Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
ΜΕΡΟΣ Β΄.-Τελευταῖον
π. ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ
Μεγάλη ἀξία γιὰ τὴν κατανόηση τῆς ἀτζέντας τῆς «Νέας Ἐποχῆς» ἔχει καὶ τὸ πόνημα τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου π. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου «Πνευματισμὸς – Ὑπνωτισμὸς – Ναρκωτικὰ» (ἔκδ. «Ὀρθοδόξου Τύπου», Ἀθῆναι 1994, σελ. 10 ἑπ.), ὁ ὁποῖος εὐθὺς ἐξ ἀρχῆς τονίζει ὅτι κανεὶς δὲν πρέπει νὰ πέσει θῦμα τῆς πλάνης ὅτι «στὸν πνευματισμὸ παρουσιάζονται ἀγαθὰ πνεύματα», καθὼς οἱ πνευματιστὲς χρησιμοποιοῦν εἰκόνες καὶ «συνιστοῦν Προσευχές, Λειτουργίες, Παρακλήσεις, Ἁγιασμούς, Εὐχέλαια, γιὰ νὰ πλανήσουν τοὺς πιστοὺς ὅτι ἐκεῖ εἶναι ὁ Θεός, οἱ Ἅγιοι καὶ ἀγαθὰ πνεύματα». Ἀληθὲς εἶναι ὅτι «οὐδέποτε τὰ μέντιουμ ἐπικοινωνοῦν μὲ ἀγαθὰ πνεύματα».
Ἀναφερόμενος, εἰδικότερα, στὶς πνευματιστικὲς συνεδριάσεις, ὅπου μέντιουμ ὑποβάλλουν ἐρωτήσεις σὲ νεκρούς, ὁ συγγραφέας ἐπισημαίνει ὅτι τὶς ἀπαντήσεις δίδουν πονηρὰ πνεύματα καὶ ὄχι, βεβαίως, οἱ νεκροί.
Συναγερμὸς πρέπει νὰ σημάνει ἀπὸ τὴν ἀνάγνωση τοῦ ἀκόλουθου χωρίου τοῦ ὡς ἄνω πονήματος (ὅ.π., σελ. 17): «Πότε ἀκμάζει ὁ πνευματισμὸς καὶ πότε τὰ πνευματιστικὰ φαινόμενα ἔχουν πέρασιν; Ὅταν παρακμάζει ἡ Χριστιανικὴ ζωὴ καὶ πρόοδος. Ὅταν εἶναι θρησκευτικὴ κατάπτωσις καὶ κυριαρχία πονηρῶν πνευμάτων. Ἐνῶ, ἂν ἦσαν ἐκ Θεοῦ, θὰ ἔπρεπε ὅσον αὐξάνει ἡ Χριστιανικὴ ζωὴ καὶ κίνησις, τόσον ν’ αὐξάνουν καὶ αὐτά. Εἰς τὴν προχριστιανικὴν ἐποχήν, ποὺ ὁ κόσμος εὑρίσκετο εἰς τὸ σκοτάδι τῆς εἰδωλολατρίας καὶ ὁ σατανᾶς ἦτο κοσμοκράτωρ τοῦ αἰῶνος τούτου, τὰ πνευματιστικὰ φαινόμενα ἦσαν εἰς τὴν ἀκμὴν των. Εἰς αὐτὰ ἐστηρίζοντο οἱ χρησμοί, τὰ μαντεῖα, τὰ Ἐλευσίνεια μυστήρια τῶν ἀρχαίων κ.λπ.».
Μήπως, λοιπόν, ἡ ἀνακίνηση τοῦ πνευματισμοῦ καί, εἰδικότερα, τῆς ὕπνωσης, μέσῳ τῆς ταινίας «Καποδίστριας» ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη σημεῖο μεγίστης χριστιανικῆς παρακμῆς καὶ θρησκευτικῆς κατάπτωσης τῶν Νεοελλήνων, oἱ ὁποῖοι, ἔχοντας μείνει ἀκατήχητοι ἀλλὰ καὶ ἀκαθοδήγητοι ἀπὸ τὴν διοικοῦσα Ἐκκλησία (πού θὰ ἔπρεπε νὰ εἶχε καυτηριάσει τὴν διαδικασία τῆς ὕπνωσης, στὴν ὁποία ὑπεβλήθησαν οἱ δύο πρωταγωνιστὲς τῆς ὑπὸ συζήτησιν ταινίας), δὲν ἐνοχλήθηκαν κἄν ἢ ἁπλῶς ὑποβάθμισαν τὴν ἀρνητικὴ σημασία τῶν νεοεποχίτικων δηλώσεων τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ;
Ἡ θέση τοῦ μακαριστοῦ π. Χαρ. Βασιλοπούλου εἶναι ξεκάθαρη: «Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τὰ καταδικάζει [ἔνν.: τὰ πονηρὰ πνεύματα ποὺ ἐνδημοῦν στὸν πνευματισμό]. Ἐπιβάλλει βαρύτατα ἐπιτίμια εἰς ἐκείνους ποὺ ἀσχολοῦνται μὲ τὸν πνευματισμὸν καθ’ οἱονδήποτε τρόπον καὶ πηγαίνουν εἰς αὐτόν. “Οὐ δύνασθε, λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, τραπέζης δαιμονίων καὶ τραπέζης Κυρίου μετέχειν”. Δὲν εἰμπορεῖς νὰ πηγαίνης εἰς τὸ τραπεζάκι τοῦ πνευματισμοῦ καὶ νὰ ἔρχεσαι νὰ κοινωνῆς καὶ ἀπὸ τὴν Ἁγίαν Τράπεζαν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Οὐδεμία σχέσις ὑπάρχει μεταξὺ πνευματισμοῦ καὶ Χριστιανισμοῦ, Χριστοῦ καὶ σατανᾶ. “Τίς σχέσις Φωτὸς πρὸς σκότος;”, λέγει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον διὰ τοῦ Παύλου. “Τίς κοινωνία Χριστοῦ καὶ Βελίαρ;”» (ὅ.π., σελ. 18).
Τέλος, ὁ συγγραφέας συμβουλεύει τὸ ποίμνιο νὰ ἀντιστέκεται στὰ πονηρὰ πνεύματα τοῦ σατανᾶ ἐνδυναμώνοντας τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Διαφορετικά, θὰ δημιουργοῦνται οἱ κατάλληλες συνθῆκες, ὥστε νὰ «καταληφθεῖ τὸ πνευματικὸ ὀχυρό» μας ἀπὸ τὶς σκοτεινὲς δυνάμεις τοῦ πνευματισμοῦ: «μόνον μὲ τὴ βοήθειαν τοῦ Θεοῦ μποροῦμεν ν’ ἀποφύγωμεν τὴν “κατάληψιν” καὶ ὑποδούλωσίν μας εἰς τὸν διάβολον. Ἔτσι ἐξηγεῖται τὸ διατὶ ὁ σατανᾶς εἶχε τόσην μεγάλην πελατείαν εἰς τὴν προχριστιανικὴν ἐποχὴν καὶ ἐν συνεχείᾳ μεταξὺ τῶν ὑλιστῶν, τῶν μὴ πιστευόντων, καὶ τῶν ἀποστατῶν τῆς σήμερον» (ὅ.π., σελ. 24).
Σημειωτέον ὅτι ὁ συγγραφέας (ὅ.π., σελ. 8) ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ τοῦ ἀναγνώστη στὴν ρητὴ καταδίκη τοῦ πνευματισμοῦ ἀπὸ βιβλία τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης (βλ. καὶ π. Σεραφεὶμ Ρόουζ, Ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ Θρησκεία τοῦ Μέλλοντος, ἔκδ. Ἐγρήγορση, 2000, σελ. 172 ἑπ.· τὰ χωρία ἀναφέρει καὶ ὁ Λομπρόζο, Πνευματισμὸς καὶ ὑπνωτισμός, ὅ.π., σελ. 207): «Ὁ Θεὸς εἰς τὴν Π. Διαθήκην ἐπιτίθεται μὲ σφοδρότητα ἐναντίον τῶν μέντιουμ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης ποὺ ἦσαν οἱ ἐγγαστρίμυθοι, οἱ ἐπαοιδοί, οἱ φαρμακοὶ καὶ οἱ ἄλλοι μάγοι» (ὅ.π., σελ. 8). Στὸ σημεῖο αὐτὸ παραθέτει τὰ κρίσιμα χωρία ἀπὸ τὸ Λευιτικὸν καὶ τὸ Δευτερονόμιον: «ψυχή, ἢ ἂν ἐπακολουθήση ἐγγαστριμύθοις ἢ ἐπαοιδοῖς, ὥστε ἐκπορνεῦσαι ὀπίσω αὐτῶν, ἐπιστήσω τὸ πρόσωπόν μου ἐπὶ τὴν ψυχὴν ἐκείνην καὶ ἀπολῶ αὐτὴν ἐκ τοῦ λαοῦ αὐτῆς» (Λευ., κεφ. 20, στ. 5). «Οὐχ εὑρεθήσεται ἐν σοί ἐγγαστρίμυθος καὶ τερασκόπος ἐπερωτῶν τοὺς νεκρούς. Ἔστι γὰρ βδέλυγμα Κυρίῳ τῷ Θεῷ σου, πᾶν ποιῶν ταῦτα. Ἕνεκεν γὰρ τῶν βδελυγμάτων τούτων Κύριος ἐξολοθρεύσει αὐτοὺς ἀπὸ προσώπου σου» (Δευτ. 18, 10-14).
π. ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ
Μὲ τὶς θέσεις τῶν προαναφερθέντων συγγραφέων ταυτίζονται καὶ οἱ διαπιστώσεις τοῦ ἀναπληρωτῆ καθηγητῆ στὸ Τμῆμα Ποιμαντικῆς καὶ Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Α.Π.Θ. π. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου, οἱ ὁποῖες εἶναι καταγεγραμμένες στὸ ἄρθρο του «Ἀποκρυφισμὸς καὶ Νέα Ἐποχή», δημοσιευμένο στὸν Τόμο τῶν Πρακτικῶν τῆς ΙΖ΄ Πανορθοδόξου Συνδιασκέψεως Ἐντεταλμένων Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καὶ Ἱερῶν Μητροπόλεων γιὰ Θέματα Αἱρέσεων καὶ Παραθρησκείας (ὑπὸ τὸν τίτλο: Πτυχὲς τῆς «Νέας Ἐποχῆς». Ἀπειλή ἀλλοιώσεως τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς «Νέας Ἐποχῆς», Ν. Προκόπιον Εὐβοίας, 31 Ὀκτωβρίου – 4 Νοεμβρίου 2005, Κλάδος Ἐκδόσεων καὶ Μορφωτικῆς Ὑπηρεσίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθῆναι 2007, σελ. 91 ἑπ.).
Στὴν εἰσαγωγὴ τοῦ ἄρθρου του, ὁ π. Βασίλειος Γεωργόπουλος χαρακτηρίζει τὴν «Νέα Ἐποχὴ» ὡς ἕνα «παγκόσμιο ἀπειλητικὸ φαινόμενο, ἀντίχριστο ὡς πρὸς τὸν χαρακτήρα, ἀποκρυφιστικὸ ὡς πρὸς τὴν προέλευση καὶ πολυσύνθετο ὡς πρὸς τὴ διάρθρωση», ποὺ «ἔχει διαβρώσει μὲ τὶς ἀντιλήψεις του καὶ τὶς πρακτικές του πάρα πολλὰ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων καὶ δραστηριοτήτων τοῦ ἀνεπτυγμένου κόσμου».
Καὶ ὁ συγγραφέας αὐτός, ρητῶς ἐντάσσει τὴν ὕπνωση καὶ τὴν ἐπικοινωνία μὲ πνεύματα, ἀλλὰ καὶ τὴν οὐφολογία καὶ τὶς κάρτες ταρὼ στὴν ἐμβέλεια τῆς θεματολογίας τῆς «Νέας Ἐποχῆς» (ὅ.π., σελ. 92).
Σχολιάζοντας μία ἀπὸ τὶς κεντρικὲς θέσεις τοῦ νεοεποχίτικου ρεύματος, δηλ. ὅτι «ἡ Νέα Ἐποχὴ ἀναπροσανατολίζει τὴν ἀνθρώπινη συνείδηση σὲ νέες πηγὲς Ἀληθείας», ἀναρωτιέται: «Ποιὲς εἶναι αὐτὲς οἱ νέες πηγὲς ἀλήθειας; Ἀπὸ πότε ἄραγε τὸ πρόσωπο τοῦ Θεανθρώπου ἔπαυσε νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ καὶ ἀνυπέρβλητη Παναλήθεια; Ἀπὸ ποῦ προκύπτει ὅτι ὁ Θεάνθρωπος ὡς “ἡ ὕψιστη ἀξία καὶ τὸ ἔσχατο κριτήριο” ἀξιολόγησης τῶν πάντων, ὅπως ἔλεγε μία γιγαντιαία ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα, ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, πρέπει νὰ ἀντικατασταθεῖ;» (ὅ.π., σελ. 94).
Ὁ συγγραφέας διευκρινίζει ὅτι ὁ πραγματικὸς στόχος τῆς «Νέας Ἐποχῆς» εἶναι «νὰ ἀποπροσανατολίσει ἀρχικὰ τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸν Θεάνθρωπο καὶ τὸ Εὐαγγέλιό Του, μὲ τελικὸ σκοπὸ νὰ Τὸν ἀντικαταστήσει. Αὐτὸ ὁμολογεῖται κυνικὰ ἀπὸ τοὺς ἴδιους τούς θιασῶτες τῆς Νέας Ἐποχῆς, καθὼς ἀναφέρουν χαρακτηριστικὰ ὅτι “ἡ Ὑδροχοϊκὴ Ἐποχὴ εἶναι Ἐποχὴ μίας Νέας Συνθήκης μεταξὺ Θεοῦ καὶ ἀνθρώπων, μίας Νέας Διαθήκης τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο”» (ὅ.π., σελ. 94).
Μερικὲς σελίδες παρακάτω, ὁ π. Βασίλειος Γεωργόπουλος πραγματεύεται καὶ αὐτὸς τὸ νεοεποχίτικο ὅραμα τῆς πανθρησκείας, ἐπισημαίνοντας τὰ ἑξῆς: «Ὅλες οἱ θρησκεῖες ἀλλὰ καὶ αὐτὰ τὰ παραθρησκευτικὰ μορφώματα σύμφωνα μὲ τὴ νεοεποχίτικη ἀντίληψη εἶναι ἰσότιμοι τρόποι προσέγγισης καὶ δρόμοι ἐναλλακτικῆς πρόσβασης πρὸς τὸν Θεό, ποὺ βέβαια δὲν εἶναι ὁ Θεὸς τῆς ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ Θείας Ἀποκαλύψεως. Γιὰ τὴ “Νέα Ἐποχὴ” κάθε ἀντίληψη περὶ μοναδικότητας τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου, κάθε ἀντίληψη ποὺ δὲν κατανοεῖ ἰσοπεδωτικὰ καὶ ἐξισωτικὰ ὅλες τὶς πίστεις, θεωρεῖται φανατισμός, μισαλλοδοξία, παρωχημένη καὶ διχαστικὴ προσέγγιση. Ἀναφέρουν χαρακτηριστικὰ Ἕλληνες ἐκπρόσωποι τῆς Νέας Ἐποχῆς “κατὰ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ τῆς σύγκλισης τῶν πάντων ἐπὶ Γῆς, τὸ ζητούμενο ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους τοῦ πνεύματος εἶναι ἡ ἀπόρριψη κάθε ἐτικέττας καὶ κάθε θεώρησης μίας θρησκείας ἢ πνευματικῆς ἀγωγῆς ὡς μοναδικῆς ἢ ἔστω ἀνώτερης”» (ὅ.π., σέλ. 115).
Ὁ συγγραφέας καταλήγει σὲ ἕνα συμπέρασμα, ποὺ μπορεῖ νὰ ἰσχύει καὶ γιὰ τὸν Γιάννη Σμαραγδή: «Ἡ νεοεποχίτικη αὐτὴ προσέγγιση καλλιεργεῖται σήμερα τεχνηέντως καὶ ἀπὸ πολλὰ Μ.Μ.Ε. καὶ ἀπὸ τοὺς λεγόμενους διαμορφωτὲς γνώμης ποὺ εἴτε τυγχάνουν ἀνυποψίαστοι γιὰ τὸ τί κρύβεται ἀπὸ πίσω, εἴτε τὸ φρόνημά τους ἔχει διαβρωθεῖ ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς Νέας Ἐποχῆς» (ὅ.π., σέλ. 115).
ΤΕΞ ΜΑΡΣ
Παρότι τὸ Σχέδιο τῆς «Νέας Ἐποχῆς» παρουσιάζεται ἀπὸ τοὺς Νεοεποχίτες προπαγανδιστὲς ὡς εὐεργετικὸ γιὰ τὴν ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία ὑποτίθεται ὅτι θὰ ζήσει μία παραδεισένια ἐποχὴ παγκόσμιας εἰρήνης, θρησκευτικῆς ἑνότητας καὶ χαρᾶς, μὲ τὸν ἄνθρωπο νὰ ἔχει τάχα τὴν εὐκαιρία νὰ γίνει ὑπεράνθρωπος ἢ Θεός, στὴν πραγματικότητα ἰσχύει τὸ ἀκριβῶς ἀνάποδο:
Οἱ Νεοεποχίτες ἐργάζονται πυρετωδῶς γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση ἑνὸς ὁλοκληρωτικοῦ συστήματος ποὺ ἀποσκοπεῖ στὴν ὑποδούλωση κάθε ἀνθρώπου πάνω στὴν γῆ (Texe Marrs, Νέα Ἐποχή, Τὰ σκοτεινὰ μυστικά της, ἔκδ. Μπίμπη, Θεσσαλονίκη, χ.χ., σελ. 161).
Σὲ αὐτὸ τὸ πλαίσιο γίνεται λόγος γιὰ τὴν «σύνδεση τοῦ ἀνθρώπινου νοῦ ἀπευθείας μὲ τὰ κομπιοῦτερς», ἐνῶ ἤδη ἀπὸ τὸν 20ό αἰώνα εἶχε προαναγγελθεῖ «ἡ ἐποχὴ τῶν βιολογικὰ ἀνεπτυγμένων μικροτσὶπ (ποὺ ὀνομάσθηκαν βιοτσὶπ ἢ βιοκομπιοῦτερ) ποὺ μποροῦν χειρουργικὰ νὰ ἐμφυτευθοῦν στὸν ἀνθρώπινο ἐγκέφαλο» (Marrs, ὅ.π, σελ. 167).
Ἐξαιρετικὰ ἐπίκαιρη εἶναι ἡ ἀκόλουθη πρόβλεψη ποὺ εἶχε γίνει ἀπὸ τὸν Τὲξ Μὰρς στὸ βιβλίο του «Νέα Ἐποχή. Τὰ σκοτεινὰ μυστικὰ της» (ὅ.π., σελ. 167):
«Ἕνας Ψυχρὸς Ὀργουελιανὸς 1984-κόσμος τερατωδῶν διαστάσεων θὰ εἶναι ἡ μοῖρα τῆς ἀνθρωπότητας, ὅταν κάποια μελλοντικὴ δικτατορία τῆς Νέας Ἐποχῆς, χρησιμοποιήσει τὰ ἐφιαλτικὰ μέσα τῆς καταδυνάστευσης ποὺ σύντομα θὰ εἶναι διαθέσιμα.
Γιὰ παράδειγμα μπορεῖ νὰ σχεδιασθεῖ ἕνα σύστημα, στὸ ὁποῖο τὰ ἄτομα φορώντας μία ζώνη ἢ μία συσκευὴ στὸ μέτωπό τους θὰ ὑποβάλλονται σὲ τρομακτικὲς καὶ ἀποκρουστικὲς εἰκόνες, ποὺ δὲν θὰ διαχωρίζονται ἀπὸ τὴν πραγματικότητα, ἂν οἱ σκέψεις τῶν ἀτόμων ποὺ τὶς φέρουν εἶναι ἀνεπιθύμητες σὲ αὐτοὺς ποὺ τοὺς ἐλέγχουν.
Ἕνας Ἄγγλος, ὁ Jonathan Glover, ἀνέλυσε στὸ βιβλίο του “Τί εἶδος ἀνθρώπων θὰ ὑπάρξει” ὅτι οἱ ὁλοκληρωτικὲς κυβερνήσεις μέχρι σήμερα ἐπιζητοῦσαν νὰ ἐξουσιάσουν τοὺς λαοὺς μὲ τὸν ἐκφοβισμὸ καὶ τοὺς βασανισμούς. Ἀλλὰ ἡ χρήση φυσικῆς βίας καὶ βαρβαρότητας εἶναι ἄσχημη καὶ ὄχι τόσο ἀποτελεσματική. Σύντομα, θὰ ἀναπτυχθοῦν ἠλεκτρονικὲς τεχνικὲς ποὺ θὰ κάνουν τοὺς ἀνθρώπους νὰ ἐπιθυμοῦν οἱ ἴδιοι νὰ συμπεριφέρονται μὲ τὸν ἐπιθυμητὸ [γιὰ τὸ σύστημα] τρόπο.
Τεχνικὲς ἐλέγχου τοῦ μυαλοῦ καὶ οὐσίες ποὺ ἀλλοιώνουν τὶς ἐγκεφαλικὲς λειτουργίες καὶ ποὺ τώρα ἐρευνῶνται καὶ ἀνακαλύπτονται θὰ προμηθεύσουν νέες μεθόδους ἐλέγχου. Ἡ “κατάλληλη ἐκπαίδευση” τοῦ ἀνθρώπου τῆς Νέας Ἐποχῆς δὲν θὰ δημιουργεῖ προβλήματα σὲ μία μελλοντικὴ ἱεραρχία τῆς Νέας Ἐποχῆς, ποὺ θὰ ἐπιθυμεῖ τὴν ἀπόλυτη συμμόρφωση καὶ ἀφοσίωση στὸν Παγκόσμιο Νοῦ».
Στὸ νεοεποχίτικο ὅραμα τοῦ «ἐλέγχου τοῦ νοῦ» τῶν μαζανθρώπων ποὺ πρέπει νὰ μεταβληθοῦν σὲ «ἄβουλα ὄντα κατευθυνόμενα σὰν τὰ κοπάδια» ἀναφέρεται καὶ ὁ Νίκος Χειλαδάκης στὸ βιβλίο του «Ἡ σατανικὴ παγκόσμια συνωμοσία. Τὸ μεγάλο σχέδιο» (ἔκδ. Κάδμος, Θεσσαλονίκη 2004, σελ. 319 ἑπ.). Εἰδικότερα σημειώνει:
«Μεγαλύτεροι θεοὶ γιὰ νὰ κυβερνοῦν τοὺς κατώτερους θεοὺς οἱ Πεφωτισμένοι ἐπιζητοῦν μὲ κάθε τρόπο νὰ προπαγανδίζουν καὶ νὰ προωθοῦν τὰ δόγματα γιὰ δῆθεν ἑνότητα καὶ παγκοσμιότητα σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Ὁ σκοπὸς τους εἶναι νὰ ἀναπτύξουν ἕνα Παγκόσμιο Νοῦ ἢ ἕνα Παγκόσμιο Ἐγκέφαλο. Ἡ ἀποκρυφιστικὴ διαδικασία τῆς ψυχολογικῆς ἐξάρτησης εἶναι πεπεισμένοι ὅτι θὰ ἀλλάξει τὴν κοινωνία καὶ θὰ ὁδηγήσει τελικὰ σὲ μία ὑποτιθέμενη νέα καὶ συμπαντικὴ “κοσμικὴ συνειδητότητα” ποὺ θὰ ἐξαπλωθεῖ σ’ ὅλον τὸν πλανήτη. Οἱ ἄνθρωποι, ὅπως προπαγανδίζουν [οἱ Νεοεποχίτες], θὰ μεταβληθοῦν σὲ ὑπερανθρώπους. Ὁ Homo Sapiens ὑποτίθεται ὅτι θὰ γίνει ἕνα ἐντελῶς διαφορετικὸ εἶδος, κυριολεκτικὰ μία φυλὴ θεῶν σὲ ἕνα θεϊκὸ πλανήτη».
Ρίχνοντας ἀκόμη περισσότερο φῶς στὴν παγκόσμια συνωμοσία, ὁ Χειλαδάκης ἐξηγεῖ ὅτι, ἀφοῦ ἐξολοθρευθοῦν οἱ «κατώτεροι ὑπάνθρωποι», ποὺ εἴτε ἀντιστέκονται στὸ σχέδιο τῆς παγκόσμιας ἑνότητας εἴτε ἀδυνατοῦν νὰ προσαρμοσθοῦν σὲ αὐτό, ὅλοι οἱ ὑπόλοιποι θὰ πρέπει νὰ συνενωθοῦν σὲ ἕνα Παγκόσμιο Ἐγκέφαλο: «Μόνο μὲ τὴν ὁμογενοποίηση τῶν μυαλῶν τῶν ἀνθρώπων καὶ τὴν συνένωση τοῦ ἀνθρώπινου δυναμικοῦ παντοῦ μπορεῖ νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ τελειότητα. Συγκεκριμένα ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ μόνη βιώσιμη λύση εἶναι νὰ ἑνωθοῦν οἱ ἐγκέφαλοι ὅλων τῶν ἀνθρώπων σὲ ἕνα γιγάντιο ὑπερεγκέφαλο» (ὅ.π., σελ. 327).
ΡΑΝΤΑΛ ΜΠΑΙΡ
Στὸ «μοιραῖο λάθος τῆς Νέας Ἐποχῆς», δηλ. ὅτι «ἀποτελεῖ μία ἀνθρώπινη τεχνολογικὴ ἐπινόηση ποὺ διεκδικεῖ τὴ βασιλεία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν δρόμο Του, τὴν Ἀλήθειά Του καὶ τὴ Ζωή Του», ἀναφέρεται καὶ ὁ Ράνταλ Μπαὶρ (Randall N. Baer) στὸ ἐξαιρετικὸ βιβλίο του γιὰ τὸν «Ἐφιάλτη τῆς Νέας Ἐποχῆς» (μτφ.: Χαρίκλεια Ἀρβανιτίδου, ἔκδ. Στερέωμα, Θεσσαλονίκη, χ.χ., σελ. 54):
«Ὅπως καὶ ὁ Ἀντίχριστος θὰ παρουσιασθεῖ σὰν θεὸς ἰσχυριζόμενος ὅτι κατέχει τὶς ἀπαραίτητες κυριαρχικὲς δυνάμεις, γιὰ νὰ κυβερνήσει τὸ σύμπαν, ἔτσι καὶ ἡ ἀπόκρυφη ἐπιστήμη τῆς Νέας Ἐποχῆς, προσπαθεῖ μὲ τὴν τεχνολογία νὰ ὁρίσει τὸ πεπρωμένο τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὁλόκληρο τὸν κόσμο, μιμούμενη τὸν Θεό. Τὰ σύγχρονα θαύματα εἶναι γιὰ τοὺς ἀνθρώπους τῆς Νέας Ἐποχῆς τὰ ἐργαλεῖα γιὰ τὴν ἀπόκτηση ἀνώτερης συνείδησης μὲ σκοπὸ τὴν κυριαρχία ἐπὶ γῆς καὶ οὐρανοῦ. Δὲν εἶναι τίποτα παραπάνω ἀπὸ μία σύγχρονη ἐκδοχὴ γιὰ τὴν ἀνοικοδόμηση τοῦ Πύργου τῆς Βαβέλ».
Μάλιστα, στὸ ἴδιο βιβλίο ὑπάρχει ἑνότητα ποὺ πραγματεύεται τὸν πνευματισμὸ ὡς ρίζα τοῦ κακοῦ τῆς «Νέας Ἐποχῆς».
Προτοῦ ξεκινήσουν οἱ ἀναπτύξεις ποὺ ἀφοροῦν τὴν θέση ὅτι «οἱ διδασκαλίες τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι οἱ διδασκαλίες τῶν πονηρῶν πνευμάτων» παρατίθεται τὸ ἑξῆς χωρίο ἀπὸ τὴν Πρὸς Τιμόθεο Α΄ ἐπιστολὴ τοῦ Ἀποστόλου Παύλου (4, 1):
«Τὸ δὲ Πνεῦμα ρητῶς λέγει ὅτι ἐν ὑστέροις καιροῖς ἀποστήσονταί τινες τῆς πίστεως, προσέχοντες πνεύμασι πλάνοις καὶ διδασκαλίαις δαιμονίων».
Τὸ χωρίο αὐτὸ ταιριάζει, δυστυχῶς, καὶ στὴν περίπτωση τῆς νέας ταινίας τοῦ Γ. Σμαραγδῆ, ἡ ὁποία δὲν δημιουργήθηκε μόνο κατ’ ἐφαρμογὴν τῆς νεοεποχίτικης ὕπνωσης, ἀλλὰ περιέχει καὶ μία σκηνὴ ποὺ ἐπιβεβαιώνει τὸν τίτλο τοῦ παρόντος ἄρθρου, δήλ. ὅτι πρόκειται γιὰ ἕναν «νεοεποχίτικο Καποδίστρια»:
Σὲ μία ἀπὸ τὶς τελευταῖες σκηνὲς τοῦ ἔργου (βασίζεται σὲ ἐξιστόρηση τῆς Ἑλένης Κούκκου, Ἰωάννης Ἀ. Καποδίστριας – Ρωξάνδρα Στούρτζα: Μία ἀνεκπλήρωτη ἀγάπη, ἔκδ. Πατάκη, Ἀθήνα 2021, σελ. 586) βλέπουμε τὸν ἠθοποιὸ ποὺ ἐνσαρκώνει τὸν Ἰωάννη Καποδίστρια νὰ πηγαίνει, μετὰ ἀπὸ σχετικὴ πρόταση τοῦ Κολοκοτρώνη, στὸν γερο-μάντη Χαραλάμπη (ἀναφέρεται καὶ τὸ παρατσούκλι του: «Ἔλενος»), προκειμένου νὰ πληροφορηθεῖ ἂν θὰ ξαναδεῖ ἕνα ἀγαπημένο του πρόσωπο, τὴν Ρωξάνδα Στούρτζα, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἀπαντᾶ ἀρνητικά, δίδοντας τὸν χρησμὸ ὅτι θὰ σκοτώσουνε τὸν «μπάρμπα-Γιάννη», δηλ. τὸν Καποδίστρια.
Ὅπως, ὅμως, σημειώθηκε παραπάνω, τόσο ἡ ὕπνωση ὅσο καὶ ἡ μαντεία ἀνήκουν στὴν ἀντι-ὀρθόδοξη ἀτζέντα τῆς «Νέας Ἐποχῆς».
Μετὰ τὶς προεκτεθεῖσες ἀναπτύξεις, ἂς βγάλει ὁ ἀναγνώστης μόνος του τὸ συμπέρασμα σχετικὰ μὲ τὸ ἂν ἡ νεοεποχίτικη μόλυνση τοῦ Καποδίστρια καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας ἦταν προϊὸν δόλου ἢ πλάνης τοῦ Γιάννη Σμαραγδῆ.
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΨΑΡΟΥΔΑΚΗΣ
Τέλος, ἤδη ἀπὸ τὸ 1991 ὁ Νικόλαος Ψαρουδάκης στὸ βιβλίο του «Νέα Ἐποχή: Ὁ πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου» (Ἀθήνα 1991, σελ. 90/91) μετέφερε τὶς ἀπόψεις ποὺ εἶχε ἐκφράσει ὁ Ρόμπερτ Μύλλερ (Robert Muller), βοηθὸς τοῦ γ.γ. τοῦ ΟΗΕ, τονίζοντας ὅτι «γιὰ τοὺς Νεοεποχίτες ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι ἄνθρωπος ἀλλὰ “ἀξίωμα”, μία “πνευματικὴ κατάσταση τῆς συνείδησης” καὶ ὅτι ὁ Βούδας, ὁ Ἰησοῦς, ὁ Λάο Τσὲ καὶ ἄλλοι φωτισμένοι δάσκαλοι ἦσαν ὅλοι τὸ ἴδιο ἐπανενσαρκωμένο πρόσωπο! Ὁ Μύλλερ μιλάει γιὰ τὸν “ἀναστημένο Χριστό”, ἀλλὰ μὲ τὴν ἔννοια ὄχι τῆς ἐκ νεκρῶν ἀναστάσεως, ἀλλὰ τὴν μετενσάρκωση! Ὁ Μύλλερ πιστεύει ὅτι συγχωνεύοντας ὅλες τὶς θρησκεῖες σὲ μία καὶ ἐγκαθιστώντας τὴν Παγκόσμια Κυβέρνηση, θὰ ἐκπληρώσουμε ὅλα τὰ ὄνειρα καὶ τὶς ἐλπίδες τῶν ἀνθρώπων. Καὶ τὸ σπουδαιότερο: Θὰ ὁλοκληρωνόταν τὸ ἐξελικτικὸ σχέδιο τῆς ἐξύψωσης τοῦ ἀνθρώπου στὴ θεία κατάσταση… στὴν προσπάθεια τοῦ ἀνθρώπου νὰ γίνει ὁ πάνσοφος, ὁ φωτισμένος δάσκαλος τοῦ πλανήτη του καὶ τῆς ὕπαρξής του» (ὁ Μύλλερ ὑποστήριξε τὶς θέσεις του αὐτὲς στὸ βιβλίο του “New Genesis: Shaping a global spirituality”, στὸ ὁποῖο ἀναφέρεται καὶ ὁ Τὰλ Μπροὺκ [Tal Brooke], Παγκοσμιοποίηση. Ὅταν ὁ κόσμος γίνει ἕνας, ἔκδ. Μπίμπη, β΄ ἔκδ., χ.χ., σελ. 174).
Ὁ Ψαρουδάκης κάνει τὸ ἑξῆς εὐθύβολο σχόλιο (ὅ.π., σελ. 92): «Ἡ περίπτωση τοῦ Ρ. Μύλλερ εἶναι πράγματι χαρακτηριστική τῆς ἀλλοπρόσαλλης ἐποχῆς μας. Μίας ἐποχῆς ποὺ ἀπὸ τὸ ἕνα μέρος ζεῖ τὸν θρίαμβο τῆς γνώσεως καὶ τῆς τεχνολογίας κι ἀπὸ τὸ ἄλλο εἶναι πρόθυμη νὰ παραδοθῆ σὲ ἀπατεῶνες καὶ νὰ πιστέψη στὰ πιὸ φαιδρὰ παραμύθια!». Φυσικά, ἐν ἔτει 2025, ἡ διαπίστωση αὐτὴ εἶναι περισσότερο ἐπίκαιρη ἀπὸ ποτὲ ἄλλοτε!
Διερωτώμενος ποῦ ὀφείλεται ἡ ἐξάπλωση τῆς «Νέας Ἐποχῆς», «δεδομένου τοῦ φαιδροῦ καὶ ἀβάσιμου περιεχομένου της», ὁ συγγραφέας ἐξετάζει τοὺς ἀκόλουθους παράγοντες: τὴν μείωση τοῦ πνευματικοῦ κριτηρίου τῶν ἀνθρώπων, τὴν ἀποβλάκωση ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὴν κουλτούρα τῆς καταναλωτικῆς κοινωνίας, τὴν πλύση ἐγκεφάλου ποὺ ἐντέχνως διενεργεῖται ἀπὸ τὰ μαζικὰ μέσα ἐπικοινωνίας, τὸν πανσεξουαλισμὸ καὶ τὰ ναρκωτικά, τὴν κάλυψη τοῦ κενοῦ ποὺ αἰσθάνεται ὁ κουρασμένος ἀπὸ τὶς ἀλλεπάλληλες κρίσεις καὶ ἀπογοητευμένος ἀπὸ τοὺς πάντες καὶ τὰ πάντα σύγχρονος ἄνθρωπος, στὸν ὁποῖο ἡ Νέα Ἐποχὴ προσφέρει «καὶ θρησκεία καὶ ἐπιστήμη καὶ ψυχαγωγία καὶ ἰδανικὰ καὶ ἀξίες».
Ἀπὸ ἕνα βιβλίο τοῦ Φίλιπ Λόχαας (Philip H. Lochhaas) γιὰ τὴν «Νέα Ἐποχὴ» (Hοw to Respond to… the New Age Movement, 1989), ὁ Ψαρουδάκης ἀντλεῖ ἕνα καίριας σημασίας χωρίο μὲ τὸ ἑξῆς περιεχόμενο (ὅ.π., σελ. 94): «Ἕνας ἀκόμη παράγοντας ποὺ συμβάλλει στὴν δημοτικότητα τῆς Νέας Ἐποχῆς εἶναι ἡ ἐρωτικὴ σχέση τῆς Ἀμερικῆς μὲ τὸ γρήγορο βόλεμα, τὴ στιγμιαία λύση, τὴν ἄμεση ἱκανοποίηση, τὸ φάστ φοὺντ γιὰ τὴν ψυχὴ καὶ τὸ σῶμα! Ἡ Νέα Ἐποχὴ προσφέρει εὔκολα διαθέσιμες αἰσθησιακὲς ἐμπειρίες στὴ θέση τῆς ἀντιμετώπισης τῶν προβλημάτων καὶ λήψης δύσκολων ἀποφάσεων. Ἀντίθετα, μὲ τὴν αὐτο-πειθαρχία, ἡ Νέα Ἐποχὴ δὲν εἶναι ἀπαιτητική. Μία “φάστ-φοὺντ νοοτροπία” βρίσκει εὔκολο τὸ νὰ πιστεύει ὅτι ὅλα τὰ προβλήματα τοῦ ἀνθρώπου, ἄλυτα ἐδῶ καὶ χρόνια, μποροῦν νὰ λυθοῦν μ’ ἕνα Σαββατοκύριακο στὴν ἐξοχή! Ὅμως ὁ κυριώτερος παράγοντας εἶναι ἡ στρατηγική τοῦ Σατανᾶ. Στὰ χιλιάδες χρόνια τῆς ἀνθρώπινης ὕπαρξης ὁ Σατανᾶς ἔχει πάντα ἕνα μοναδικὸ σκοπό, νὰ ἐκθρονίση τὸν Θεό! Ἀπατᾶ τοὺς ἀνθρώπους νὰ πιστέψουν ὅτι ἔχουν τὶς ἰδιότητες τοῦ Θεοῦ καὶ κάνει τὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀνώφελη! Θὰ ἦταν λοιπὸν ὁ Σατανᾶς ἀνόητος νὰ παρατήσει τὴ “Νέα” φιλοσοφία του (δηλ. τῆς Νέας Ἐποχῆς), ποὺ ἀποδείχθηκε τόσο ἀποδοτικὴ σ’ ὅλες τὶς γενιές. Πολλὰ ὀνόματα τοῦ ἔχουν δοθεῖ στὴν Ἁγία Γραφή, ἀλλὰ “ἀνόητος” ποτέ!».
Ἑστιάζοντας τὴν προσοχή του στὴν ἐξαπάτηση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν σατανᾶ, ὁ συγγραφέας προβαίνει σὲ μία καίρια διαπίστωση (ὅ.π., σελ. 69): Μέσῳ τῆς ἀτζέντας τῆς «Νέας Ἐποχῆς», ὁ σατανᾶς ἐπιχειρεῖ τὴν δεύτερη ἐξαπάτηση τοῦ ἀνθρώπου μετὰ ἀπὸ ἐκείνη ποὺ συνετελέσθη ἐν Παραδείσῳ: «Ἐκεῖ ὁ σατανᾶς ἐξαπάτησε τοὺς πρωτόπλαστους λέγοντάς τους ὅτι μπορεῖ νὰ γίνουν θεοί, ἀρκεῖ νὰ κάμουν τὸ ἀντίθετο ἀπὸ ὅ,τι τοὺς εἶχε πεῖ ὁ Θεός! Τώρα τοὺς λέει κατ’ εὐθεῖαν: “Εἶσθε θεοί! Δὲν ἔχετε ἀνάγκη τὸν Θεό. Στηριχτεῖτε στὸν ἑαυτό σας κι ὅ,τι θέλετε εἶναι στὸ χέρι σας!”». Καί, βεβαίως, τὸ δὶς ἐξαμαρτεῖν οὐκ ἀνθρώπου σοφοῦ!
Μὲ τὴν καταληκτικὴ διαπίστωση ποὺ κάνει ὁ Ψαρουδάκης (ὅ.π., σελ. 95) μπορεῖ νὰ ὁλοκληρωθεῖ καὶ τὸ παρὸν ἀφιέρωμα στὴν «νεοεποχίτικη προπαγάνδα», ποὺ μὲ τόσο ὕπουλο τρόπο φαίνεται νὰ ὑλοποιήθηκε στὸ κινηματογραφικὸ φόντο τῆς ταινίας «Καποδίστριας» (γιὰ τὰ μηνύματα ποὺ περνᾶ τὸ κίνημα τῆς «Νέας Ἐποχῆς» μέσῳ τοῦ κινηματογράφου, τῆς τηλεόρασης, τοῦ χοροῦ καὶ τῆς μουσικῆς βλ. τὴν ἀναφορὰ τοῦ Ἀτζακλῆ, Νέα Ἐποχή, «Ὑδροχοϊστές», 3η ἐκ., Ἀθῆναι, 1993, σελ. 17):
«Ἡ Νέα Ἐποχὴ ἐκμεταλλεύεται τὴν κρίση τῆς ἐποχῆς μας, γιὰ νὰ διασώσει τὶς πλάνες της καὶ νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ τὴν κρίση σὲ βάρος τῆς ἀνθρωπότητας. Εἶναι σὰν τὸ σπρώξιμο κάποιου ποὺ γλίστρησε, γιὰ νὰ κατρακυλήσει πιὸ κάτω! Ἀλλὰ θὰ νικήσει ἐκεῖνος ποὺ ἐπεμβαίνει ὄχι γιὰ νὰ μεγαλώση, ἀλλὰ γιὰ νὰ σταματήσει ἡ κρίση καὶ ν’ ἀποφευχθεῖ ἡ καταστροφή. Κι αὐτὸς εἶναι μόνο ἕνας: Ὁ Ἰησοῦς Χριστός! Αὐτὸς εἶναι ὁ ὡρισμένος Σωτήρας τοῦ κόσμου. Ὅπως εἶπε: Καὶ ἐὰν τίς μου ἀκούσῃ τῶν ρημάτων καὶ μὴ πιστεύση, ἐγὼ οὐ κρίνω αὐτόν· οὐ γὰρ ἦλθον ἵνα κρίνω τὸν κόσμον, ἀλλ’ ἵνα σώσω τὸν κόσμον. Ὁ ἀθετῶν ἐμὲ καὶ μὴ λαμβάνων τὰ ρήματά μου, ἔχει τὸν κρίνοντα αὐτόν· ὁ λόγος ὅν ἐλάλησα, ἐκεῖνος κρινεῖ αὐτὸν ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ».
Σημείωση ἐπὶ τοῦ πιεστηρίου: Μετὰ τὴν ὁλοκλήρωση τοῦ ἀνωτέρω ἄρθρου κυκλοφόρησε στὸ διαδίκτυο ἕνα τρέιλερ ἀπὸ τὴν ἐκπομπὴ «Πρωταγωνιστὲς» τοῦ Σταύρου Θεοδωράκη, στὸ ὁποῖο ὁ Γιῶργος Κορνηλάκης παραδέχεται ἐπὶ λέξει ὅτι: «ὅταν κάποιος ἠθοποιὸς θὰ αἰσθανόταν ὅτι ἦταν ἀρκετὰ ἀγχωμένος ἢ σὲ ἔνταση μὲ λίγο ρέικι τὸν χαλάρωνα κατὰ κάποιον τρόπο». Ἐπίσης, ἡ συνέντευξη ποὺ παραχώρησαν στὸ Ratpack ὁ σκηνοθέτης Δ. Σμαραγδὴς καὶ ὁ πρωταγωνιστὴς τῆς ταινίας «Καποδίστριας» Ἀντ. Μυριαγκός, ὁ δεύτερος εὐχαρίστησε, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν Γ. Σμαραγδή, καὶ τὸν φωτογράφο Ἄρη Σταύρου γιὰ τὴν φροντίδα του καὶ τὶς ἐπιπλήξεις του. Ὡστόσο, ἀντὶ τῆς λέξης «ἐπίπληξης», ὁ κ. Μυριαγκὸς χρησιμοποίησε μία ὑβριστικὴ λέξη κατὰ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ· στὸ ἄκουσμα τῆς ὕβρεως αὐτῆς, ὁ κ. Σμαραγδὴς ξεκαρδίστηκε, ἀντὶ νὰ παγώσει καὶ νὰ ἐπαναφέρει τὸν ἠθοποιὸ στὴν τάξη. Ἐντύπωση προκαλεῖ τὸ γεγονὸς ὅτι στὴν συνέντευξη αὐτὴ γίνεται λόγος γιὰ «συχνότητες» καὶ «ὀντότητες» («ὀντότητα» ἀπεκάλεσε ὁ σκηνοθέτης καὶ τὸν Καποδίστρια!). Τὰ συμπεράσματα δικά σας.