Ὁ Σεβ. Γουμενίσσης κατέθεσε κείμενον εἰς τὴν Ἱεραρχίαν κατὰ τῶν ἐνεργειῶν ἁγιοκατατάξεως τοῦ Σεβ. Λαρίσης Θεολόγου, ποὺ ὅμως ἐκθέτει τὸν ἴδιον. Δυοῖν θάτερον: εἴτε ἡ Ἐκκλησία ἀπεφάσισεν ὀρθῶς καὶ ἑπομένως ἔπρεπε νὰ παραμείνη ὁ Σεβ. Δημήτριος ἐσαεὶ σχολάζων ἢ ἡ Ἐκκλησία ἐδέχθη πολιτικάς πιέσεις καὶ ἄρα ἡ ἐκδίωξις τοῦ μακαριστοῦ Θεολόγου ἦτο ἀντικανονική. Παραθέτομεν ἀπόσπασμα:
«Ἐξελέγην Μητροπολίτης Λαρίσης κανονικῶς στὶς 10 Ὀκτωβρίου 1989 διὰ τῶν 2/3 τῶν ψηφισάντων Ἱεραρχῶν. Μετὰ ὅμως ἀπὸ ἕνα καὶ πλέον χρόνο, ἀκυρώθηκαν τόσο ἡ Πράξη ἐκλογῆς μου ὅσο καὶ τὸ Π.Δ. καταστάσεώς μου! Μέχρι τότε ἀκυρώνονταν κατόπιν προσφυγῆς στὸ ΣτΕ μόνο τὸ Π.Δ. .Ὅλως παραδόξως, στὴν περίπτωσή μου καταργήθηκε καὶ ἡ ἐκλογή μου. Καὶ ἂν ἐπρόκειτο μόνον γιὰ τὴν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ, δὲν θὰ ὑπῆρχε οὐδὲν πρόβλημα γιὰ τὴν Ἐκκλησία. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ ὅμως ποὺ ἡ ΔΙΣ υἱοθέτησε ἐμμέσως πλὴν σαφῶς τὴν ἀπόφαση τοῦ ΣτΕ, καταστρατήγησε τὸν ἄξονα τοῦ μυστηρίου τῆς ἱερωσύνης μου. Ἡ χειροτονία μου κατέστη ἀπολελυμένη. Ὁ Καθηγητὴς Ἐκκλ. Δικαίου τῆς Νομικῆς ἐπισήμανε στὴ γνωμοδότησή του, ποὺ τοῦ ζητήθηκε ἀπὸ τὸν Ἀρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, τὴ γενετικὴ ἀντικανονικότητα ποὺ διέπραξε ἡ Δ.Ι.Σ.: ἡ χειροτονία τοῦ Μητροπολίτη Λαρίσης καὶ Τυρνάβου Δημητρίου «κατέστη ἐκ τῶν ὑστέρων ἀπολελυμένη» μετὰ τὴν υἱοθέτηση ὑπὸ τῆς Δ.Ι.Σ. τῶν σχετικῶν ἀποφάσεων τοῦ ΣτΕ. Ἔψεξε τὴν ἐκτροπὴ καὶ τὴν χαρακτήρισε “σκολιά”, διότι ἡ Δ.Ι.Σ. μὲ ἐξονόμασε σχολάζοντα Μητροπολίτη, ὁπότε δὲν ἐδικαιούμην πλέον οὔτε ἐκλογὴ οὔτε μετάθεση βάσει τοῦ τότε ἰσχύοντος Κ.Χ.
Ἡ συγκατάβαση τῆς Δ.Ι.Σ. ἐπέβαλε τὴν δική μας ἀναίρεση, τὴν κατάργηση τῆς ἐκλογικῆς ψηφοφορίας τῆς ΙΣΙ, τὴν ἡμικατάλυση τῶν ἐπισκοπικῶν μας δικαιωμάτων, τὴν κατάργηση τοῦ κανονικοῦ “μνημοσύνου” τοῦ ὀνόματός μου στὴ Λάρισα καὶ μὲ ἀπέκλεισε ἀπὸ πάσης ἐπισήμου ἐπικοινωνίας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ τὶς διαβουλεύσεις μεταξὺ Δ.Ι.Σ. καὶ δικαιωθέντων ἀπὸ τὸ ΣτΕ Μητροπολιτῶν: μὲ Συνοδικὴ ἐγκύκλιο ἐντελλόταν ἀντὶ τοῦ κανονικοῦ Ἐπισκόπου τὴ “μνημόνευση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου”(!) καὶ διόρισε πρεσβύτερο ὡς Συνοδικὸ Γενικὸ Ἐπίτροπο… δυνάμει ἐκείνου τοῦ κλίματος, ἐλάχιστοι τοῦ πολιτικοῦ κόσμου εἶχαν κατορθώσει (σὲ μεταμεσονύκτια ὀλιγομελῆ συνεδρία τῆς βουλῆς) νὰ παρεισαγάγουν στὸν 1816/1988 μία συμπληρωματικὴ διατύπωση μὲ τὸν 1877/1990, καὶ πάνω στὴ νέα νομοθετικὴ βάση μετὰ τρεῖς ἀναβολὲς τὸ ΣτΕ δικαίωνε πολιτειακὰ τὸ μακαριστὸ Μητροπολίτη… Τελικά, ἀπὸ τὴν ὅλη ἔνταση καὶ τὴν εὐρεῖα ἀντίδραση, προκλήθηκε μιὰ νεότερη πολιτικὴ/δικαστικὴ σύμπλευση ποὺ “ἀκύρωνε” τὶς ἀκυρώσεις καὶ προώθησε τὴν ἀπόρριψη τῶν προσφυγῶν γιὰ τὶς τρεῖς Μητροπόλεις (Λαρίσης, Ἀττικῆς, Φαναριοφερσάλων)».