ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ
ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ
Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ;
Τι κάνουμε Εμείς;
Σε μία εποχή όπου οι αποφάσεις της πολιτείας προσπαθούν να διαμορφώσουν νέες κοινωνικές πραγματικότητες, ως Ορθόδοξοι πιστοί, απέναντι στην απόφαση του ΣτΕ για υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα ζευγάρια, νιώσαμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε την αλήθεια της Αγίας Γραφής, αλλά και την παράδοση της Εκκλησίας μας, που υπερασπίζεται την οικογένεια, ως θεμέλιο της κοινωνίας και της πνευματικής ζωής.
Η οικογένεια αποτελεί τον φυσικό χώρο ανατροφής και πνευματικής καθοδήγησης του παιδιού. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η σχέση πατέρα, μητέρας και παιδιού δεν είναι απλώς κοινωνική σύμβαση, αλλά θεϊκό δώρο και κλήση για την ανατροφή σε αρετές και πίστη. Ο Απόστολος Παύλος, προς Ρωμαίους (1.26-27), υπενθυμίζει με σαφήνεια για την ομοφυλοφιλία:«Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν,, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες».
Η Εκκλησία καλεί κάθε πιστό να υπερασπιστεί την αλήθεια με αγάπη αλλά και τόλμη. Η σιωπή, όταν η αλήθεια καταπατείται και τα παιδιά κινδυνεύουν δεν είναι απλώς αμέλεια, είναι πνευματικός τρίτος βαθμός αθεΐας, σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στο 25.42-45 στην Παραβολή της Κρίσεως«…ἐφ’ ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.» Ο Απόστολος Παύλος προς Εφεσίους (5.11) μας προτρέπει:«Μὴ κοινωνεῖτε τὰ ἔργα τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε.»
Κάθε Ορθόδοξος είναι μέλος του Σώματος του Χριστού που είναι η Εκκλησία(Α΄Κορ 12.27), καλείται να μιλήσει, να ελέγξει, και να προστατέψει. Η αδιαφορία, η σιωπή και η ανοχή απέναντι σε αποφάσεις που παρακάμπτουν τη θεία τάξη συνιστούν πνευματική αδράνεια, η οποία παραβλέπει την προστασία του παιδιού και την πίστη μας στον Θεό.
Δυστυχώς όμως εμείς, παραμένουμε αδιάφοροι μπροστά σε θέματα που αφορούν την προστασία της οικογένειας και των παιδιών. Η αγάπη που οφείλουμε να δείξουμε πρέπει να είναι ουσιαστική: Όχι μόνο με λόγια, αλλά με υπεράσπιση των θεμελίων της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών. Είναι ώρα να ξυπνήσουμε από τη νωθρότητα (Ρωμ 13.11) και να γίνουμε φωνή καθαρή, με διάκριση και σεβασμό, υπέρ των παιδιών που έχουν ανάγκη από μια φυσική και πνευματικά ασφαλή οικογένεια.
Η οικογένεια αποτελεί χώρο ιερό, όπου η αγάπη και η πίστη μεταδίδονται στα παιδιά. Οἱ πρόγονοί μας είχαν λιγότερη γενική μόρφωση από εμάς, όμως είχαν φόβο Θεού. Το κέντρο της ζωής τους ήταν η Εκκλησία· μετρούσαν τον χρόνο με βάση τις γιορτές, γνώριζαν τους Αγίους και τηρούσαν τις νηστείες. Αυτή είναι η χριστοκεντρική ζωή. Όταν όμως βάζουμε εγωιστικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας στο κέντρο του μικρόκοσμού μας, τότε, κατά τον Απόστολο Παύλο, «ἀπαλλοτριωμένοι καί ἐχθροί τῇ διανοίᾳ» (Κολ. 1,21) απέναντι στον Θεό. Αυτή η αποξένωση δημιουργεί έναν πολιτισμό και ένα σύστημα «αξιών» εχθρικό προς τον Θεό αλλά και προς τον ίδιο τον άνθρωπο.
Σταθεροί στην αλήθεια, με σεβασμό στον Δημιουργό και με συνείδηση ενεργή, οφείλουμε να συλλογιστούμε, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες:: Η σιωπή μου πού με τοποθετεί; Η απραξία μου είναι αλήθεια ή συμμετοχή στο σκότος;
Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ Άγιον, Τριὰς Αγία, δόξα σοι!
Xριστός Ανέστη!
ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ
ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΝΤΖΑΚΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ
ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΙΛΑΣ
ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΖΙΓΟΣ
ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ