Τοῦ κ. Διονυσίου Πελέκη, Δικηγόρου
Ὑπάρχει καὶ ἰσχύει ἀπαρεγκλίτως ὁ Κανών, δηλ. ἡ Γενικὴ Ἀρχὴ τοῦ Δικαίου, δημοσίου καὶ ἰδιωτικοῦ, καθ’ ἥν: «Res inter alios acta, aliis non nocet, neque podest». Δηλαδή: Σύμβασις, ἡ ὁποία ὑπεγράφη μεταξύ συμβαλλομένων, οὔτε βλάπτει, οὔτε ὠφελεῖ οἱουσδήποτε τρίτους, μὴ δικαιουμένους νὰ ἐπικαλεσθοῦν αὐτὴν τὴν ρύθμισιν δι’ ἴδιον ὄφελος.
Ἀπαράβατος ὁ ἐν λόγῳ κανὼν καὶ εἰς τὰς διεθνεῖς σχέσεις. Ἡ δημοσιευθεῖσα, ὡς νομοθετικὸν διάταγμα 423/1947 Συνθήκη Εἰρήνης τῶν Παρισίων, μετὰ τῆς Ἰταλίας καὶ ἡ ἐπιστροφὴ ἀπὸ τὴν Ἰταλίαν στὴν Ἑλλάδα τῶν νησιῶν, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται καὶ ὀνομαστί, ἐν οἷς καὶ ἡ Κάρπαθος, στὴν Συνθήκη Εἰρήνης τῶν Παρισίων τῆς 10-2-1947 μεταξὺ τῶν Συνασπισμένων Δυνάμεων καὶ τῆς Ἰταλίας, ἡ κυρωθεῖσα μὲ τὸ ἄνω Ν.Δ., δὲν ἀφορᾷ καὶ τὴν Τουρκίαν, καὶ δὲν βλάπτει οὔτε ὠφελεῖ τὴν Τουρκίαν, διὰ τὴν ὁποίαν οὐδὲν δικαίωμα ἀπορρέει ἀπὸ τὴν σύμβασιν, δι’ ὃν λόγον καὶ τὰ περὶ μὴ στρατιωτικοποιήσεως τῆς Καρπάθου, ὀνομαστὶ μνημονευομένης εἰς τὴν ἄνω Συνθήκην Εἰρήνης, ἀποτελοῦν ρήματα, κενὰ περιεχομένου καὶ εἰς μηδὲν ἰσχύοντα. Αὐτὴ εἶναι ἡ μόνη ἀπάντησις εἰς τὰ «πομφολυγοπαφλάσματα» τῆς Τουρκίας περὶ ἀποστρατιωτικοποιήσεως τῆς Καρπάθου. Καὶ αὐτὸ τὸ γνωστὸ νομικὸν φθέγμα ὀφείλει νὰ ὑπομιμνήσκῃ ἡ Ἑλλὰς εἰς τὴν ταραχοποιὸν γείτονα, ἡ ὁποία, ὡς μόνην «γαλάζια Πατρίδα» δικαιοῦται στὸ Αἰγαῖο μόνον τὰ τρία μίλια ἀπὸ τῶν ἀκτῶν της, καὶ στὸ βόρειον (Συνθήκη Λωζάννης) καὶ στὸ νότιον (Συνθήκη Παρισίων). Τὰ ὑπόλοιπα εἶναι μωραὶ ζητήσεις καὶ ἔριδες νομικαί, ἐναντίον τῆς ἀληθείας καὶ τῆς διεθνοῦς νομιμότητος, αἵτινές εἰσιν ἀνωφελεῖς καὶ μάταιαι. Ἐνθυμίζει ἡ Τουρκικὴ ἀερολογία ὀλίγον Δὸν Κιχώτην κατὰ Ἀνεμομύλων.
Παραλλήλου, βεβαίως, ἰσχύος εἶναι καὶ ἡ ἄλλη ἀρχὴ τοῦ δικαίου, καθ’ ἥν: «qui tacit disit, non negat». Ὁ σιωπῶν καταφάσκει, δὲν ἀρνεῖται. Οἱ διπλωμάται μας γνωρίζουν καλῶς καὶ τὶς δύο τὶς ἀρχὲς καὶ τὶς ἔχουν διδαχθῆ στὸ ἰδιωτικὸ Διεθνὲς Δίκαιο, στὸ ὁποῖον ἐξετάζονται διὰ τὴν εἴσοδόν τους στὸ Σῶμα. Ἐπιβάλλεται ἔναντι τῶν Τούρκων νά ὑπομιμνήσκωνται αἱ ἀρχαί αὐταί, ἀντί ἄλλου τινός ἰσχυρισμοῦ.