Μὲ ἔκπληξιν ἀνεγνώσαμεν κείμενον τοῦ πρ. Μπραζαβὶλ καὶ νῦν Ναυκράτιδος κ. Παντελεήμονος (Ἀραθύμου) σχετικὰ μὲ τὴν καθαίρεσιν τοῦ Μητροπολίτου Κλίν. Εἶναι ἄρα ὁ μοναδικὸς Ἱεράρχης, ὁ ὁποῖος συμφώνως πρὸς τοὺς Ἱ. Κανόνας πρέπει νὰ καθαιρεθῆ; Δὲν ἔχουν ὑποπέσει ἕτεροι Ἱεράρχαι τῆς Ἀφρικῆς εἰς παραπτώματα; Ὅσον διὰ τὴν «ἀφιέρωση τῆς ζωῆς» κ.λπ. ὑπάρχει μία ἀπορία: τί συνέβη μὲ ἐκείνους τοὺς πιστοὺς εἰς τὴν Ἱ. Μ. Μπραζαβίλ, οἱ ὁποῖοι τὸν ἀπεδοκίμαζαν ὡς «ἀνάξιον»; Διατί μετὰ τὰ γεγονότα αὐτὰ μετετέθη ὑπὸ τὸν τίτλον «Ναυκράτιδος»; Ἐπενέβη ἡ ἐκκλησιαστικὴ δικαιοσύνη; Παραθέτομεν ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ δημοσιευθὲν κείμενόν του:
«Μὲ πόνο ψυχῆς, ὄρθιοι σὲ ἔνδειξη φόβου Θεοῦ καὶ τιμῆς σὲ ἕως ἐκείνη τὴ στιγμὴ ἀδελφὸ καὶ συλλειτουργὸ Ἱεράρχη τῆς Ρωσικῆς Ἐκκλησίας, ἀποφασίσαμε τὴν καθαίρεση τοῦ τέως Μητροπολίτη Κλὶν κ. Λεωνίδα Γκορμπατσώφ, γιὰ τὰ ἱεροκανονικά του παραπτώματα ἔναντι τῆς παλαίφατης Ἐκκλησίας Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς.
Καὶ δὲν θὰ μποροῦσε νὰ εἶναι διαφορετικὴ ἡ ἀπόφασή μας αὐτή, διότι ἡ ἀντικανονικὴ εἰσπήδηση ἢ κατὰ κυριολεξίαν τούτη ἡ ποταπὴ ἐπιθετικὴ/ἐκδικητικὴ εἰσβολὴ -γι’ αὐτὸ καὶ ἀντιευαγγελικὴ/ἀντιχριστιανικὴ- ἔπληξε τὶς λεπτότερες χορδὲς τῆς ὑπάρξεως ἑνὸς ἑκάστου ἐξ ἡμῶν, οἱ ὁποῖοι ἀφιερώσαμε τὴ ζωή μας θυσιαστικὰ σὲ τοῦτον τὸν ἱερὸ σκοπὸ τοῦ εὐαγγελισμοῦ τῶν πολύπαθων ἀφρικανικῶν λαῶν, τῆς ἀνακουφίσεως τοῦ πάσης φύσεως σωματικοῦ καὶ πνευματικοῦ ἄλγους, τῆς κοινῆς προσπάθειας γιὰ τὴν ἀνατολὴ μίας λαμπρότερης ἡμέρας γι’ αὐτοὺς τοὺς ἀδελφοὺς ποὺ ἐλεύθερα μᾶς πλησίασαν ἀναζητώντας τὸν Χριστό».