Ὅσο ὁ χρόνος παρέρχεται, τὰ ἐκκλησιαστικὰ πράγματα περιπλέκονται. Τὸ τελευταῖο διάστημα συνέβησαν τὰ ἑξῆς.
• Τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἐδέχθη σὲ κοινωνία τοὺς σχισματικοὺς Σκοπιανούς.
• Τὸ Πατριαρχεῖο τῆς Σερβίας, ἀντὶ νὰ ἀντιδικήσῃ μὲ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γι᾽ αὐτὴ τὴν εἰσπήδησι, βλέποντας ὡς ἐνδεχόμενο ὁ Πατριάρχης νὰ προχωρήσῃ σὲ χορήγησι αὐτοκεφαλίας στοὺς Σκοπιανούς, ἔκανε δύο ἐνέργειες· α΄) δέχθηκε καὶ αὐτὸ σὲ κοινωνία τοὺς Σκοπιανοὺς καὶ β΄) τοὺς χορήγησε καὶ αὐτοκεφαλία, προλαμβάνοντας μᾶλλον τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο.
• Τὸ ἀρκετὰ ἀπροσδόκητο εἶνε, ὅτι σὲ λίγο καὶ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς ῾Ρωσίας ἀποφάσισε καὶ δέχθηκε σὲ κοινωνία τοὺς Σκοπιανούς.
Ἔτσι τώρα οἱ Σκοπιανοὶ βρέθηκαν νὰ κοινωνοῦν μὲ ὅλους· καὶ μὲ τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖο, καὶ μὲ τὸν Πατρ. Πορφύριο, καὶ μὲ τὸν Πατρ. Κύριλλο!
• Τέλος ὁ Πατρ. Βαρθολομαῖος ἦλθε στὴν Θάσο καὶ ἐκεῖ συλλειτούργησε –μαζὶ μὲ τὸν ἀρχιεπίσκοπο κ. Ἱερώνυμο καὶ τρεῖς ἀρχιερεῖς τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος– μὲ τὸν ψευδεπίσκοπο Κιέβου κ. Ἐπιφάνιο.
• Ἐν τῷ μεταξύ, καθὼς ὁ πόλεμος στὴν Οὐκρανία παρατείνεται, ὁ κανονικὸς Ἀρχιεπίσκοπος Κιέβου κ. Ὀνούφριος μὲ τὴν περὶ αὐτὸν Ἱ. Σύνοδο ἐκήρυξαν αὐτοβούλως αὐτοκέφαλη τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, χωρὶς νὰ τὸ ζητήσουν καὶ νὰ λάβουν ἔγκρισι ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο τῆς ῾Ρωσίας.
Ἔγκυροι σχολιασταὶ εἰκάζουν ὅτι ἡ ἀνακήρυξι τῆς αὐτοκεφαλίας τοῦ Ὀνουφρίου πρέπει νὰ ἔγινε σὲ μυστικὴ συνεννόησι μὲ τὴ ῾Ρωσία, γιὰ νὰ ξεφύγῃ ἀπὸ τὴν πίεσι ποὺ δέχεται ἀπὸ τὴν κυβέρνησι, καὶ ὅτι οὐσιαστικὰ δὲν ἔχει ἀλλάξει τίποτα, ὁ Ὀνούφριος μὲ τὸν Κύριλλο βρίσκονται σὲ πλήρη κοινωνία.
Ὑπογραμμίζεται ὅτι ἀσφαλῶς ἡ διαφορὰ μεταξὺ ψευδοκιέβου Ἐπιφανίου καὶ Ὀνουφρίου εἶνε χαώδης· οἱ ὑπὸ τὸν ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιο εἶνε καθῃρημένοι καὶ ἀφωρισμένοι, ἐνῷ οἱ ὑπὸ τὸν Ὀνούφριον χαίρουν πλήρους κανονικότητος καὶ γενικῆς ἀναγνωρίσεως.
Δὲν πρέπει πάντως νὰ λησμονῆται, ὅτι καὶ ἡ Ἐκκλησία τῆς ῾Ρωσίας δὲν εἶνε καθόλου ἄψογος· φέρει μολυσμὸν ἀπὸ συμβιβασμοὺς – συμφυρμοὺς καὶ μὲ τὸ ἐκεῖ κράτος, πρὸ πάντων δὲ μὲ τὸ Βατικανὸ καὶ τὸ παγκόσμιο συμβούλιο τῶν αἱρέσεων (Π.Σ.Ε.)
Ἐρωτοῦμε. Οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς διέπονται ἀπὸ ἀγάπην – πνεῦμα Χριστοῦ καὶ ἐνισχύουν τὴν ἑνότητα τῆς ἀνὰ τὸν κόσμον Ὀρθοδοξίας;
Γνωρίζουμε ὅμως, ὅτι «τὸ καλὸν οὐκ ἔστι καλόν, ἐὰν μὴ καλῶς γένηται».
Φοβούμεθα λοιπόν, ὅτι κίνητρο τῶν ἀνωτέρω πράξεων δὲν εἶνε ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἐκ πρώτης ὄψεως φαίνεται, ἀλλὰ ὁ ἐπάρατος ἐθνοφυλετισμός. Γι᾽ αὐτὸ αἰσθανόμεθα ἐπιφύλαξιν καὶ συνεχόμεθα ἀπὸ φόβον γιὰ τὴν μελλοντικὴ πορεία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Εἴθε νὰ διαψευσθοῦμε καὶ ἐν τέλει νὰ δοξασθῇ ὁ Χριστὸς καὶ ἡ Ἐκκλησία του.
Ἀγωνιοῦμε πάντως γιὰ τὴν δική μας στάσι, τὴν στάσι τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, ἡ ὁποία οὐδόλως φαίνεται νὰ λαμβάνῃ ἀποστάσεις.
Εὐχόμεθα· ἡ φθινοπωρινὴ σύγκλησις τῆς Ἱεραρχίας μας νὰ κλείσῃ τὰ ὦτα στὶς φωνὲς τῶν ἰσχυρῶν τῆς ἡμέρας, νὰ ἐνωτισθῇ τὶς ἄνωθεν ὑπαγορεύσεις, νὰ πλησθῇ Πνεύματος ἁγίου, νὰ ὑπερβῇ κάθε ἀσκουμένη ἐγκόσμια πίεσι, νὰ λαλήσῃ κατὰ τὸ θέλημα τοῦ Δομήτορος αὐτῆς, καὶ νὰ αὐτοπροσδιορισθῇ ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ἐλευθέρας αὐτοσυνειδησίας της καὶ τῶν ἱ. Κανόνων.
Πηγή: «Χριστιανικὴ ΣΠΙΘΑ» ἀρ. φύλ. 777 Σεπτέμβριος – Ὀκτώβριος 2022