῦ Χάριγκτον, ἦλθε ἐκείνη ἡ μοιραία ἡμέρα τοῦ Μαρτίου τοῦ 2020, ὅπου τὸ κράτος καὶ ὁ συνοδευτικὸς μηχανισμὸς τῶν ΜΜΕ μᾶς παγίδευσαν ξανά, χρησιμοποιώντας τὰ ἴδια τεχνάσματα πληροφοριακῆς τρομοκρατίας (informational terror), μέ ἀκόμη λιγότερη διακριτικότητα ἀπὸ πρίν. Κι, ὅπως φαίνεται, οἱ περισσότεροι ἀπὸ ἐμᾶς δὲν ἀντέδρασαν σὰν αὐτόνομοι ἐνήλικες (self-possessed adults), ποὺ εἶχαν μάθει ἀπὸ τὰ λάθη τοῦ παρελθόντος, ἀλλὰ μᾶλλον σάν τρομαγμένα καί ἀπό καιρό κακοποιημένα παιδια (frightened and long-abused children).
Ἀναφερόμενος ὁ συγγραφέας στήν στάση τῶν εἰδικῶν καὶ τῆς προνομιούχου ἐλὶτ τῆς ἀμερικανικῆς κοινωνίας κατὰ τὴν διάρκεια τῆς COVID-19, ἐπισημαίνει τὰ ἑξῆς:
Οἱ προνομιοῦχοι, τῶν ὁποίων τὸ μορφωτικὸ ὑπόβαθρο ὑποτίθεται ὅτι τοὺς παρεῖχε μεγαλύτερες ἱκανότητες κριτικῆς σκέψης ἀπὸ τὸ μέσο ὅρο καί, ὡς ἐκ τούτου, αὐξημένη ἱκανότητα νὰ διακρίνουν τὴν πραγματικότητα μέσα ἀπὸ τὸν καταιγισμὸ τῆς προπαγάνδας, ἔπεσαν ἀμέσως καὶ μαζικὰ στήν παγίδα τοῦ ἀφηγήματος. Πράγματι, ὄχι μόνο τοὺς εἴδαμε νά ἀποδέχονται, στὴν συντριπτική τους πλειονότητα, τὰ κατασταλτικά, αὐθαίρετα καὶ συχνὰ προδήλως ἀντιεπιστημονικὰ μέτρα τῆς κυβέρνησης γιὰ τὸν περιορισμὸ τοῦ κορωνοϊοῦ, ἀλλὰ ἐπιπλέον εἴδαμε πολλοὺς ἀπὸ αὐτοὺς νὰ ἐμφανίζονται στὸ διαδίκτυο καὶ σὲ ἄλλα δημόσια φόρουμ ὡς ἡμιεπίσημοι ἐκτελεστές τῆς κατασταλτικῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς καὶ τῆς προωθητικῆς ἀτζέντας τῆς Μεγάλης Φαρμακοβιομηχανίας.
Παρακολουθήσαμε νά χλευάζουν καὶ νά ἀγνοοῦν γιατρούς καὶ ἐπιστήμονες παγκόσμιας κλάσης, ἀλλὰ καὶ ὁποιονδήποτε ἄλλον ἐξέφραζε ἰδέες ποὺ παρεξέκλιναν ἀπὸ τὸ ἐπίσημο ἀφήγημα τῆς κυβερνητικῆς πολιτικῆς. Ἐμφάνισαν, γελοιωδῶς, τὴν ἐπιστήμη ὄχι σὰν μία συνεχῆ διαδικασία δοκιμῆς καὶ λάθους (trial and error), ἀλλὰ σὰν ἕνα σταθερο κανόνα συντιθέμενο ἀπὸ ἀμετάβλητους νόμους, ἐνῶ, στὴν ἴδια παράλογη βάση, συνέβαλαν στὴν ἐγκαθίδρυση καὶ ἐπιβολὴ ἑνός ἰατρικοῦ ἀπαρτχάιντ (medical apartheid) μέσα στήν οἰκογένεια ἀλλά καὶ στήν εὐρύτερη κοινότητα.
Δυστυχῶς, παρότι ἡ πανδημία τοῦ κορωνοϊοῦ ἔχει τερματισθεῖ, τὰ καλολαδωμένα γρανάζια τοῦ προπαγανδιστικοῦ, πολυπλόκαμου μηχανισμοῦ τῆς ὑγειονομικῆς δικτατορίας, ἀποτελούμενα ἰδίως ἀπὸ γιατροὺς καὶ δημοσιογράφους, ἐξακολουθοῦν νὰ δουλεύουν ἀμετανόητα, ἐκτοξεύοντας φρενοβλαβοποιητικὸ ὄξος μεμιγμένον μετά χολῆς ἐναντίον ὅσων τολμοῦν νὰ λύνουν τὸν γρῖφο τοῦ μαζικοῦ-πειραματικοῦ ἐμβολιασμοῦ, ἀξιοποιώντας ὅλα τὰ «κοινὰ μυστικά», δηλ. τὰ πασίδηλα ἀποτυπώματα τοῦ μετὰ-ἐμβολιαστικοῦ μακελλειοῦ.
Ἐρωτᾶται: Μήπως αὐτὴ ἡ προπαγανδιστικὴ ὑπερλειτουργία σημαίνει ὅτι οἱ διαχειριστὲς τῶν «σκοτεινῶν μυστικῶν» ἔχουν πληροφόρηση περὶ τῆς κηρύξεως νέας πανδημίας, ἡ ὁποία, στὴν βάση τῆς λογικῆς τοῦ τριπτύχου «πρόβλημα – ἀντίδραση – λύση» θὰ εἶναι τὸ ἐφαλτήριο γιὰ τὴν ἐπιβολὴ ἑνὸς νέου «δικτατορικοῦ ἐμβολιασμοῦ»;
ΓΡΙΠΠΗ ΤΩΝ ΧΟΙΡΩΝ
Μὲ ἀφορμὴ τὸν τελευταῖο ὅρο, ἀξίζει νὰ κάνουμε ἕνα ἐπιδημιολογικὸ «φλὰς μπὰκ» καὶ νὰ θυμηθοῦμε τί εἶχε γραφτεῖ σὲ ἐκδοτικὸ σημείωμα τοῦ περιοδικοῦ «Ρεσάλτο» ποὺ εἶχε κυκλοφορήσει τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2009 [2] ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἡ γρίππη τῶν χοίρων: Τὸ “ὅπλο” τῆς γενοκτονίας τῶν λαῶν».
Ὁ συντάκτης ἔκανε λόγο γιὰ «δικτατορία τῶν ἐμβολιασμῶν» καὶ στηλίτευε τὴν ἐμβολιαστικὴ ἐπιχείρηση ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς λειτουργίας ἑνὸς προπαγανδιστικοῦ μηχανισμοῦ ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν χειραγώγηση τοῦ λαοῦ μέσῳ τῆς πρόκλησης τρόμου.
Ἕντεκα ὁλόκληρα χρόνια προτοῦ ἡ Ἑλλάδα καὶ τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ ὑπόλοιπου πλανήτη πιαστοῦν στὰ δίκτυα τῶν φαρμακευτικῶν ἑταιρειῶν καὶ τῶν κυβερνήσεων τῶν χωρῶν ποὺ μεταλλάχθηκαν σὲ τελάληδες τῶν ἐν δυνάμει ὑβριδικῶν ὅπλων μείωσης καὶ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ, τὸ συγκεκριμένο τεῦχος τοῦ περιοδικοῦ «Ρεσάλτο» ἀναδεικνυόταν σὲ μονάκριβη ἀφυπνιστικὴ ὄαση σχετικὰ μὲ τὴν μισάνθρωπη μεθόδευση τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Ἂν τὸ τεῦχος αὐτὸ εἶχε ἐντοπισθεῖ καὶ ἀναδειχθεῖ στὶς ἀρχὲς τοῦ 2020 (καὶ ὄχι τώρα, λίγες ἡμέρες μετὰ τὴν τυχαία ἀνακάλυψή του ἀπὸ τὸν γράφοντα σὲ μία σκονισμένη κούτα ἔξω ἀπὸ τὴν βιτρίνα παλαιοβιβλιοπωλείου τῶν Ἐξαρχείων – σημειωτέον ὅτι ἦταν τὸ μοναδικὸ τεῦχος ἀπὸ τὸ «Ρεσάλτο» ποὺ ὑπῆρχε πρὸς πώλησιν!) ἴσως εἶχε συμβάλει στὸν περιορισμὸ τῆς ὑγειονομικῆς ἀποχαύνωσης τῆς συμπαγοῦς πλειοψηφίας.
Ἀκολούθως παρατίθεται αὐτολεξεὶ τὸ ἐν λόγω ἀνατριχιαστικὸ σημείωμα:
«Βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἕνα νέο τρομοκρατικό, νεοταξικὸ “ὅπλο” πανικοῦ καὶ ἐξόντωσης τῶν λαῶν: Στὴ “γρίππη τῶν χοίρων” καὶ στὴ δικτατορία τῶν ἐμβολιασμῶν.
Φαίνεται ὅτι ἡ Ἑλλάδα ἔχει ἐπιλεχτεῖ ὡς μία ἀπὸ τὶς χῶρες “πειραματόζωα”. Μία ἀπὸ τὶς χῶρες στὶς ὁποῖες θὰ ἐπιβληθεῖ δικτατορικὰ ὁ ἐμβολιασμός, δηλαδὴ ἡ γενοκτονία μας.
Ἡ ἐπίθεση ἐναντίον τῆς χώρας μας ἔχει πάρει διαστάσεις “πανδημίας”.
Ἡ νέα αὐτὴ μορφὴ τρομοκρατίας ἔχει πολλαπλοὺς καὶ σύνθετους στόχους: τὴ γιγάντωση τῆς κερδοσκοπικῆς ἀπληστίας τῶν πολυεθνικῶν τὴ συνοδεύουν καὶ οἱ μακάβριοι πειραματισμοὶ τῆς ἀμερικάνικης αὐτοκρατορίας γιὰ τὴν τελειοποίηση τῶν “ἐπιστημονικῶν” μεθόδων ἐπιβολῆς, ἐλέγχου καὶ ἐξόντωσης τῶν ἀνθρώπων.
Πρέπει νὰ ἀντισταθοῦμε στὴ νεοταξικὴ δικτατορία τοῦ τρόμου καὶ στὶς ἐπιλογὲς τοῦ πειραματόζωου ποὺ μᾶς ἐπιφυλάσσει».
Θὰ πρέπει, βεβαίως, νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι ἐκδότης τοῦ «Ρεσάλτο» ἦταν ὁ ἀείμνηστος Θύμιος Παπανικολάου, ὁ ὁποῖος τὸ 2001 εἶχε δημοσιεύσει εἴκοσι δύο «πολεμικὰ κείμενα» («πολεμικά», ἐπειδὴ «ἀντικαθρεπτίζουν τὴ δυναμικὴ τῶν πολιτικῶν καὶ πνευματικῶν ἐντάσεων ποὺ δημιουργήθηκε ἀπὸ τὰ ἴδια τὰ καταλυτικὰ γεγονότα τῆς περιόδου ποὺ ζοῦμε») σὲ ἕνα βιβλιαράκι ὑπὸ τὸν τίτλο «Ἡ Νέα Τάξη καὶ οἱ χρήσιμοι ἠλίθιοι» (ἔκδ. Παραβάσεις/Κάκτος).
Μάλιστα, ὁ Παπανικολάου στὸ «δεύτερο κῦμα» τῆς «ἐπιχείρησης ἀριθμοποίησης» τοῦ πολίτη καί, εἰδικότερα, στὴν συγκέντρωση διαμαρτυρίας τῶν Ἀθηνῶν ἐναντίον τῆς «κάρτας τοῦ πολίτη», ἡ ὁποία εἶχε πραγματοποιηθεῖ στὶς 6 Φεβρουαρίου 2011, εἶχε ἐκφωνήσει ἕνα συγκλονιστικὸ λόγο μὲ εἰδικότερο θέμα «Κάρτα τοῦ Πoλίτη: Ὁ θάνατος τῶν κοινωνιῶν, τῶν λαῶν, τοῦ ἀνθρώπου».
Ὁ Παπανικολάου εἶχε ἀντιληφθεῖ ἐγκαίρως ὅτι ὁ τηλεμηχανισμὸς τῆς παγκόσμιας δικτατορίας εὐνουχίζει καὶ ὑπνωτίζει τὴν συμπαγῆ πλειοψηφία «ἐμβολιάζοντάς» τὴν νυχθημερὸν ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ μὲ τὴν τρομολαγνεία τῆς νεοταξίτικης προπαγάνδας καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη πλευρὰ μὲ τίς ἐγκεφαλοπαραλυτικὲς-ψυχαγωγικὲς ἐκπομπές, ὥστε νὰ ἐπέρχεται, ὅπως ἔξοχα σημειώνει ὁ Παπανικολάου, ἡ ἰσοπέδωση τῆς πολυπλοκότητας τῆς σκέψης, ἡ πολιτικὴ στειρότητα, ἡ πνευματικὴ κενότητα καί, ἐν τέλει, ἡ «ἐκσυγχρονιστικὴ» (διάβαζε ὀρθά: ὀπισθοδρομικὴ) ὁμοιομορφία, ὄχι μόνο σὲ ἐθνικὸ ἀλλὰ καὶ σὲ ὑπερεθνικὸ ἐπίπεδο.
Δυστυχῶς, στὶς 31 Δεκεμβρίου 2020, ὁ Παπανικολάου ἐγκατέλειψε τὸν ἄθλιο τοῦτον κόσμο, τὸν ψεύτικο καὶ τὸν ἀνάποδο, ποὺ τὸν λυμαίνονται λεγεῶνες φρικαλέων προπαγανδιστῶν.
Σημειώσεις:
[1] Harrington, The Treason of the Experts: Covid and the Credentialed Class, 2023, σελ. 21, 22, 24, 25. [2] Τεῦχος 42, σελ. 20.