Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
«Έχουμε τα κόμματα που εκπροσωπούν τον κακομοίρη, υπάρχουν όμως και οι νοικοκύρηδες».
Τάδε έφη ο υφυπουργός Εξωτερικών της Νέας Δημοκρατίας (διάβαζε ορθώς: Νέας Δικτατορίας) Χάρης Θεοχάρης σε τηλεοπτικό διαξιφισμό που είχε στο κανάλι Action24 με την Τόνια Αντωνίου, μέλος του πολιτικού συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ, αποδεικνύοντας ότι η παρούσα κυβέρνηση χρησιμοποιεί συστηματικά ως όπλο της την προπαγάνδα.
Ο κ Θεοχάρης εμπλούτισε την λίστα με τα παραδείγματα της πολυδοκιμασμένης προπαγανδιστικής πρακτικής που συνίσταται στην αποφυγή αναμέτρησης σε επίπεδο επιχειρηματολογίας, επιλέγοντας αντ’ αυτής να προσβάλει ηθικά τον πολιτικό του αντίπαλο αλλά και τους ψηφοφόρους του (argumentum ad hominem).
Απαξιωτικές-υποτιμητικές κρίσεις περί της προσωπικότητας του ανταγωνιστή («είσαι κακομοίρης», «είσαι ψεκασμένος», «είσαι συνωμοσιολόγος» κ.λπ.) στοχεύουν στην κάμψη του ηθικού του και, ταυτοχρόνως, στην συσπείρωση των οπαδών του προσβλητικού προπαγανδιστή γύρω από τον δικό του, θετικό πόλο.
Μάλιστα, η χρήση της συγκεκριμένης προπαγανδιστικής τεχνικής έχει περισσότερες πιθανότητες να επιτύχει τον σκοπό της, όταν ο προπαγανδιστής καταφέρνει να στηριχθεί πάνω σε ένα αντιθετικό γλωσσικό δίπολο που χαρακτηρίζεται από ομοιοκαταληξία: «κακομοίρης»-«νοικοκύρης»!
Διότι σε αυτήν την περίπτωση χρωματίζεται πολύ πιο έντονα ο πόλος που προτείνεται από τον προπαγανδιστή ως η (μόνη) «ορθή λύση».
Όσο θα πλησιάζει η ώρα των εκλογών και, επομένως, θα λιγοστεύουν οι ώρες παραμονής του σημερινού υβριδικού δικτατορικού καθεστώτος στην εξουσία, το οποίο ήδη έχει καθίσει στο σβέρκο μας επί μία χουντοειδή επταετία, τόσο θα αυξάνουν οι υπεροπτικές προσβολές στις οποίες θα επιδίδονται ανερυθρίαστα οι εκτραχηλισμένοι εξουσικολάγνοι της Νέας Δικτατορίας.
Ωστόσο, δεν θα πρέπει να θαμπωνόμαστε από τέτοιες προπαγανδιστικές συγκρούσεις που λαμβάνουν χώρα μεταξύ των παραδοσιακών-συστημικών κομμάτων εξουσίας και να νομίζουμε ότι διεξάγεται μια αυθεντική κόντρα μεταξύ των πολιτικών αντιπάλων.
Οι διαμάχες αυτές είναι το απαραίτητο (ψευτο)δημοκρατικό ντεκόρ που παρέχει στον «κυρίαρχο λαό» την απατηλή εντύπωση ότι, όταν θα προσέλθει στην κάλπικη κάλπη ως κακομοίρης ή νοικοκύρης, θα αποφασίσει με βάση την αυτόνομη αξιολόγηση είτε των επιχειρημάτων που αντήλλαξαν τα αντίπαλα κόμματα είτε της λαϊκιστικής τακτικής που ακολούθησαν, όντας δασκαλεμένα από τον αόρατο μαριονετίστα που σκηνοθετεί τις εκλογές.
Άλλωστε, η κυβέρνηση της Νέας Δικτατορίας έχει στους κόλπους της πρωτοκλασάτα μισθοφορικά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, το οποίο υποτίθεται ότι απευθύνεται σε κακομοίρηδες!
Άρα το αντιθετικό δίπολο «νοικοκύρηδες» vs «κακομοίρηδες» δεν είναι παρά ένα παραπλανητικό ψευτοδίπολο, το οποίο λειτουργεί ως προπαγανδιστικό πυροτέχνημα.
Πάντως, σε ό,τι αφορά την χρήση του όρου «νοικοκύρης», τον οποίο μονοπωλεί αυθαιρέτως το κόμμα της Νέας Δικτατορίας, γεννάται η εξής εύλογη απορία περί της εγκυρότητος της εξίσωσης «νοικοκύρης = νεοδημοκράτης»:
Πώς είναι δυνατόν να επιλέγουν οι νοικοκύρηδες ένα κόμμα που είναι βουτηγμένο σε σωρεία σκανδάλων και κυβερνά με υπερπλεονάζουσα αυταρχικότητα και αλαζονεία;
Μήπως, λοιπόν, θα πρέπει να συμφωνήσουμε για πολλοστή φορά ότι η πραγματικότητα μπορεί να ερμηνευθεί σωστά μόνο μέσω της χρήσης των διόπτρων του ανάποδου κόσμου;
Άρα να δεχθούμε ότι νοικοκύρηδες είναι εν τέλει οι κλέφτες και οι χειροκροτητές τους;
Κι αν είναι εδραία η πεποίθηση ότι ζούμε στον ανάποδο κόσμο και όλα μπορούν να ερμηνευθούν ανάποδα, μήπως και το επώνυμο «Θεοχάρης» πρέπει να διαβαστεί ως «Διαβολοχάρης», μια και η προπαγάνδα είναι par excellence τέχνη του διαβόλου;
kvathiotis.substack.com