Σε συνέχεια τοῦ προηγουμένου σχολίου μας, τὸ εὔστοχο δημοσίευμα ἀναζητεῖ τὶς αἰτίες τῆς ἠθικῆς σήψης τῆς κοινωνίας: «Δυστυχῶς ἡ ὅλη κατάσταση ἔχει πολὺ βαθύτερες ρίζες· ἡ σημερινὴ ἑλληνικὴ πραγματικότητα ὄζει ἀπὸ τὰ θεμέλιά της. Τὶς τελευταῖες δηλαδὴ δεκαετίες ἐξαπολύθηκε ἕνας ἄδηλος, μαζὶ καὶ ἄγριος διωγμὸς ἐνάντια στὶς ρίζες τοῦ κοινωνικοῦ ἱστοῦ: τὶς ἀξίες καὶ παραδόσεις αὐτοῦ τοῦ τόπου, τὴν ἑλληνορθόδοξη παράδοση, τὴν Ἐκκλησία καὶ τὰ ἠθικὰ ἐρείσματα τῆς κοινωνίας. Ὁ θεσμὸς τῆς οἰκογένειας, τοῦ πρωταρχικοῦ αὐτοῦ κοινωνικοῦ κυττάρου, συνεχῶς ἐξαρθρώνεται. Ἡ Παιδεία ἀπὸ τὴν ἄλλη κυριολεκτικὰ παραπαίει σὲ μιὰ ἀπαξιωτικὴ στάση ἀπέναντι στὸν νόμο τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἠθικὲς ἀξίες αὐτοῦ τοῦ τόπου, εἰσάγοντας νέα ἀντίληψη ἑνὸς ἄκρατου δικαιωματισμοῦ, κατὰ τὸν ὁποῖο ὁ καθένας μπορεῖ νὰ ὁρίζει τὴν ταυτότητά του ὅπως θέλει, χωρὶς φραγμοὺς ἠθικούς. Ἡ δὲ τηλεόραση καὶ τὸ διαδίκτυο γίνονται οἱ δάσκαλοι τοῦ ἐκμαυλισμοῦ τῆς νεολαίας, προβάλλοντας ὅ,τι πιὸ σάπιο ὑπάρχει, ἀρκεῖ νὰ θωπεύει τὰ κατώτερα ἀνθρώπινα ἔνστικτα. Καὶ αὐτὴ ἡ τέχνη ὁδεύει συχνὰ σὲ κανάλια ξέφρενης ἀσυδοσίας στὸ ὄνομα τῆς ἐλευθερίας. “Χωρίς Θεὸ ὅλα ἐπιτρέπονται”, σημειώνει ὁ μεγάλος Φιοντὸρ Ντοστογιέφσκι. Ἐπίχειρα ὅλης αὐτῆς τῆς ἀποστασίας μας ἀπὸ τὸν Θεὸ εἶναι τελικὰ ὅλα ὅσα δρέπουμε τώρα μὲ αὐτὴ τὴ φοβερὴ διαφθορὰ καὶ γενικευμένη κοινωνικὴ σήψη. Καιρὸς λοιπὸν νὰ ἀνανήψουμε, νὰ ἀναστηθοῦμε ἀπὸ τὴ φθορὰ καὶ νὰ ζητήσουμε γιὰ τὴν πατρίδα μας καὶ τὴ νέα γενιὰ τὴν ἐπιστροφὴ στὶς ἐντολὲς τοῦ Χριστοῦ, στὶς ἀξίες καὶ τὰ ἱερὰ θέσμια τῆς ἑλληνορθόδοξης παραδόσεώς μας. Μόνον ἔτσι θὰ μπορέσουμε νὰ ἀνακάμψουμε» (Περ. «Ὁ Σωτήρ»)! Συμφωνοῦμε καὶ ἐπαυξάνουμε!
Ποῦ ὀφείλεται ἡ σύγχρονος ἠθικὴ σῆψις;
