Αργά τη νύχτα της 20ης Φεβρουαρίου 1913, ένα παράξενο περιστατικό θα συνταράξει το στρατιωτικό σώμα που βρίσκονταν στα Οχυρά Μπιζανίου… Ανάμεσά τους και πολλοί εθελοντές από άλλες πόλεις… Μέσα στη νύχτα, οι στρατιώτες βλέπουν μια φιγούρα στον απέναντι λόφο που εξέπεμπε φως. Ήταν έναν νεαρός άντρας με μακριά φουστανέλα, κόκκινο φέσι και γιλέκο. Οι στρατιώτες τρόμαξαν… Ο φόβος τους έγινε ακόμη πιο έντονος όταν άρχισε να τους πλησιάζει. Όταν έφτασε κοντά τους, είπε: «Μην φοβάστε… Θα είσαστε οι νικητές αύριο… Σε λίγες ώρες ξημερώνει και η πόλη μου θα είναι πλέον ελεύθερη… Είναι θέλημα Θεού…». Η φιγούρα έπειτα απομακρύνθηκε και εξαφανίστηκε στο σκοτάδι. Αμέσως οι στρατιώτες κατευθύνθηκαν προς τις σκηνές που βρίσκονταν και οι υπόλοιποι συμπολεμιστές τους. Ήταν κι εκείνοι αναστατωμένοι καθώς είχαν δει κι αυτοί την ίδια φιγούρα…
Το ίδιο βράδυ, ο τολμηρός Ταγματάρχης Ιωάννης Βελισσαρίου, αποφασίζει να ρισκάρει παίρνοντας μια πρωτοβουλία που ούτε ο Αρχιστράτηγος Διάδοχος Κωνσταντίνος γνώριζε. Ο Βελισσαρίου αποφασίζει να πάρει το Τάγμα του και να κατευθυνθεί πίσω από την Δουρούτη και όχι προς το Μπιζάνι. Με αυτόν τον ελιγμό θα εμφανιστεί ξαφνικά μπροστά στον Τούρκικο στρατό που βρίσκονταν στο σημείο όπου σήμερα υπάρχει το Στρατόπεδο που φέρει το όνομα του. Ο Βελισσαρίου θα ανακοινώσει στους Τούρκους πως το Μπιζάνι έπεσε και είναι ήδη περικυκλωμένοι. Οι Τούρκοι θα τον πιστέψουν καθώς έβλεπαν εμπρός τους ένα ολόκληρο Τάγμα σχεδόν έξω από την πόλη. Τα ξημερώματα θα ενημερώσει τον Διάδοχο Κωνσταντίνο για την ενέργεια του και πως πρέπει να ετοιμαστεί για τις διαπραγματεύσεις παραλαβής της πόλης. Ο Διάδοχος Κωνσταντίνος έκπληκτος με το τολμηρό εγχείρημα του Βελισσαρίου και δίχως την δική του διαταγή θα πει την ιστορική φράση: «Σου πρέπει ράπισμα, αλλά και φίλημα».
Την επόμενη ημέρα, 21 Φεβρουαρίου 1913, ο Ελληνικός Στρατός μπαίνει νικητής στην πόλη των Ιωαννίνων και παρελαύνει μαζί με τον Αρχιστράτηγο Διάδοχο Κωνσταντίνο μπροστά από τους ενθουσιώδεις Γιαννιώτες. Θα καταλήξουν στην Ιερά Μητρόπολη Ιωαννίνων για την Δοξολογία. Μπαίνοντας στο Ναό οι στρατιώτες αντικρύζουν την εικόνα του Νεομάρτυρα Αγίου Γεωργίου. Ανάμεσα τους και οι εθελοντές στρατιώτες από άλλες πόλεις. Θα βάλουν τα κλάματα και θα φωνάξουν πως το προηγούμενο βράδυ, η φιγούρα που εμφανίστηκε μέσα στο σκοτάδι και τους έδωσε ώθηση ήταν Εκείνου…
Η παραπάνω διήγηση θα μπορούσε από πολλούς να θεωρηθεί ως ένα θρησκευτικό μύθευμα. Παρόλα αυτά, την συγκεκριμένη διήγηση έκανε η Γαλλίδα Λογοτέχνης Γκυ Σαντεμπλέρ, σύζυγος του Γάλλου Πρόξενου τότε στα Γιάννενα, η οποία κρατούσε ημερολόγιο με τα γεγονότα της περιόδου εκείνης. Η ίδια συνομίλησε με τους στρατιώτες οι οποίοι και της περιέγραψαν το περιστατικό.
Παναγιώτης Γεωργούλας, εκπαιδευτικός