Γράφει ὁ κ. Κωνσταντῖνος Βαθιώτης,
τέως Ἀναπληρωτὴς Καθηγητὴς Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΡΟΣ Α΄
ΓΙΑΝΝΗΣ ΣΜΑΡΑΓΔΗΣ
Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ φαίνεται πὼς προετοιμάζεται πυρετωδῶς νὰ ὑποδεχθεῖ τὸν ἀντίχριστο ἡγέτη τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης, κινηματογραφικὰ ἔργα τὰ ὁποῖα ἀναδεικνύουν ἐμβληματικοὺς Ἐθνικοὺς Κυβερνῆτες τοῦ βεληνεκοῦς τοῦ Ἰωάννη Καποδίστρια δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ εἶναι παντελῶς ἀνεπιθύμητα ἀπὸ τὴν «αὐτοκρατορία» τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων.
Ὡς ἐκ τούτου, ὁ κινηματογραφικὸς Καποδίστριας τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς ἕνα πολύτιμο πατριωτικὸ σμαράγδι, ποὺ ἀναζωογονεῖ τὸ ἐνδιαφέρον ἑνὸς λαοῦ, ὁ ὁποῖος μέχρι πρότινος ἔμοιαζε νὰ βρίσκεται σὲ πολιτικὴ ὕπνωση, δίνοντας τὴν ψῆφο του σὲ ἐναλλασσόμενες κομματικὲς μαριονέττες, ἱκανὲς μόνο νὰ συμμετέχουν σὲ μία σκυτολοδρομία καταβαράθρωσης τῆς Ἑλλάδος.
Ὡστόσο, πέρα ἀπὸ τὴν ἀφυπνιστικὴ δυναμική τῆς ταινίας τοῦ Γ. Σμαραγδῆ ὑπάρχει καὶ μία τρωτὴ πλευρά, ἡ ὁποία δὲν σχετίζεται μὲ τὸν ἐνδεχόμενο τερματισμὸ τῆς πολιτικῆς ὕπνωσης τοῦ Νεοέλληνα, ἀλλὰ μὲ τὴν κυριολεκτικὴ ὕπνωση, στὴν ὁποία ὑπεβλήθησαν κάποιοι ἀπὸ τοὺς ἠθοποιοὺς τῆς ταινίας, σύμφωνα μὲ ὅσα ἔχει παραδεχθεῖ δημοσίως καὶ κατ’ ἐπανάληψιν ὁ πολυσυζητημένος σκηνοθέτης.
Νὰ σημειωθεῖ ἐδῶ ὅτι σὲ κάποιες συνεντεύξεις του, δὲν ἔχει κάνει δηλώσεις μόνο σὲ σχέση μὲ τὴν διαδικασία τῆς ὕπνωσης τῶν ἠθοποιῶν του, τὴν ὁποία θεωροῦσε ἀπαραίτητη, γιὰ νὰ ἔλθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τὴν ψυχὴ τοῦ Καποδίστρια καὶ ἔτσι νὰ προσεγγίσουν καλύτερα τὸν ρόλο τους, ἀλλὰ καὶ σὲ κάποιες ἄλλες δηλώσεις ἀποκρυφιστικοῦ ἢ μεταφυσικοῦ χαρακτήρα, ὅπως ἐπὶ παραδείγματι ὅτι: «Γιὰ νὰ βρεθεῖ μὲ ἕνα ἄνθρωπο σὲ αὐτὴν τὴν σχέση ποὺ εἶχε μὲ τὴν σύζυγό του σημαίνει ὅτι σὲ προηγούμενες ζωὲς εἶχαν συνευρεθεῖ». Σὲ αὐτὴν τὴν φράση ὑποκρύπτεται ἡ ἀπορριπτόμενη ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ θεωρία τῆς μετενσάρκωσης (βλ. Πρὸς Ἑβρ. 9. 27: «ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν, μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις»).
Ἐπίσης ἔχει δηλώσει ὅτι, ὅταν ἦταν μικρός, ἡ μητέρα του εἶχε ἀφηγηθεῖ στὴν σύζυγό του τὸ ἑξῆς περιστατικό: Εἶχε περάσει κάποιος ποὺ πουλοῦσε εἰκονισματάκια, εἶδε κάποια παιδιὰ ποὺ παίζανε, ἔδειξε μὲ τὸν χέρι του τὸν μικρὸ Γιάννη Σμαραγδή, ρώτησε τίνος εἶναι αὐτὸ τὸ παιδί, πῆγε μετὰ στὴν μητέρα του καὶ τῆς εἶπε ὅλα αὐτὰ ποὺ γίνανε μετά, δηλ. τὴν ἐξέλιξη ποὺ θὰ εἶχε ὁ γιός της.
Ὡς ἐκ τούτου, θὰ εἶχαν ἀπόλυτο δίκιο κάποιοι μελετητὲς τῶν ἀποκρυφιστικῶν δογμάτων τοῦ λεγόμενου κινήματος (movement) τῆς «Νέας Ἐποχῆς» (New Age), ἂν καταλόγιζαν στὸν Γ. Σμαραγδὴ τὴν κηλίδα ὅτι, παράλληλα μὲ τὴν ἐνδυνάμωση τῶν πατριωτικῶν αἰσθημάτων μέσῳ τῆς ταινίας του, ἔστησε, εἴτε ἐκ προθέσεως εἴτε ἐκ πλάνης, ἕνα «παραγάδι νεοεποχίτικης προπαγάνδας».
Ἡ ἐκδοχὴ νὰ ὀφείλεται αὐτὴ ἡ «νεοεποχίτικη προπαγάνδα» σὲ πλάνη τοῦ Γ. Σμαραγδῆ θὰ μποροῦσε νὰ βρεῖ κάποιο ἔρεισμα στὸ γεγονὸς ὅτι ἔχει μιλήσει κατ’ ἐπανάληψιν δημοσίως, ρητῶς καὶ κατηγορηματικῶς, γιὰ τὴν πίστη του στὸν Θεὸ ἀλλὰ καί, εἰδικότερα, γιὰ τὸ θαῦμα τῆς Παναγίας ποὺ βίωσε ὁ δεκαεξάχρονος Καποδίστριας, ὅταν ἐπανῆλθε στὴν ζωὴ μετὰ τὴν παρ’ ὀλίγον θανάσιμη πτώση του ἀπὸ τὸ ἀφηνιασμένο ἄλογο, ἐξυμνώντας παράλληλα τὸν πρῶτο κυβερνήτη τῆς νεότερης Ἑλλάδος γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ ζωὴ του «πατοῦσε σὲ δύο πράγματα: στὴν Ὀρθοδοξία ποὺ ἐμπεριέχει ἐλευθερία καὶ τὴν βαθιὰ πίστη στὸν Θεὸ καὶ τὴν πατρίδα».
Ἡ διατράνωση, ὅμως, αὐτῆς τῆς πίστης του στὸν Θεὸ τελεῖ σὲ σχέση δογματικοῦ ἀλληλοαποκλεισμοῦ μὲ ὅσα πρεσβεύει γιὰ τὸν ἀποκρυφισμὸ ἡ Ἀνατολικὴ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀναγνωρίζεται στὸ ἄρθρο 3 τοῦ Συντάγματός μας ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία.
Εἰδικότερα, ἡ ὕπνωση, ἡ μετενσάρκωση καὶ τὸ κάρμα, ποὺ ὁ Γ. Σμαραγδής, μὲ βάση τὰ λεγόμενά του σὲ διάφορες συνεντεύξεις του, υἱοθετεῖ ἀνεπιφύλακτα, δὲν ἀνήκουν στὸ πεδίο τῆς Ὀρθοδοξίας ἀλλὰ στὸ πεδίο τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ἡ ὁποία ὑπόσχεται στὸν ἄνθρωπο τὴν ἀποκάλυψη τῶν μυστηρίων τῆς ὕπαρξής του, τῶν λεγόμενων «ἀπόκρυφων δυνάμεων».
Σημειωτέον ὅτι ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ἄνθισε ἰδιαιτέρως τὴν δεκαετία τοῦ 1960 στὴν Ἀμερική, ἀπ’ ὅπου μεταφυτεύθηκε καὶ σὲ ἄλλες χῶρες, ὅπως στὴν Ἑλλάδα. Τὰ χρόνια ἐκεῖνα ἦταν τῆς μόδας νὰ μιλᾶ ὁ κόσμος γιὰ τὰ UFO, τοὺς κρυστάλλους, τὸ Κάμα Σούτρα κ.λπ., ἀλλὰ ὄχι γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ στὴν γνήσια καὶ παραδοσιακὴ ἔκφανσή του. Ἡ πίστη στὸν Χριστὸ εἶχε ἀρχίσει νὰ νοθεύεται καὶ νὰ σχετικοποιεῖται ἀπὸ τὴν δίψα γιὰ μία ἀόριστη πνευματικότητα, γιὰ τὴν ἐνασχόληση ἐν γένει μὲ τὸ ὑπερβατικὸ στοιχεῖο.
Ὡστόσο, ὁ ὅρος «Νέα Ἐποχὴ» εἶναι παραπλανητικὸς καὶ πρέπει νὰ διαβαστεῖ μὲ τὰ γυαλιὰ τοῦ ἀνάποδου κόσμου: Στὴν πραγματικότητα δὲν εἶναι «Νέα», ἀλλ’ ἀντιθέτως «Παλιὰ Ἐποχή», ἡ ὁποία στηρίζεται σέ ἕνα συνονθύλευμα ἀπὸ κομπογιαννίτικες, παγανιστικὲς τελετουργίες ποὺ εὐδοκιμοῦσαν σὲ μία σειρὰ ἀπὸ παρηκμασμένες αὐτοκρατορίες (Paul DeParrie / Mary Pride, Οἱ ἀρχαῖες αὐτοκρατορίες τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἔκδ. Στερέωμα, χ.χ., σελ. 10 ἕπ., 11, ὅπου ἡ ἐπισήμανση ὅτι οἱ Βαβυλώνιοι ἀφιέρωναν χιλιάδες τόμους στὴν «ἐπιστήμη» τῆς ἀνάγνωσης τοῦ συκωτιοῦ τῶν προβάτων γιὰ τὴν πρόβλεψη τοῦ μέλλοντος – ἀπὸ αὐτὴν τὴν μορφὴ μαντείας περάσαμε σήμερα στὰ Ταρώ καὶ στὰ χαρτιὰ I Ching).
Στὸ ἴδιο βιβλίο ἐπισημαίνεται ὅτι «σήμερα μία ἀπὸ τὶς συνήθεις μορφὲς πνευματισμοῦ εἶναι ἡ ἐπαφὴ μὲ ἕνα “πνεῦμα ὁδηγό”», ποὺ δὲν εἶναι ἄλλο ἀπὸ «μεταμφιεσμένος δαίμονας» (ὅ.π., σελ. 12 – κατὰ τοὺς συγγραφεῖς, ὁ Κὰρλ Γιούνγκ [Carl Jung] «ἔγραψε ὅλες του τὶς θεωρίες μὲ “πνευματικὴ καθοδήγηση”, τὴν ὁποία ποτὲ δὲν δέχθηκε σὰν δαίμονα, ἀλλὰ σὰν “συλλογικὸ ἀρχέτυπο”»). Παράλληλα, «ἡ σημερινὴ Νέα Ἐποχὴ εἶναι τυλιγμένη σὲ μία θεολογία ἀπὸ φυλακτά, ξόρκια, ματάκια κ.λπ. Ἡ ἰδέα ὅτι τέτοια ἀντικείμενα μπορεῖ νὰ περιέχουν περίεργες δυνάμεις ἀπασχολοῦσε τοὺς ἀρχαίους Βαβυλώνιους εἰδωλολάτρες» (ὅ.π., σελ. 37).
ΠΝΕΥΜΑΤΙΣΤΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ
Οἱ ἀναφορὲς τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ στὴν ὕπνωση ἀνακαλοῦν στὴν μνήμη μας τὶς ζοφερὲς πρῶτες δεκαετίες τοῦ 20οῦ αἰώνα, ὅταν εἶχε μαθευτεῖ ὅτι τὸν πνευματισμὸ ἐξασκοῦσαν ἢ ἀσπάζονταν:
– πρωθυπουργοί, ὅπως ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος (βλ. ἐφημ. «Χρόνος», 10.1.1912) καὶ ὁ Νικόλαος Πλαστήρας (βλ. Λασκαρίδη, «Νὰ σοῦ πῶ τὴ μοῖρα σου…». Πολιτικοὶ καὶ καφετζοῦδες. Πρεσβευτὲς καὶ ξεματιάστρες στὴ μεταπολεμικὴ Ἀθήνα, Παρασκήνιο 2016, σελ. 20 ἑπ.),
– ὀνόματα τῆς ὑψηλῆς κοινωνίας τῶν Ἀθηνῶν ποὺ σύχναζαν σὲ εὐρύχωρα διαμερίσματα τοῦ ἀθηναϊκοῦ κέντρου, ὅπως ἐκεῖνο τῆς ὁδοῦ Λυκαβηττοῦ 5 στὴν συμβολὴ μὲ τὴν Σόλωνος, ὅπου διέμενε μὲ τὴν οἰκογένειά του ὁ πολιτικὸς καὶ ἱστορικὸς συγγραφέας Σπύρος Μαρκεζίνης (Λασκαρίδης, ὅ.π., σελ. 65),
– ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος εἶχε συγχαρεῖ μὲ (δημοσιευμένη τὸ 1953 στὸ πνευματιστικὸ βιβλίο «Πνευματόφρονα Νάματα») ἐπιστολὴ τοῦ τὸν ἰατρὸ Βασίλειο Τσινούκα γιὰ τὰ μεταψυχικά του συγγράμματα (βλ. Μοναχοῦ Ἀβερκίου, Ἡ μασονία ἀπὸ αὐθεντικὲς πηγές, Παγκόσμια Κυβέρνηση καὶ Παγκόσμια Θρησκεία, ἔκδ. «Τὸ Παλίμψηστον», σελ. 536 ἑπ., 545).
Μία μεταγενέστερη περίπτωση πνευματιστῆ ἦταν ὀ Ἐμμανουὴλ Τσουδερός, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ ὅσα καταγράφει ὁ βιογράφος του Ἠλίας Βενέζης (Ἐμμανουὴλ Τσουδερός, Ὁ πρωθυπουργὸς τῆς μάχης τῆς Κρήτης, Ἀθῆναι 1966, σελ. 173/174· βλ. καὶ Λασκαρίδη, ὅ.π., σελ. 39 ἑπ.· Μοναχοῦ Ἀβέρκιου, ὅ.π., σελ. 563-566), ἀφοῦ ὁρκίσθηκε Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως ἐνώπιον τοῦ Βασιλέως τὸ μεσημέρι τῆς 21ης Ἀπριλίου 1941, μίλησε μέσῳ τοῦ Ραδιοφωνικοῦ Σταθμοῦ τῶν Ἀθηνῶν ἀπευθυνόμενος στὸν στρατὸ καὶ τὸν λαὸ τῆς Ἑλλάδος.
Στὸ σημεῖο αὐτό, ὁ Βενέζης προαναγγέλλει τὴν παράθεση αὐτοῦ τοῦ προγραμματικοῦ κειμένου τοῦ Τσουδεροῦ, ἀλλὰ σπεύδει νὰ ἐκφράσει τὴν ἔκπληξή του σὲ σχέση μὲ μία ἀνακάλυψη ποὺ εἶχε κάνει:
«Καθώς, μελετῶν τὸ Ἀρχεῖον τοῦ Ἐμμανουὴλ Τσουδεροῦ, εὕρισκ[α] στοιχεῖα ποὺ ἐβεβαίωναν ὅτι αὐτὸν τὸν ἄνθρωπον τῶν ἀριθμῶν, τὸν Οἰκονομικὸν Σύμβουλον Κυβερνήσεων, τὸν ἀντιπρόσωπον τῆς Ἑλλάδος εἰς διεθνεῖς οἰκονομικάς διασκέψεις, τὸν Διοικητὴν τῆς Τραπέζης τῆς Ἑλλάδος, τὸν ἐκυβερνοῦσαν ὡς ἕνα σημεῖον δυνάμεις μεταφυσικαί, ψυχικαὶ λειτουργίαι ἀσύλληπτοι, ἕνας κόσμος “μυστικός” καὶ βαθύς, ὁ κόσμος τῶν πνευμάτων.
Ἰδοὺ τί λέγει ὁ ἴδιος ὁ Ἐμμανουὴλ Τσουδερός εἰς τὰς ἰδιοχείρους σημειώσεις του:
“… Τὸν λόγον αὐτὸν (ποὺ ἀπηύθυνα ἀπὸ ραδιοφώνου ὡς Πρωθυπουργὸς τῆς Ἑλλάδος τὴν 21η Ἀπριλίου 1941) τὸν εἶχα ἑτοιμάσει ἀπὸ ἡμερῶν, πρὶν ἀκόμη κληθῶ ὑπὸ τοῦ Βασιλέως, διὰ νὰ συμμετάσχω εἰς τὴν Κυβέρνησιν. Ἕνα μῆνα περίπου πρίν, εἶχα παρακληθῆ ἀπὸ τὸν Κωνσταντῖνον Μελᾶν νὰ παραστῶ εἰς πνευματιστικὴν συνεδρίαν, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος θὰ μοῦ ὡμιλοῦσε ἀπὸ τὸ Ὑπερπέραν. Ἔλαβα μέρος εἰς τὴν συνεδρίασιν, εἰς τὴν ὁποίαν παρίστατο, πλὴν τοῦ Κ. Μελᾶ καὶ ἕνας καθηγητὴς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου καὶ ἡ μεσάζουσα Δώρα Κασσιανίδου. Ἐπεκοινώνουν μὲ τὴν μέθοδον τῆς Planchette. Μετὰ τὴν κεκανονισμένην προσευχήν, ποὺ γίνεται εἰς τὴν ἀρχὴν τῆς συνεδριάσεως, ἡ ὁδηγὸς ἐκάλεσε τόν Ἐλευθέριον Βενιζέλον, ὁ ὁποῖος ἦλθε καὶ μοῦ προανήγγειλε ὅτι λίαν προσεχῶς, ὕστερα ἀπὸ ἐθνικάς συμφοράς ποὺ προσεγγίζουν, θὰ ἐκαλούμην εἰς τὴν Ἀρχήν, καὶ μὲ συνεβούλευε νὰ μὴ διστάσω νὰ ἀναλάβω. Μοῦ ἔδιδε τὴν ὑπόσχεσιν ὅτι θὰ μ’ ἐβοήθει εἰς τὸ δύσκολον αὐτὸ ἔργον μου. Ἐπηκολούθησε, εἰς τὰς ἑπομένας ἡμέρας, καὶ δευτέρα καὶ τρίτη ἐπικοινωνία, κατὰ τὰς ὁποίας, πλὴν τοῦ Ἐλευθερίου Βενιζέλου, προσῆλθον ὁ Ἀλέξανδρος Παπαναστασίου, ὁ πατήρ μου καὶ ἄλλοι, οἱ ὁποῖοι μὲ συνεβούλευαν, ὅπως καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος.
Ὁ πατήρ μου καὶ ὁ Ἐλευθέριος Βενιζέλος ἐπροχώρησαν νὰ μοῦ εἰποῦν (ἀκριβέστερον νὰ γράψουν), ἐπὶ ἐρωτήσει μου, τό τί ἔπρεπε νὰ εἴπω πρὸς τὸν λαὸν ὅταν θ’ ἀνελάμβανα Κυβερνήτης. Περὶ τῶν συνεδριάσεων αὐτῶν ὑπάρχουν πρακτικά.
Αὐτὰ μὲ παρεκίνησαν νὰ καθήσω καὶ νὰ ἑτοιμάσω τὸν λόγον, τὸν ὁποῖον ἐξεφώνησα ἀργότερα, μόλις ἀνέλαβα τὴν πρωθυπουργίαν. Δέν δυσκολεύομαι νὰ ὁμολογήσω ὅτι εἰς αὐτὸν τὸν λόγον ἔχω παρμένα ἀρκετὰ ἀπὸ τὰ ὑπαγορευθέντα ὑπὸ τῶν ὑπερπέραν. Ἔτσι ἐξηγεῖται πῶς ἤμουν ἕτοιμος νὰ ὁμιλήσω ἐντὸς ὀλίγων ὡρῶν ἀφότου ἀνελάμβανα Πρόεδρος τῆς Κυβερνήσεως”».
Τέλος, εἶναι συγκλονιστικὴ ἡ πληροφορία ποὺ εἰσφέρει ὁ Μοναχὸς Ἀβέρκιος (ὅ.π., σελ. 567/568) ὅτι ὁ πνευματισμὸς συνέβαλε αἰτιωδῶς μέχρι καὶ στὴν μικρασιατικὴ καταστροφή! Ἐπικαλούμενος τὸ πόνημα τοῦ μοναχοῦ Θεοδοσίου Ἁγιοπαυλίτη «Ὁ Πνευματισμός, τὸ Βδέλυγμα τῆς Ἐρημώσεως», ὁ συγγραφέας μεταφέρει τὶς ἑξῆς σοβαρὲς ἀποκαλύψεις:
«τὰ μέντιουμ διατύπωναν τότε γραπτῶς ψευδεῖς πληροφορίες-ψευδοπροφητεῖες ὅτι νικητὴς στὴν ἐκστρατεία ἐκείνη θὰ ἦταν ὁ δικός μας Στρατός. Οἱ ψευδεῖς ὅμως ἐκεῖνες πληροφορίες –ἐξ ὁρισμοῦ τάχα προερχόμενες!– δὲν ἀνταπεκρίνοντο στὴν πραγματικότητα, παροδηγοῦσαν ὡστόσο τὴν προσπάθειά μας τότε στὴ Σμύρνη, ὥστε ἡ προετοιμασία μας γιὰ τὸν πόλεμο, γιὰ τὶς μάχες τοῦ Στρατοῦ μας ἐκεῖ, παραμελουμένη νὰ μὴ εἶναι τότε ἐπαρκής».
Σημειωτέον ὅτι τὰ μέντιουμ ἦταν ἕνα μαζικὸ φαινόμενο ἰδίως κατά τὴν διάρκεια τῆς δεκαετίας τοῦ 1920 στὴν Μ. Βρετανία. Ἰδιαιτέρως δημοφιλὴς ἦταν στὶς ἀνώτερες τάξεις, ἐνῶ χαρακτηριστικὸ παράδειγμα πνευματίστριας ἦταν ἡ Ἀγκάθα Κρίστι, ἡ ὁποία συμμετεῖχε σὲ συναθροίσεις πνευματιστῶν καὶ πραγματευόταν ἀντίστοιχα θέματα στὰ βιβλία της (DeParrie / Pride, Οἱ ἀρχαῖες αὐτοκρατορίες τῆς Νέας Ἐποχῆς, ὅ.π., σελ. 193). Φυσικά, τὴν ἴδια δεκαετία ἡ ἐπιδημία τῆς Νέας Ἐποχῆς κτύπησε καὶ τὶς Η.Π.Α. ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τῆς Θεοσοφικῆς Ἑταιρείας ποὺ εἰσήγαγε τὴν μετεμψύχωση, τὸ κάρμα, τὸ «ρεῦμα συνειδητότητας», τὰ τσάκρας καὶ ἄλλες εἰδωλολατρικὲς ἰδέες ποὺ ἐνδύθηκαν τὸν νεοεποχίτικο μανδύα (DeParrie / Pride, ὅ.π., σελ. 196).
ΛΕ ΜΠΟΝ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΛΟΜΠΡΟΖΟ
Ἔνθερμος ὀπαδὸς τοῦ πνευματισμοῦ καί, εἰδικότερα, τοῦ ὑπνωτισμοῦ ἦταν ὁ διάσημος Ἰταλὸς ψυχίατρος, ἀνθρωπολόγος, κοινωνιολόγος καὶ ἐγκληματολόγος Καίσαρ Λομπρόζο (Cesare Lombroso). Τὸ βιβλίο του «Πνευματισμὸς καὶ Ὑπνωτισμὸς» τὸ εἶχε προλογίσει στὰ γαλλικὰ ὁ ἐξίσου διάσημος Γάλλος ἰατρός, ἀνθρωπολόγος καὶ κοινωνιολόγος Γουσταῦος Λὲ Μπὸν (Gustave Le Bon)· στὴν ἑλληνικὴ γλώσσα μεταφράσθηκε ἀπὸ τὸν Μιχαὴλ Ν. Καΐρη καὶ κυκλοφόρησε ἀπὸ τὸν ἐκδοτικὸ οἶκο Γεωργίου Ἰ. Βασιλείου τὸ 1925.
Ὁ Λὲ Μπὸν σπεύδει στὸν πρόλογό του νὰ ἐξηγήσει στοὺς Γάλλους ἀναγνῶστες γιὰ ποιὸν λόγο ἐπέλεξε νὰ συμπεριλάβει στὴν διευθυνόμενη ἀπὸ αὐτὸν βιβλιοθήκη «βιβλίο προωρισμένον νὰ δικαιολογήση τὴν ὕπαρξιν τῶν πνευματιστικῶν φαινομένων», ἀφοῦ ὁ ἴδιος ἦταν γνωστὸ ὅτι προσπαθοῦσε «παντὶ σθένει νὰ καταδείξει ὅτι τὰ φαινόμενα ταῦτα ἦσαν προϊὸν καθαρᾶς πλάνης», ἡ ὁποία «δὲν παρήχθη μόνον διὰ τῆς ἀπάτης, ἀλλὰ κυρίως διὰ τῆς εὐυποβολίμου δυνάμεως διαμέσου τινῶν. Ἡ δύναμις αὕτη ποικίλλει ἀναλόγως τῆς ψυχικῆς καταστάσεως καὶ τῆς διανοητικότητος τῶν παρισταμένων, καὶ διὰ τοῦτο τὸ αὐτὸ διάμεσον πρόσωπον παράγει ἀναλόγως τῶν παρατηρητῶν ἀποτελέσματα ἐντελῶς διάφορα».
Ὁ ἴδιος παρατηρεῖ ὅτι «μόλις ὁ σοφὸς ἐξέλθη ἐκ τοῦ πεδίου τῆς γνώσεως, διὰ νὰ εἰσέλθη εἰς τὸ πεδίον τῆς πίστεως, βλέπει τὴν ψυχολογίαν αὐτοῦ καθ’ ὁλοκληρίαν μεταμορφουμένην. Τὰ ἐλατήρια, ἅτινα προκαλοῦσι τὰς βεβαιότητας αὐτοῦ, ἐντελῶς μετατοπίζονται τότε. Εἰς τὸ περὶ τῆς πίστεως κεφάλαιον ὁ σοφὸς δὲν εἶναι ἀνώτερος τοῦ ἀμαθοῦς. Ἡ ἐπιφυλακτικότης, ἥν δεικνύει ὁ ἄνθρωπος τοῦ ἐργαστηρίου ἀντικαθίσταται πάραυτα ὑπὸ τῆς εὐπιστίας, τῆς ὁποίας εἶναι ἀδύνατον νὰ καθορισθῶσι τὰ ὅρια».
Ἐνόψει αὐτῆς τῆς παρατηρήσεως, ὁ Λὲ Μπὸν ἀποκαλύπτει στὸν ἀναγνώστη, γιατί μετέφρασε τὸ βιβλίο τοῦ πνευματιστῆ Λομπρόζο: «τὸ παρὸν βιβλίον θέλει παράσχει τὰς περὶ τούτου ἀποδείξεις ἐν ἑκάστῃ σελίδι. Ὁ συγγραφέας αὐτοῦ εἶναι διάσημος σοφός, ὅστις εἶναι ἐξοικειωμένος μὲ τὰς βεβαιοτάτας ἐπιστημονικάς μεθόδους. Εὐθὺς δ’ ὡς ἐπελήφθη τῆς μελέτης τῶν πνευματιστικῶν φαινομένων, ἡ ἐπιστήμη αὐτοῦ ἐξηφανίσθη ἀντικατασταθεῖσα ὑπὸ ἀπεριορίστου εὐπιστίας. Ὡς ἐκ τούτου δὲ ἡ ἀνάγνωσις τοῦ ἔργου του τούτου εἶναι λίαν διδακτική. Οὗτος δ’ ὑπῆρξεν ὁ λόγος, δι’ ὅν ἀπεφάσισα νὰ δημοσιεύσω τὴν μετάφρασιν τούτου, ἥτις ἔχει πρὸς τούτοις τὴν ἀξίαν ὅτι παρουσιάζει πίνακα ἀρκούντως αὐτοτελῆ τῶν φαινομένων, ἅτινα ἰσχυρίζονται ὅτι πραγματοποιοῦσιν οἱ πνευματισταί».
Καὶ καταλήγει ὁ Λὲ Μπόν: «Ὁ ἀναγνώστης θέλει ἴδει ἐν αὐτῷ σαφῶς ὅτι ἐν τῇ σφαίρᾳ τῆς πίστεως ἡ εὐπιστία εἶναι ἀπεριόριστος καὶ ὅτι λογικὴ λίαν πεφωτισμένη δύναται νὰ καταστῆ ἀνίκανος νὰ διαλύση τὰς πλάνας, αἵτινες ἐδημιουργήθησαν ὑπὸ τῶν αἰσθημάτων καὶ τῆς ὑποβολῆς». Ἀξίζει νὰ ἐπισημανθεῖ ὅτι μία ἀντίστοιχη ἔριδα στὴν ἑλληνικὴ ποινικὴ ἐπιστήμη εἶχε ξεσπάσει στὶς ἀρχὲς τοῦ 20οῦ αἰώνα ἀνάμεσα στὸν καθηγητὴ Ποινικῆς Δικονομίας Παναγιώτη Δ. Γιωτόπουλο (1878-1965), ὁ ὁποῖος δεχόταν τὴν ὕπνωση καὶ τὴν μετενσάρκωση (βλ. τὸν Α΄ Τόμο τοῦ βιβλίου του «Ἡ ἐξέλιξις τοῦ Ποινικοῦ Δικαίου ἐν Ἰταλίᾳ», ἐν Ἀθήναις ἐκ τοῦ Τυπογραφείου “Νομικῆς”, 1906, σελ. 249 ὑποσ. 7), καὶ στὸν καθηγητὴ Ποινικοῦ Δικαίου καὶ ἀκαδημαϊκὸ Τιμολέοντα Ἡλιόπουλο [1856-1932], ὁ ὁποῖος ἀπέρριπτε μετὰ βδελυγμίας τὶς θέσεις τοῦ Γιωτοπούλου (βλ. τὸ μελέτημά του «Ὁ Λομπρόζο», ἀνατύπωσις ἐκ τῆς ἐφημερίδος τῆς Ἑλληνικῆς καὶ Γαλλικῆς Νομολογίας, Τεῦχ. Θ΄, 1907).
Στὸ προαναφερθὲν βιβλίο του (ὅ.π., σελ. 207/208), ὁ Λομπρόζο ἀναφέρεται καὶ στὸν ἀπαγορευμένο ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη πνευματισμὸ (παρεμβάλλοντας, ὡστόσο, πονηρὰ τὸ παράδειγμα τοῦ Σαούλ, ὁ ὁποῖος δὲν δίσταζε νὰ προσφεύγει στὴν ἐπίκληση πνευμάτων καίτοι τιμωρεῖτο μὲ θανατικὴ ποινή), ἀλλὰ καὶ στὶς πνευματιστικὲς πρακτικὲς τῶν Ἀρχαίων Ἑλλήνων, ποὺ μᾶς παραπέμπουν σὲ ὅσα εἶπε ὁ Γιάννης Σμαραγδὴς σὲ τηλεοπτικὴ συνέντευξή του, υἱοθετώντας τὶς θέσεις τοῦ Πλάτωνα καὶ τοῦ Πυθαγόρα περὶ ψυχῶν ποὺ «δὲν τελειώνουν, ἀλλὰ μετακινοῦνται στὸν ὑπερουράνιο τόπο».
Ξεχωριστὸ ἐνδιαφέρον παρουσιάζει ἡ ἀκόλουθη θέση τοῦ Λομπρόζο (ὅ.π., σελ. 138): «Τὴν δύναμιν τῶν πνευμάτων πάντες οἱ ἀρχαῖοι λαοὶ παρεδέχθησαν, ὡς θέλομεν ἴδει τοῦτο. Τὸ τοιοῦτον ἐπικρατεῖ καὶ σήμερον ἀκόμη παρὰ πᾶσι τοῖς ἀγρίοις λαοῖς, ἡ δὲ πίστις αὕτη, ἥτις ἀναμφιβόλως εἶναι τὸ θεμέλιον πασῶν τῶν θρησκειῶν, παρουσιάζει τί τὸ παγκόσμιον καὶ τὸ ὁμοιόμορφον, ἅτινα εἶναι, ἂν οὐχὶ βεβαία ἀπόδειξις, τουλάχιστον σπουδαῖον σημεῖον ἀληθείας».
Μήπως, λοιπόν, σὲ κινηματογραφικὸ φόντο κρίθηκε ἀναγκαία ἡ προπαγάνδα ὑπὲρ τοῦ πνευματισμοῦ, ὥστε νὰ ἐνισχυθεῖ τὸ σχέδιο τῆς πανθρησκείας πού ἀποτελεῖ ἀναγκαία προϋπόθεση γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς Παγκόσμιας Κυβέρνησης;
ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ
Ἀξίζει νὰ σημειωθεῖ ὅτι τον Δεκέμβριο τοῦ 1984 στό τεῦχος 3 τοῦ τόμου 2 τοῦ περιοδικοῦ «Ἀνεξήγητο» εἶχε δημοσιευθεῖ ἕνα ἀνυπόγραφο ἐκδοτικὸ σημείωμα μὲ τίτλο «Ὁ Ὄργουελ ἀποχαιρετᾶ τὸ 1984», στὸ ὁποῖο ἀποκαλύπτεται (δῆθεν) ὅτι ἐμφανίσθηκε τὸ πνεῦμα τοῦ Ὄργουελ, τὸ ὁποῖο ζήτησε ἀπὸ τὸν κόσμο νὰ ἀντισταθεῖ στὸν ἐπελαύνοντα παγκόσμιο ὁλοκληρωτισμό.
Στὸ σημείωμα ἐκεῖνο ἀναφέρονταν, μεταξὺ ἄλλων, τὰ ἑξῆς: «Ἡ βρετανικὴ ἐφημερίδα “Ψυχικὰ Νέα” ἀναφέρει μὲ κάθε σοβαρότητα ὅτι ὁ Τζὼρτζ Ὄργουελ ἔκανε μία… πνευματικὴ ἐπανεμφάνιση, γιά νὰ μᾶς διαβεβαιώσει ὅτι βρισκόμαστε στό χεῖλος τῆς ὑφαρπαγῆς ἀπό τόν “Μεγάλο Ἀδελφό”. Ἡ ἐπικοινωνία μὲ τὸ “πνεῦμα” τοῦ Ὄργουελ ἔγινε ἀπὸ τὴν ψυχικὸ Ντίρις Στόκς, στὸ πανδοχεῖο Γουάιτχορς, στὸ Ἴπσουιτς τῆς Ἀγγλίας, ὅπου ὁ σοσιαλιστὴς συγγραφέας καὶ κριτικὸς πέρασε τὸ μεγαλύτερο μέρος τῆς ζωῆς του.
[…] Σύμφωνα μὲ τὴν ψυχικὸ Στόκς, ὁ “Ὄργουελ” εἶπε: “τὰ πράγματα πηγαίνουν τόσο ἄσχημα ὅσο προέβλεψα. Ὁ μεγάλος Ἀδελφός σᾶς κάνει πλύση ἐγκεφάλου. Εἶναι καιρὸς νὰ πεῖτε: ἀρκετὰ πιά, φτάνει ὥς ἐδῶ! Σήμερα τὰ κομπιοῦτερ κυβερνοῦν τὴ ζωή σας καὶ τὸ πρᾶγμα ὅσο πάει θὰ χειροτερεύει. Οἱ προσωπικές σας λεπτομέρειες καταγράφονται παντοῦ. Μόλις ποὺ μπορέσατε νὰ ἀρνηθεῖτε νὰ σᾶς μετρήσουν σὰν πρόβατα. Σταθεῖτε ὄρθιοι καὶ πολεμῆστε τώρα πρὶν χάσετε τὸ δικαίωμα νὰ πολεμᾶτε!”».
Δὲν χρειάζεται νὰ διαθέτει κανεὶς μεγάλη φαντασία, γιὰ νὰ ὑποθέσει ὅτι τὸ ψευτο-ἀφήγημα τῆς ἐμφάνισης τοῦ ὀργουελικοῦ πνεύματος στόχευε στόν προγνωστικὸ προγραμματισμό τῶν ἀναγνωστῶν τοῦ ὡς ἄνω περιοδικοῦ περὶ τῆς σχεδιασμένης Παγκόσμιας Δικτατορίας.
π. ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΛΕΒΙΖΟΠΟΥΛΟΣ
Κατὰ κοινὴ ὁμολογία, οἱ Νεοεποχίτες ἀκολουθοῦν μεθόδους «ποὺ εἶναι σὲ χρήση στοὺς ροδόσταυρους, στὴ θεοσοφία, στὴν ἀνθρωποσοφία, στὴν τάση ἑνοποίησης τῆς ἀνατολικῆς καὶ τῆς δυτικῆς σκέψης, δηλαδὴ τῆς κοσμοθεωρίας τῶν ἀσιατικῶν θρησκειῶν [σὲ συνδυασμὸ] μὲ τὶς φυσικὲς ἐπιστῆμες» (π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, Ἀποκρυφισμός, γκουρουισμός, «Νέα Ἐποχή», ἔκδ. Ἱερᾶς Μητροπόλεως Νικοπόλεως, Πρέβεζα 1990, σελ. 187).
Ἀνάμεσα στὶς τεχνικὲς ποὺ ἐφαρμόζονται στοὺς κόλπους τῶν ἀποκρυφιστικῶν ὁμάδων γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῶν κρυμμένων μέσα στὸν ἄνθρωπο δυνάμεων συγκαταλέγονται ἡ μαγεία, ἡ μαντεία, ὁ σατανισμός, ἡ ἀστρολογία, ἡ ὁλιστικὴ ὑγιεινή, ἡ κρυσταλλικὴ δύναμη, ἡ πυροβασία, ἡ γιόγκα, ὁ διαλογισμὸς ἀλλὰ καὶ ὁ πνευματισμὸς ποὺ προπαγανδίζεται σταθερὰ στὶς συνεντεύξεις τοῦ Γ. Σμαραγδῆ.
Ὅπως ἐπισημαίνεται σχετικῶς: «Εἰδικώτερα στὸν πνευματισμὸ χρησιμοποιοῦνται διάφορα ἀντικείμενα (τραπεζάκι, ποτήρι, ἐκκρεμὲς κ.ο.κ.), μὲ σκοπὸ τὴν ἐπικοινωνία μὲ τὰ “πνεύματα” καὶ τὴν “ἄμεση πληροφόρηση”. Παρόμοια ἀντικείμενα χρησιμοποιοῦνται σὰν ὄργανα, μὲ σκοπὸ τὴν ὕπνωση ἑνὸς μέντιουμ, τὸ ὁποῖο μεταδίδει μὲ διάφορους τρόπους τὰ “μηνύματα” καὶ ἐκτελεῖ δῆθεν “θαυμαστὰ φαινόμενα”, ὅπως “αὐτόματες θεραπεῖες”. […] Τὶς περισσότερες φορὲς οἱ τεχνικὲς αὐτὲς παρουσιάζονται μὲ τὸ μανδύα τῆς ἐπιστήμης καὶ πάντως χωρὶς νὰ γίνονται ἀντιληπτὲς οἱ ἀποκρυφιστικὲς διασυνδέσεις τῶν ὁμάδων καὶ ἡ ἐξωχριστιανικὴ τους διδαχή. Ἡ ἀποξένωση ἀπὸ τὴν προηγούμενη πίστη ἔρχεται βαθμιαῖα. Οἱ κινήσεις αὐτὲς δὲν ἀποβλέπουν σὲ ἀπότομη ρήξη μὲ τὴν Ἐκκλησία, ἀλλὰ στὴν ἀλλαγὴ τοῦ θρησκευτικοῦ φρονήματος τῶν ὀπαδῶν» (π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὅ.π., σελ. 189).
Μία κεντρική, νεοεποχίτικη θέση εἶναι ὅτι «κατὰ τὴν ἐποχὴ τῆς προόδου τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας ὁ ἥλιος μπῆκε στὸ ζώδιο τῶν ἰχθύων», ὁπότε ἐγκαινιάσθηκε ἡ λεγόμενη «Ἐποχὴ τοῦ Ἰχθύος», ἡ ἐποχὴ τοῦ χριστιανισμοῦ.
Αὐτὴν τὴν ἐποχὴ ὑποτίθεται ὅτι τὴν διαδέχθηκε ἡ Ἐποχὴ τοῦ Ὑδροχόου, μία «νέα κοσμικὴ περίοδος», κατὰ τὴν ὁποία «τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ὅρισε νὰ διαχυθεῖ τὸ φῶς του σὲ ὅλη τὴ ἀνθρωπότητα» (π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὅ.π., σελ. 8· πρβλ. τὸ βιβλίο τῆς Μαίριλυν Φέργκιουσον «Ἡ συνωμοσία τοῦ Ὑδροχόου. Ἐλευθερία καὶ μεταμόρφωση στὴν ἐποχή μας, μτφ.: Σπ. Μάνδρος, ἔκδ. Κάλβος, χ.χ., τὸ ὁποῖο θὰ μποροῦσε νὰ χαρακτηρισθεῖ ὡς τὸ «εὐαγγέλιο» τῶν Νεοεποχιτῶν). Ποιοῦ Θεοῦ ὅμως; Τοῦ Τριαδικοῦ μας Θεοῦ ἢ κάποιου ἀπρόσωπου Θεοῦ;
«Ἡ εἰκόνα τοῦ ἀνθρώπου ποὺ προβάλλεται στὸν ἀποκρυφισμὸ καὶ στὶς ὁμάδες τῆς “Νέας Ἐποχῆς” δὲν στηρίζεται στὴν πίστη σ’ ἕνα προσωπικὸ Θεό· οὔτε κατοχυρώνει τὴν εὐθύνη τοῦ κάθε ἀνθρώπου γι’ αὐτὸ ποὺ συμβαίνει στὸν συνάνθρωπο καὶ γενικότερα στὴν κοινωνία. Τὰ πάντα ἑρμηνεύονται μὲ τὸν “νόμο τοῦ κάρμα”, πού […] κυριολεκτικὰ ἀκυρώνει κάθε προσπάθεια γιὰ δικαιοσύνη καὶ ἰσότητα ἀνάμεσα στοὺς ἀνθρώπους· θεμελιώνει θεωρητικὰ τὶς διακρίσεις, τὴν κοινωνικὴ ἀδικία καὶ δρᾶ καταλυτικὰ σὲ ὅλους τούς τομεῖς τῆς κοινωνικῆς μας ζωῆς» (π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὅ.π., σελ. 11).
Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» «ὑπογραμμίζει ἰδιαίτερα τὸν πανθεϊσμό, τὴν ἀντίληψη δηλαδὴ ὅτι ὁλόκληρη ἡ φύση εἶναι “ἐμψυχωμένη” καὶ ἀποτελεῖ “ἐκδήλωση” μίας ἀπρόσωπης Ὑπερσυνειδητότητας ἢ Παγκόσμιας Δύναμης, ποὺ διαχέεται καὶ διαπερνᾶ τὰ πάντα» (π. Ἀντώνιος Ἀλεβιζόπουλος, ὅ.π., σελ. 11).
Ἡ διαπιστώσεις αὐτὲς συμπορεύονται ἀπολύτως μὲ τὶς ἀντίστοιχες, πρόσφατες διαπιστώσεις ποὺ μεταφέρει ἡ Ἄννα Λέμπκε (Anna Lembke), Διευθύντρια Ἰατρικῆς τοῦ Ἐθισμοῦ στὸ Πανεπιστήμιο Στάνφορντ. Στὸ βιβλίο της «Ἡ γενιὰ τῆς ντοπαμίνης» (μτφ.: Π. Γεωργίου, ἔκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2023, σελ. 47) παραπέμποντας στὸ σχόλιο τοῦ θρησκειολόγου Ρὸς Ντάουτατ (Ross Douthat) ἀπὸ τὸ βιβλίο του «Κακὴ θρησκεία» (Bad Religion):
«ὁ συγγραφέας […] περιγράφει τὴ θεολογία τῆς Νέας Ἐποχῆς, τὴ θεολογία τοῦ “Ἐσωτερικοῦ Θεοῦ” ὡς “ἕνα δόγμα ποὺ εἶναι συγχρόνως κοσμοπολίτικο καὶ βολικό, ποὺ ὑπόσχεται ὅλες τὶς ἐξωτικὲς ἀπολαύσεις… χωρὶς καθόλου πόνο… ἕνας μυστικιστικὸς πανθεϊσμός, στὸ πλαίσιο τοῦ ὁποίου ὁ Θεὸς ἀποτελεῖ βίωμα καὶ ὄχι πρόσωπο. … Εἶναι ἐντυπωσιακὸ πόσο λίγες ἠθικὲς παραινέσεις ὑπάρχουν στὶς σελίδες τῶν βιβλίων γιὰ τὸν Ἐσωτερικὸ Θεό”».
ΜΟΝΑΧΟΣ ΑΒΡΑΑΜ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ
Ἐπίσης, ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ἀποτελεῖ ἕνα παγκόσμιο κίνημα ποὺ ἔχει ὡς ἀπώτερο στόχο τὴν ἐγκαθίδρυση μίας Παγκόσμιας Κυβέρνησης μέσῳ τῆς ἐπιβολῆς μίας Νέας Παγκόσμιας Τάξης (παγκοσμιοποίησης) καὶ μίας Νέας Παγκόσμιας Θρησκείας (Πανθρησκείας), ἐνῶ «οἱ Χριστιανοὶ θεωροῦνται “ὀπισθοδρομικοὶ” καὶ “πνευματικὰ νήπια”, μὲ “περιορισμένη ὁρατότητα καὶ νυσταλέα ἄγνοια”, ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἀντιληφθοῦν τὸ νεοεποχίτικο παγκόσμιο “ἐξελικτικὸ ξύπνημα”» (Μοναχὸς Ἀβραὰμ Ἁγιορείτης, Ἡ πτώση τοῦ ἑωσφόρου καὶ ἡ ἐξαπάτηση τῆς ἀνθρωπότητος διὰ μέσου τῶν αἰώνων, ἔκδ. «Ὁ ποιμενικὸς αὐλός», Ἅγιον Ὄρος, β΄ ἔκδ., 2024, σελ. 249. Βλ. καὶ Δάφνη Βαρβιτσιώτη, «Νέα Ἐποχή». Ἐξέλιξη ἢ χειραγώγηση;, ἔκδ. Ἀθ. Σταμούλη, Ἀθήνα 2004, σελ. 151· Β. Α. Λαμπρόπουλου, Τὸ μαῦρο λεξικὸ τῆς ἑλληνικῆς μασονίας, Ἡ παγκόσμια θρησκεία τῆς Νέας Ἐποχῆς, ἔκδ. Βασδέκη, Β΄ ἔκδ., 2001, σελ. 847 ἑπ., 848).
Περαιτέρω, δὲν χωρεῖ ἀμφιβολία ὅτι ὅλες οἱ νεοεποχίτικες ὁμάδες κατευθύνονται ἀπὸ τὰ πονηρὰ πνεύματα καὶ ὅτι «οἱ διδασκαλίες τους δὲν εἶναι ἀνθρώπινες ἐμπνεύσεις, ἀλλὰ ἐπίνοιες τῶν πνευμάτων αὐτῶν, ποὺ φαίνονται τάχα “φωτισμένες”, γιατί στηρίζονται πάνω σὲ ψυχολογικὲς ἀρχές, χρησιμοποιοῦν γλώσσα πνευματική, μιλᾶνε γιὰ θεὸ καὶ ἀγάπη, κι ἔτσι ἱκανοποιοῦν πολλὲς γνήσιες ἐπιθυμίες τοῦ ἔκπτωτου ἀνθρώπου» (Μοναχὸς Ἀβραὰμ Ἁγιορείτης, ὅ.π.).
Δὲν πρέπει νὰ παροραθεῖ ὅτι ὁ πνευματισμὸς εἶναι ἄρρηκτα συνυφασμένος μὲ τὸ ἀποκρυφιστικὸ ρεῦμα τῆς θεοσοφίας, ἡ ὁποία δέχεται τρεῖς νόμους: α) τὸν νόμο τῆς ἐξέλιξης, β) τὸν νόμο τῆς μετενσάρκωσης καὶ γ) τὸν νόμο τοῦ κάρμα. Σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τῆς μετενσάρκωσης, «ἡ ζωὴ γιὰ νὰ ἐξελιχθεῖ ἔχει ἀνάγκη νὰ ἀποκτήσει πεῖρα ὅλων τῶν σταδίων τῆς ὑπάρξεως καὶ ζωογονεῖ διαρκῶς τὰ ὀρυκτά, τὰ φυτά, τὰ ζῶα καὶ τέλος τὸν ἄνθρωπο… Ὅταν τὸ ἐγὼ ἀποκτήσει κάθε δυνατὴ ἀνθρώπινη πεῖρα, ὥστε νὰ ἀναγνωρίζη τὴν ὕπαρξη τοῦ θείου σχεδίου καὶ θελήσει νὰ συμμορφωθῆ μὲ αὐτό, διότι διαβλέπει τὴν τελειότητά του, τότε πλέον ὁ ἄνθρωπος λαμβάνει στὰ χέρια του τὴν ἐξέλιξή του καὶ προχωρεῖ ἐνσυνείδητα πρὸς τὸ τέρμα του, πρὸς τὸ στάδιο τοῦ ὑπερανθρώπου» (Π.Ν. Χατζηπέτρος, κατὰ παραπομπὴ Μοναχοῦ Ἀβραὰμ Ἁγιορείτη, ὅ.π., σελ. 107).
Ἡ «Νέα Ἐποχὴ» ἀνάγεται στὴν θεοσοφία, ἡ ὁποία θεμελιώθηκε τὸ 1875 στὴν Νέα Ὑόρκη ἀπὸ τὴν Ρωσίδα Ἔλενα Πετρόβνα Μπλαβάτσκι μὲ κεντρικὸ δόγμα ὅτι ὅλες οἱ θρησκεῖες τοῦ κόσμου ἔχουν ἕνα κοινὸ παρονομαστὴ ἀληθείας, ἐπαρκῆ γιὰ τὴν γεφύρωση τῶν ἐπιμέρους διαφορῶν τους (Μοναχὸς Ἀβραὰμ Ἁγιορείτης, ὅ.π., σελ. 244).
Ἐν τέλει, οἱ πνευματικοὶ ταγοὶ τῆς «Νέας Ἐποχῆς» θεωροῦν ὅτι «κυβερνήτης τῆς ἀνθρωπότητας» εἶναι ὁ Ἑωσφόρος, μία λέξη τῆς ὁποίας ἡ σημασία ἀναποδογύρισε μετὰ τὴν ἀνταρσία καὶ πτώση τοῦ διαβόλου. Κι ἐπειδή, μετὰ τὴν πτώση καὶ τῶν Πρωτοπλάστων, ζοῦμε μέχρι σήμερα στὸν ἀνάποδο κόσμο, προσφυῶς ἐπισημαίνεται ὅτι τὸ κίνημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» θὰ ἔπρεπε, μέσῳ τῆς ἀνάποδης ἑρμηνείας, νὰ ὀνομάζεται «Παλαιὰ Ἐποχή», ἐφόσον πρεσβεύει δοξασίες καὶ εἰσηγεῖται πρακτικὲς ποὺ σχετίζονται μὲ τὸν παλαιό, πρὸ τοῦ Χριστοῦ, ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ σκότους (Μοναχὸς Ἀβραὰμ Ἁγιορείτης, ὅ.π., σελ. 247).
Θὰ μείνει, μάλιστα, ἄφωνος ὁ ἀναγνώστης ἐκεῖνος ποὺ θὰ ἀνοίξει τὸ προαναφερθὲν βιβλίο τοῦ Μοναχοῦ Ἀβραὰμ Ἁγιορείτου «Ἡ πτώση τοῦ ἑωσφόρου καὶ ἡ ἐξαπάτηση τῆς ἀνθρωπότητος διὰ μέσου τῶν αἰώνων» στὴν σελίδα 432. Ἐκεῖ θὰ διαβάσει γιὰ τὸ «ἐμβόλιο τῆς Νέας Ἐποχῆς», τὸ ὁποῖο «περιέχει χιλιάδες νανορομπὸτ (biofleshrobot), ἀόρατα [σὲ] γυμνὸ μάτι, ἀφοῦ εἶναι μικρότερα ἀπὸ τὰ βακτηρίδια! Ὅταν εἰσαχθεῖ εἰς τὸν ὀργανισμὸν τὸ ἐμβόλιον αὐτό, τότε οἱ νανοτρανζίστορ ἐγκέφαλοι ἐνεργοποιοῦνται διὰ εἰδικῶν κυμάτων, ποὺ ἐκπέμπονται ἀπὸ γιγαντιαῖες κεραῖες, εὑρισκόμενες σὲ εἰδικῶς κατασκευασθέντα τεράστια στάδια. Ἤδη ὑπάρχουν 40 τέτοια στάδια εἰς ὅλον τὸν κόσμον. Τὸ ἀποτέλεσμα τῆς ἐνεργοποιήσεως θὰ εἶναι ὁ ξαφνικὸς θάνατος λόγῳ καρδιακοῦ ἐπεισοδίου τοῦ ἐμβολιασθέντος ἀτόμου! Ὑπάρχει ἀκόμη ἡ δυνατότης νὰ προκαλέση ἀντὶ θανάτου τὴν ψυχολογικὴν ἀλλαγὴν τοῦ ἀτόμου, κατὰ τὴν βούληση τοῦ χειριστοῦ τῶν εἰδικῶν αὐτῶν κυμάτων EIF, ποὺ θὰ ἐκπέμπωνται ἀπὸ τὰ ἐν λόγῳ στάδια. Τὰ ἀνωτέρω τὰ ἔχει ἐκφράσει ἤδη ἀπὸ τὸ 1974 ὁ διευθυντὴς τῆς Νευροψυχιατρικῆς τοῦ Πανεπιστημίου Yale τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Dr. Zose Delgado […]».
Στὸ εὔλογο ἐρώτημα «πῶς θὰ πείσουν τόσο κόσμον, ὥστε νὰ δεχθῆ τὸ ἐμβόλιον», ὁ συγγραφέας δίδει τὴν ἑξῆς προφητικὴ ἀπάντηση, τὴν ὁποία οἱ νεοεποχίτες συνωμότες θὰ σπεύσουν νὰ ἀπαξιώσουν ὡς συνωμοσιολογική: «Ἁπλούστατα διαδίδοντας ὅτι ἔρχονται παγκόσμιοι θανατηφόροι ἐπιδημίαι (ὅπως π.χ. τοῦ ἰοῦ τῶν ὀρνίθων) καὶ θὰ πρέπει νὰ ἀντιμετωπισθοῦν διὰ τοῦ ἐμβολιασμοῦ» (βλ. καὶ Βαθιώτη, Ἀπὸ τὴν τρομοκρατία στὴν πανδημία. Ὑποχρεωτικὲς ἰατρικὲς πράξεις στὸν πόλεμο κατὰ τοῦ ἀόρατου ἐχθροῦ, Τρίτη ἐπικαιροποιημένη ἔκδοση, Ἀλφειός, 2023, σελ. 164, ὑποσ. 421).
συνεχίζεται