Ο ΚΥΡΙΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΕΔΙΔΑΞΕ ΤΑ ΠΕΡΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΑΝΑΜΑΡΤΗΣΙΑΝ
ΠΡΟΣΚΛΗΣΙΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ
Σεβαστοί μας πολιτικοὶ ἄρχοντες, τίμια μέλη τῆς Βουλῆς τῶν Ἑλλήνων,
Ἀκοῦστε, παρακαλῶ, τὴν γλυκιὰ καὶ εἰρηνικὴ φωνή: «Δεῦτε πρός με πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». (Ματθ. 11,28), εἶναι ἡ φωνὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλέως Χριστοῦ καὶ Θεοῦ.
Ἀκοῦστε τὸν Προφήτη ποὺ λέει· «Μὲ ἔσπρωξαν καὶ λίγο ἔλειψε νὰ πέσω, ἀλλὰ ὁ Κύριος μὲ ἔπιασε μὲ τὸ χέρι του καὶ μὲ στήριξε. Ὁ Κύριος εἶναι ἡ δύναμή μου καὶ ἡ δοξολογία μου, καὶ ἔγινε γιὰ μένα ἡ σωτηρία μου» (Ψαλ. 117, 10-14), εἶναι ὁ μετανοημένος βασιλέας Δαυίδ, λίγο μετὰ τὸ διπλὸ ἁμάρτημά του, τοῦ φόνου καὶ τῆς πορνείας.
Ἀκοῦστε τὴ φωνὴ τοῦ Ἁγίου ποὺ κοιμήθηκε ἐν εἰρήνῃ τὸ ἔτος 373 μ. Χ., δηλαδὴ πρὶν 1651 χρόνια. Μᾶς φωνάζει· «Πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου»!
• Πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου, ὁ Κύριος «περιμένει νὰ δεῖ τὸν ἀγῶνα σου· ἂν πραγματικὰ ἀγωνίζεσαι ἐναντίον τῆς ἁμαρτίας, ὥς τὸν θάνατο. Μὴ λιγοψυχήσεις λοιπόν, διότι δὲ σὲ ἐγκατέλειψε. Καὶ μάλιστα βλέπει τὸν ἀγῶνα σου καὶ ὁ χορὸς τῶν ἁγίων Ἀγγέλων καὶ τὸ πλῆθος τῶν δαιμόνων· οἱ Ἄγγελοι προσφέρουν στεφάνι στὸν νικητή, οἱ δαίμονες φέρνουν ντροπὴ στὸν ἡττημένο. Πολὺς εἶναι ὁ ἀγώνας τῶν Ἀγγέλων γιὰ σένα, ἀγαπητέ· πολλὴ εἶναι ἡ φροντίδα τῶν δαιμόνων ἐναντίον σου, φιλόχριστε. Πρόσεχε λοιπὸν τὸν ἑαυτό σου, μήπως λυπήσεις τοὺς δικούς σου καὶ δώσεις χαρὰ στοὺς ξένους… Νὰ ὑπομένεις λοιπὸν ἀγωνιζόμενος, γιὰ νὰ γίνεις ἄξιος, καὶ γιὰ νὰ πάρεις τὸ στεφάνι τῆς ζωῆς, τὸ ὁποῖο ὑποσχέθηκε νὰ δώσει σ’ ἐκείνους ποὺ τὸν ἀγαποῦν (Ἰακ. 1,12)» [1]. Ποὺ τὸν ἀγαποῦν, δηλαδή, ἀκοῦνε τὴ φωνή Του καὶ μετανοοῦν!
• «Πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου, γιὰ νὰ μὴ στερηθεῖς τὴ δόξα τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ· διότι εἶναι γραμμένο· «Νὰ ἐπιδιώκετε τὴν εἰρήνη μὲ ὅλους, καὶ τὸν ἁγιασμό, χωρὶς τὸν ὁποῖο κανεὶς δὲ θὰ δεῖ τὸν Κύριο» (Ἑβρ. 12,14)». Καὶ τὸν ἁγιασμό! Δηλαδή, μὲ τὸν ραντισμὸ τοῦ προσώπου μὲ δάκρυα μετάνοιας, χάριν τῶν ὁποίων «ἁγιαζόμαστε καὶ καθαριζόμαστε ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας». Ἡ φωνὴ τούτη εἶναι τοῦ ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου, ποὺ «Ἀπὸ τὴν μικρή του ἡλικία διδάχθηκε τὴν πίστη καὶ τὴν ἀρετὴ ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο τῆς γενέτειράς του Ἰάκωβο (309 – 364 μ.Χ.), ὁ ὁποῖος καὶ τὸν χειροτόνησε διάκονο, ἀλλὰ ὁ Ὅσιος ἀρνήθηκε νὰ λάβει μεγαλύτερο ἀξίωμα.» [2].
Ἀκοῦστε τέλος τὴν ἀγγελικὴ φωνὴ τοῦ ἁγίου Βασιλείου, ἐπισκόπου Σελευκείας ποὺ ἐπαναλαμβάνει τὸν Κυριακὸ λόγο «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς.». Τὸν λόγο αὐτὸ τοῦ Κυρίου, μία σωτήρια ἡμέρα τῶν ἡμερῶν ἄκουσε καὶ δέχθηκε βαθιὰ μέσα στὴν καρδιὰ καὶ ὁ τελώνης…
«Ἄκουσε ὁ τελώνης Ματθαῖος «Δεῦτε οἱ κοπιῶντες» καὶ ἀφοῦ δέχθηκε τὴ φωνή, ἔτρεξε. Εἶμαι, ἔλεγε, ἕνας ἀπὸ ἐκείνους ποὺ μὲ βαρύνουν τὰ τελωνικὰ φορτία. Μπαίνω κάτω ἀπὸ τὸ δικό σου ζυγό, δέχομαι τὸ δικό σου δίκτυ. Και ἔγινε ὁ τελώνης παράδειγμα γιὰ τὴν κάθαρση τῶν τελωνῶν. Καὶ ἡ ἐνέργεια τῆς φωνῆς αὐτῆς δὲν σταμάτησε μέχρις ἐδῶ. Ὅπως ἕνα μεγάλο δίκτυ ποὺ ἁπλώνεται στὸ πέλαγος, πιάνει πολλὰ ψάρια ἀπ’ ὅλες τὶς κατευθύνσεις, κατὰ τὸν ἴδιο λοιπὸν τρόπο τὰ πλήθη τῶν ἁμαρτωλῶν ἔτρεχαν ἀκούοντας τὴ σωτηριώδη φωνὴ καὶ πιάνονταν στὸ δίκτυ.»!
Καὶ καθὼς ἡ φωνὴ τοῦ ἁγίου ἑνώνεται μὲ τὴ φωνὴ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ, συνεχίζει τὴν διακονία τοῦ Λόγου: «“Πολλοὶ τελῶνες καὶ ἁμαρτωλοὶ κάθονταν μαζὶ μὲ τὸν Ἰησοῦ», ποὺ ἔλεγε: «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες καὶ πεφορτισμένοι». Δὲν στενοχωροῦμαι μὲ τὰ πλήθη, δὲν κουράζομαι νὰ τοὺς δέχομαι ὅλους. Δὲν εἶναι τόσο μικρὸ τὸ πέλαγος τῆς φιλανθρωπίας μου, ὥστε νὰ στενοχωρεῖται ἀπὸ τοὺς ποταμοὺς τῶν ἁμαρτωλῶν ποὺ εἰσρέουν. Ἔχω τόπον ἀναπαύσεως γιὰ ὅλη τὴν οἰκουμένη. Φωνὴ δεσποτικὴ εἶναι ἀδύνατον νὰ μένει ἀπραγματοποίητη. «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες». Αὐτῆς τῆς φωνῆς ἔγινε κληρονόμος ὁ χορὸς τῶν Ἀποστόλων. Καὶ χρησιμοποιώντας την, ἔκαναν εὔκολη στοὺς ἀνθρώπους τὴν ἀνάβαση στὸν οὐρανό. Ὁ λόγος αὐτὸς ἀκούσθηκε σὲ ὅλες τὶς ἠπείρους. Ἡ κλήση αὐτὴ κατέκτησε νησιά· οἱ πόλεις αἰχμαλωτίζονταν, ἀκολουθοῦσαν πολλὲς περιοχές, ἡ Ἑλλὰς κατακτήθηκε, οἱ βάρβαροι ὑποδέχθηκαν τὴ φωνή· βασιλεῖς προσκυνοῦσαν, στρατηγοὶ ὑποτάχθηκαν, σφετερίστηκαν τὸ λόγο οἱ λαοί, τὰ εἴδωλα ἔπεφταν, οἱ βωμοὶ καταστρέφονταν, δραπέτευαν οἱ δαίμονες ἐγκαταλείποντας τὴ θέση τους ἐξ αἰτίας τοῦ λόγου ἐκείνου. Τώρα ποιὸς λατρεύει τοὺς δαίμονες; Συγχρόνως ἔφερνε τὴν ὑπακοὴ στὸν Χριστὸ καὶ φαινόταν φοβερὸς στοὺς θρησκεύοντας.»!
Καὶ καταλήγει ἔτσι ἁπλά, ἀληθινά, δοξολογικά,
«Ὢ φωνή, ποὺ ἔφερες τὴν κοινὴ νίκη τῶν ἀνθρώπων! Ὢ φωνή, ποὺ ἔγινες πηγὴ σωτηρίας! Ὢ λόγε, ποὺ ἕνωσες τὴν οἰκουμένη σὲ μία πίστη! Ὢ λόγε, ποὺ καθάρισες τὸν κόσμο! Ὢ λόγε, ποὺ ἔκανες νὰ ἰσχύσουν γιὰ τὸν Λόγο ὅσα εἶναι τοῦ Λόγου! Ἂς γίνουμε καὶ ἐμεῖς μέρος αὐτῆς τῆς φωνῆς, ἀφοῦ ἀπολαύσαμε τῶν ἀγαθῶν, νὰ τύχουμε τῆς ἀπολαύσεως μαζὶ μὲ τοὺς ἁγίους σύμφωνα μὲ τοὺς λόγους τοῦ Χριστοῦ ποὺ εἶπε: «Δεῦτε πρός με, πάντες οἱ κοπιῶντες, κἀγὼ ἀναπαύσω ὑμᾶς». Σ’ αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα καὶ ἡ δύναμη στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.» [3].
Ἂς γίνουμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς μέρος αὐτῆς τῆς φωνῆς!
Ἔγινε ὁ τελώνης παράδειγμα γιὰ τὴν κάθαρση τῶν τελωνῶν, ἂς γίνουμε καὶ “ἐμεῖς”, οἱ ἐκτὸς Βουλῆς παράδειγμα γιὰ τὴν κάθαρση τῶν πολιτικῶν!
«Διότι τὸ νὰ μᾶς πολεμοῦν τὰ πάθη καὶ νὰ πολεμοῦμε ἐναντίον τους, μᾶς κάνει ἄξιους καὶ ἔμπειρους στὸν πόλεμο ἐναντίον τῶν παθῶν. Διότι ἂν δὲ μᾶς πολεμοῦν τὰ πάθη, εἶναι πιθανὸ νὰ κατηγορήσουμε αὐτοὺς ποὺ πολεμοῦνται, ἐπειδή, δὲν ἔχουμε πεῖρα στὸν ἀγῶνα καὶ πέφτουμε σὲ ὑπερηφάνεια» (Ὁσίου Ἐφραὶμ τοῦ Σύρου. Λόγος πάνω στὸ ρητό, πρόσεχε τὸν ἑαυτό σου) [4].
Ἂς γίνουμε, λοιπόν, μέρος καὶ αὐτῆς τῆς φωνῆς!
Τὴν Ἑλλάδα, λοιπόν, ἂς κατακτήσουμε ξανὰ ΕΜΕΙΣ!
Τὴν Ἑλλάδα που ἕνωσε τὴν οἰκουμένη σὲ μία πίστη!
Μὲ τὴν χάρη τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποὺ ἔχει τὴν δόξα καὶ τὴν δύναμη στοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
ΚΑΛΗ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗ ΕΝ ΜΕΤΑΝΟΙᾼ
ΜΕ ΤΙΜΗ
Σύλλογος «Στρατηγὸς Μακρυγιάννης»
Μὲ ἕδρα τὴν Πτολεμαΐδα
Ὁ Γραμματέας
Χρῆστος Θ. Ἐλευθεριάδης*
Σημειώσεις:
[1] «ΟΣΙΟΥ ΕΦΡΑΙΜ ΤΟΥ ΣΥΡΟΥ ΕΡΓΑ», Τόμος Β’, ΕΚΔΟΣΕΙΣ «ΤΟ ΠΕΡΙΒΟΛΙ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ», Σελ. 148-151.
[2] saint.gr
[3] (Ἁγίου Βασιλείου, Ἐπισκόπου Σελευκείας, Λόγος ΚΘ΄. Migne P.G 85, 325-332) pemptousia.gr
[4] βλ. σημείωση Νο1
(*) ΕΝΑ ΕΡΩΤΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΑΡΧΙΕΡΑΤΙΚΟ ΕΠΙΤΡΟΠΟ ΑΜΥΝΤΑΙΟΥ π. ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟ ΤΟΠΑΛΗ, ΣΥΛΛΟΓΟΣ «ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ ΜΑΚΡΥΓΙΑΝΝΗΣ» ptolemaidanews.gr