Σεβ. Ζαπορίζιε: Καλύτερα να υποφέρετε για τον Θεό, παρά να Τον προδώσετε!

Share:

Σχόλιο για τη συνάντηση με τον Β. Γιελένσκι

Μητροπολίτης Λουκάς (Κοβαλένκο)

Πρόσφατα, εκπρόσωποι της επαρχίας Ζαπορόζιε της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας συναντήθηκαν με τον επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας της Ουκρανίας για την Εθνοπολιτική και την Ελευθερία της Συνείδησης, του φορέα που είναι υπεύθυνος για τη λήψη αποφάσεων σχετικά με την κανονική Εκκλησία στην Ουκρανία. Σε μια ατμόσφαιρα και εποχή αδυσώπητων διωγμών κατά της κανονικής Εκκλησίας. Ο Μητροπολίτης Ζαπορόζιε Λουκάς σχολίασε αυτή τη συνάντηση.

Ο Χριστός είναι ανάμεσά μας, αγαπητοί μου αναγνώστες!

Η συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων της επισκοπής μας και του Βίκτορ Γιελένσκι, επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας της Ουκρανίας για την Εθνοπολιτική και την Ελευθερία της Συνείδησης, άφησε μια βαθιά ανησυχητική αλλά και εξαιρετικά αποκαλυπτική εντύπωση. Σίγουρα, ο αξιωματούχος αξίζει τα εύσημα για το γεγονός ότι βρήκε τον χρόνο να έρθει και να συνομιλήσει προσωπικά με τον κλήρο και τους πιστούς. Παρ’ όλα αυτά, πρέπει με λύπη να αναγνωρίσουμε ότι οι απαντήσεις του δεν ήταν ούτε πειστικές ούτε ικανοποιητικές.

Η συζήτηση ανέδειξε σαφώς δύο βασικά σημεία.

Καταρχάς, κανείς δεν προτίθεται να ξεκινήσει έναν γνήσιο, ειλικρινή διάλογο με την Εκκλησία μας. Κανείς δεν είναι πρόθυμος να ακούσει τον πόνο Της ή να αντιδράσει στις κατάφωρες αδικίες που αντιμετωπίζει. Σήμερα, μπορεί κανείς να παρουσιάσει έναν αριθμό τεκμηριωμένων περιπτώσεων βίαιων καταλήψεων σε εκκλησίες, βάναυσων ξυλοδαρμών πιστών, ακόμη και βίαιων θανάτων μοναχών, ωστόσο η απάντηση των κυβερνητικών εκπροσώπων δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα μόνο ρεφρέν: «Μόνο οι ίδιοι κατηγορείτε τον εαυτό σας».

Δεύτερον, ενώ το κράτος διακηρύσσει προφορικά τη δέσμευσή του στα συνταγματικά δικαιώματα και ελευθερίες, στην πράξη παρεμβαίνει κατάφωρα στην εσωτερική ζωή της Εκκλησίας.

Αυτό καταδεικνύει την πλήρη απροθυμία αναζήτησης κοινού εδάφους μεταξύ της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και των ουκρανικών αρχών και, κατά συνέπεια, τη ματαιότητα της πορείας που υποστηρίζουν ορισμένοι – δηλαδή της πραγματοποίησης συμβιβασμών μαζί τους.

Το Σύνταγμα ορίζει σαφώς ότι μια θρησκευτική οργάνωση δεν μπορεί να απαγορευτεί ή να διωχθεί εάν οι δραστηριότητές της είναι νόμιμες. Η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία δεν έχει παραβιάσει κανέναν νόμο. Επιπλέον, εάν η Εκκλησία μας εμπλεκόταν σε οποιαδήποτε διαφθορά ή αντεθνική δραστηριότητα, οι πιστοί απλώς θα την εγκατέλειπαν από μόνοι τους. Ωστόσο, η Εκκλησία μας αγκαλιάζει ανθρώπους από όλα τα κοινωνικά στρώματα, που έχουν μια ευρεία ποικιλία πολιτικών, ιδεολογικών και φιλοσοφικών απόψεων. Παρ ‘όλα αυτά, αυτό που μας ενώνει όλους είναι το ένα Ευχαριστιακό Ποτήριο κατά τη διάρκεια της Θείας Λειτουργίας. Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να γεμίζουν τις εκκλησίες μας και να προσεύχονται στον Θεό εντός των τειχών τους. Δεν είναι αυτή η πιο πειστική απόδειξη ότι οι άνθρωποι θεωρούν την Εκκλησία μας δική τους, κάτι αγαπητό και κοντά στην καρδιά τους;

Αυτό συμβαίνει επειδή ακριβώς μέσω Αυτής ο Κύριος απονέμει τη σωτήρια χάρη Του στους πιστούς. Αν υποκύψουμε σε πολιτικές πιέσεις και ουσιαστικά μετατραπούμε σε πολιτικό κόμμα ή σε ιδεολογικό παράρτημα αυτού, αναπόφευκτα θα χάσουμε αυτή τη χάρη και θα γίνουμε «Εκκλησία» μόνο κατ’ όνομα. Αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο παραμένουμε σταθεροί στην παρούσα θέση μας.

Οι αλήθειες της πίστης και οι ιεροί κανόνες ανήκουν σε ένα βασίλειο στο οποίο ούτε η πολιτική ούτε η γεωπολιτική έχουν κανένα δικαίωμα να παρέμβουν. Η αιωνιότητα δεν μπορεί να υποταχθεί σε φευγαλέα συμφέροντα και μεταβαλλόμενες πολιτικές συνθήκες. Διαφορετικά, η Εκκλησία απλώς θα είχε εξαφανιστεί εν μέσω των αγώνων ανταγωνιστικών δυνάμεων και κρατών, τα οποία ανά τους αιώνες έχουν επανειλημμένα αλλάξει πλευρές, με τους εχθρούς του χθες να γίνονται φίλοι του σήμερα, και αντίστροφα.

Από αυτό προκύπτει ένα προφανές συμπέρασμα: Δεν πρέπει να πετάμε τους ιερούς θησαυρούς της πίστης και των κανόνων μας στα σκυλιά των πολιτικών παθών, της χειραγώγησης και της απάτης.

Πράγματι, αν ακολουθήσουμε τη συλλογιστική των σύγχρονων κριτικών της Εκκλησίας, μπορούμε εύκολα να φτάσουμε στο παράλογο. Για παράδειγμα, κάποιος θα μπορούσε να εκδώσει ένα διάταγμα που να κηρύσσει τον νόμο της παγκόσμιας έλξης «άκυρο» απλώς και μόνο επειδή, σε κάποιο σημείο, κρίθηκε ασύμβατος με μια συγκεκριμένη πολιτική ατζέντα ή να χαρακτηριστεί ως μέσο «ξένης επιρροής» επειδή διατυπώθηκε από έναν ξένο. Οι συνέπειες είναι προφανείς. Ένας τέτοιος νόμος θα μπορούσε να καταργηθεί με διάταγμα ακόμη και στο υψηλότερο επίπεδο διακυβέρνησης, αλλά στην πραγματικότητα θα συνέχιζε να λειτουργεί το ίδιο.

Το ίδιο ισχύει και για τους πνευματικούς νόμους. Οι άνθρωποι μπορεί να προσπαθούν όσο θέλουν να τους αγνοήσουν, να τους απορρίψουν ως παράλογους ή να τους χαρακτηρίσουν εσφαλμένους, αλλά αυτοί οι νόμοι θα συνεχίσουν να ισχύουν. Δεν μπορεί να τους επιβληθεί καμία απαγορευτική σφραγίδα, ούτε μπορούν να κατασταλούν ή να κρυφτούν, γιατί η χάρη του Θεού υπερβαίνει κάθε ανθρώπινη εξουσία. Επομένως, υπάρχει μόνο ένα πράγμα που πρέπει να φοβόμαστε: να χάσουμε αυτή τη χάρη — να μην χάσουμε την εύνοια των δυνάμεων.

Και γι’ αυτό σας καλώ, αγαπητοί μου: Σταθείτε σταθερά στο πλευρό των ιερών κανόνων και μην αμφιταλαντεύεστε. Καλύτερα να υποφέρετε για τον Θεό παρά να Τον προδώσετε!

  Next Article

Δικηγόρος Σεβ. Τυχικού: «Δεν υπάρχουν αποδείξεις ότι υπέπεσε σε αίρεση»