Ὁ Σεβ. Δαμασκηνός, ὁ ὁποῖος ἀπηγόρευσεν εἰς τοὺς κληρικούς του τὰ κηρύγματα, (ἀκρωτηριασμὸς τῆς ἱερωσύνης), ἠμείφθη ἀπὸ τὴν ΔΙΣ, ὁριζόμενος ὡς ὁμιλητὴς κατὰ τὴν Κυριακήν τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅμως ὁ Θεὸς τοῦ ἔδωσεν ἕνα μάθημα καθὼς λόγῳ τῶν συνθηκῶν, ὁ «πανηγυρικὸς» ἀντήχησε μόνον εἰς τοὺς τοίχους τοῦ καθολικοῦ τῆς Ἱ. Μ. Πετράκη… Εὐτυχῶς, διότι τόσον τὰ περὶ «λατρείας τῶν ἱ. εἰκόνων», ὅσον καὶ τὰ περὶ «κοινωνικῆς ἑνότητος» μᾶλλον παραχαράζουν τὸ νόημα τῆς ἑορτῆς… Παραθέτομεν ἀπόσπασμα:
«Ἡ [εἰκονομαχικὴ] σύγκρουση ἦλθε σὲ μία περίοδο στὴν ὁποία οἱ ἀνατολικὲς ἐπαρχίες τοῦ κράτους ὑφίσταντο τὴν πρώτη μεγάλη πίεση ἀπὸ τὸ ἀνεικονικὸ Ἰσλάμ, ἐνῶ ἡ καταγωγὴ τῶν αὐτοκρατόρων τῆς δυναστείας τοῦ Ἀμορίου ἀπὸ τὴν μονοφυσιτικὴ Ἀρμενία, τοὺς ὁδήγησε, μὲ πρόσχημα τὴν λατρεία τῶν ἱερῶν εἰκόνων, νὰ προσπαθήσουν νὰ μειώσουν τὴν ἐπίδραση τὴν ὁποία ἀσκοῦσε ἡ Ἐκκλησία… ἔπρεπε νὰ ἔλθουν δύο γυναῖκες αὐτοκράτειρες, ἡ Εἰρήνη ἡ Ἀθηναία καὶ ἡ Θεοδώρα ἡ Αὐγούστα, γιὰ νὰ ἐπαναφέρουν τὴν τάξη, ἐπικυρώνοντας τὴν αὐθεντικὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας καὶ δείχνοντας ὅτι μόνο μέσα σὲ σχέσεις ἀμοιβαίου σεβασμοῦ Πολιτείας καὶ Ἐκκλησίας, καθὼς καὶ ἐπιγνώσεως ρόλων, μπορεῖ νὰ διαφυλαχθεῖ ἡ ἑνότητα τῆς κοινωνίας…
Εὐχαριστοῦμε, ἰδιαιτέρως αὐτὴ τὴν ἡμέρα, τὸν Τριαδικὸ Θεό, δοξάζοντάς Τον μὲ τὴν τέλεση τῆς θείας Λειτουργίας, τὴν λιτάνευση τῶν ἱερῶν εἰκόνων, τὴν ἀνάγνωση τοῦ Συνοδικοῦ της Ὀρθοδοξίας, διότι ἐπιτρέπει νὰ διασώζεται αὐτὴ ἡ μακρὰ παράδοση τῆς συναλληλίας, ἡ ὁποία διαφυλάττει τὴν ἑνότητα τοῦ Γένους καὶ τῆς Πατρίδας μας».