Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, θεολόγου
Ὅλοι αὐτοὶ καταρχὴν οἱ ἐκκοσμικευμένοι κληρικοί, δὲν λένε τὴν ἀλήθεια – σχετικὰ μὲ τὴν πτώση τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ τὸν θάνατο τοῦ Λατίνου “ἱερέως” – ὅτι ὁ ἴδιος ἦταν αἱρετικὸς ἱερέας καὶ λειτουργοῦσε μὲ τὴν πλάτη (πρὸς δυσμάς) ἔναντι τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ἄλλη μία βλασφημία τῶν παπικῶν. Σαφῶς εἶναι λυπηρὸ νὰ φεύγει κάποιος ἄνθρωπος μέσα στὴν αἵρεση.
Ἐκείνη τὴν ὥρα ὁ θανών ἔκανε ὁμιλία καὶ φαίνεται πώς εἶπε ὅτι “δὲν ξέρουμε πότε θὰ φύγουμε ἀπὸ τὴν ζωὴ” καὶ πρόσθεσε, “καὶ πόσο χρόνο θὰ δώσουμε στὸν Θεὸ” (ἂν εἶναι σωστὴ ἡ μετάφραση). Ἂν πράγματι τὸ εἶπε ἔτσι ἦταν βλασφημία, διότι ὁ Θεὸς μᾶς δίνει χρόνο γιὰ νὰ ζήσουμε καὶ ὄχι ἀντίθετα ἐμεῖς στὸν Θεό… τότε ἔπεσε ὁ Σταυρὸς, ἀφοῦ πρῶτα κτύπησε ἡ καμπάνα….
Τὸ παπικὸν ψευδο-πρωτεῖον καὶ ψευδο-ἀλάθητον
Εἶναι γνωστὴ ἡ αἵρεση τῶν Παπῶν, οἱ ὁποῖοι θεωροῦν ὅτι εἶναι δῆθεν “ὑπεράνω τοῦ Θεοῦ”, μὲ τὴν αἵρεση τοῦ παπικοῦ ψευδὸ-πρωτείου καὶ ψευδὸ-ἀλαθήτου. Προφανῶς λοιπόν καὶ ὁ παραπάνω νόμιζε ὅτι ὁρίζει ὁ ἴδιος τὸν χρόνο τῆς ζωῆς του, ἀλλὰ διαψεύστηκε. Τὸ πρόβλημα εἶναι ὅτι τὸν συγκεκριμένο παπικὸ ψευδοϊερέα, τὸν σκότωσε ὁ ἴδιος ὁ Σταυρὸς καὶ ὄχι ἕνα αὐτοκίνητο, ἢ ἕνα μαχαίρι, ἢ μία ἀσθένεια, ἢ κάτι ἄλλο….
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀναγνώριζε ἱστορικὰ στὸν Ἐπίσκοπο Ρώμης ἕνα πρωτεῖο τιμῆς («πρῶτος μεταξὺ ἴσων» ἤ primus inter pares) ὅσο ἡ Ρώμη ἦταν ἑνωμένη μὲ τὴν Ἀνατολή, ἀλλὰ ἀπορρίπτει κατηγορηματικὰ το πρωτεῖο ἐξουσίας καὶ δικαιοδοσίας ποὺ διαμόρφωσε ἀργότερα ὁ παπισμὸς ὡς αἵρεση καὶ σχίσμα ἐκ τῆς Ἐκκλησίας.
Τὸ παπικὸ πρωτεῖο, εἰδικὰ ὅπως δογματίστηκε στὴν Α΄ Βατικανὴ ψευδο-Σύνοδο (1870) παράλληλα μὲ τὸ Παπικὸ ψευδο-ἀλάθητο, τοποθετεῖ τὸν Πάπα πάνω ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους τῆς Ἐκκλησίας καὶ λέει τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα ὡς δῆθεν “κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας”, ἀντὶ τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ἡ ἀνώτατη αὐθεντία στὴν Ἐκκλησία ἐκφράζεται μόνο συλλογικὰ μέσῳ τοῦ συνοδικοῦ συστήματος, τὸ ὁποῖο ὑπακούει στὶς ἀποφάσεις τῶν ἑπτὰ Οἰκουμενικῶν Συνόδων.
Ἡ Παπικὴ αἵρεση στηρίζει τὸ ψευδο-πρωτεῖο στὸ χωρίο τοῦ κατὰ Ματθαῖον Εὐαγγελίου (16:18), θεωρώντας ὅτι ὁ Χριστὸς ἔκτισε τὴν Ἐκκλησία του πάνω στὸ πρόσωπο τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου – «κἀγώ δὲ σοι λέγω ὅτι σύ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν ἐκκλησίαν…»
Ὑπάρχει ὅμως καὶ περικοπὴ τοῦ Εὐαγγελιστοῦ Ματθαίου μὲ τοὺς ἑξῆς χαρακτηριστικοὺς λόγους τοῦ Κυρίου: «Πᾶς οὖν ὅστις ἀκούει μου τοὺς λόγους τούτους καὶ ποιεῖ αὐτούς, ὁμοιωθήσεται ἀνδρὶ φρονίμῳ, ὅστις ὠκοδόμησεν αὐτοῦ τὴν οἰκίαν ἐπὶ τὴν πέτραν. Καὶ κατέβη ἡ βροχὴ καὶ ἦλθον οἱ ποταμοὶ καὶ ἔπνευσαν οἱ ἄνεμοι καὶ προσέπεσον τῇ οἰκίᾳ ἐκείνῃ, καὶ οὐκ ἔπεσε· τεθεμελίωτο γὰρ ἐπὶ τὴν πέτραν» (Ματθ. 7,24-25). Εἶναι λοιπὸν προφανὲς ὅτι ἡ πέτρα εἶναι ἡ πίστη καὶ ἡ ὁμολογία στὸν Χριστό.
Ἡ Ὀρθόδοξη ἑρμηνεία ἀναφέρει ὅτι ἡ «πέτρα» δὲν εἶναι τὸ πρόσωπο τοῦ Πέτρου, ἀλλὰ ἠ ὁμολογία πίστεως τοῦ Πέτρου, ὁ ὁποῖος εἶπε ὅτι “ὁ Χριστὸς εἶναι ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ”. Ἐπιπλέον, ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἔλαβαν τὴν ἴδια ἐξουσία νὰ δεσμεύουν καὶ νὰ λύνουν ἁμαρτίες (οὐσιαστικὰ δηλαδὴ νὰ ἐξομολογοῦν), ὅπως καὶ ὁ Πέτρος, σὺν ὅτι ὁ Πέτρος ἵδρυσε πρῶτα τὴν Ἐκκλησία τῶν Ἱεροσολύμων. Ἐπίσης ὁ Πέτρος ἀρνήθηκε τρεῖς φορὲς τὸν Χριστό, ὁπότε δὲν μπορεῖ νὰ στηριχθεῖ καὶ ἐδῶ τὸ παπικὸ ψευδο-πρωτεῖο καὶ ψευδὸ-ἀλάθητο.
Καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ἀπ. Πέτρος εἰς τὴν Α΄ Καθολικὴν αὐτοῦ ἐπιστολὴν ἐπαναλαμβάνει ὅτι ἡ πέτρα εἶναι ὁ Χριστὸς καὶ διαψεύδει τοὺς αἱρετικοὺς πάπες. Λέγει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος: «Διότι περιέχει ἐν τῇ γραφῇ · ἰδοὺ τίθημι ἐν Σιών λίθον ἐκλεκτόν, ἀκρογωνιαῖον, ἔντιμον, καὶ ὁ πιστεύων ἐπ’ αὐτῷ οὐ μὴ καταισχυνθῇ. Ὑμῖν οὖν ἡ τιμὴ τοῖς πιστεύουσιν· ἀπιστοῦσιν δὲ λίθος ὅν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας καὶ λίθος προσκόμματος καὶ πέτρα σκανδάλου» (Ἃ΄ Πετρ. 2,6-8).
Ὁ Ἀπ. Παῦλος ὁμολογεῖ τὸν Χριστὸ ὡς πέτρα, λέγων πρὸς τοὺς Χριστιανούς: «…Θεοῦ οἰκοδομή ἐστε. Κατὰ τὴν χάριν τοῦ Θεοῦ τὴν δοθεῖσάν μοι ὡς σοφὸς ἀρχιτέκτων θεμέλιον τέθεικα, ἄλλος δὲ ἐποικοδομεῖ. Ἕκαστος δὲ βλεπέτω πῶς ἐποικοδομεῖ· θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὃς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. 3,9-11).
Ἡ Ψευδοκωνσταντίνειος Δωρεὰ (λατινικά: Constitutum Donatio Constantini) εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ πιὸ διάσημα πλαστὰ ἔγγραφα στὴν παγκόσμια ἱστορία καὶ γράφτηκε τὸν 8ο αἰώνα. Πρόκειται γιὰ ἕνα ὑποτιθέμενο αὐτοκρατορικὸ διάταγμα, μὲ τὸ ὁποῖο ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος φερόταν δῆθεν νὰ παραχωρεῖ τὸ 324μ.Χ. στὸν Πάπα Σίλβεστρο Α΄ καὶ τοὺς διαδόχους του, τὴν πνευματικὴ ὑπεροχὴ ἔναντι ὅλων τῶν τοπικῶν ἐκκλησιῶν καὶ τῶν παλαίφατων Πατριαρχείων, καθὼς καὶ τήν κοσμικὴ ἐξουσία καὶ κυριαρχία πάνω στὴ Ρώμη, τὴν Ἰταλία καὶ ὁλόκληρο τὸ δυτικὸ τμῆμα τῆς Ρωμαϊκῆς Αὐτοκρατορίας στούς Φράγκους πάπες καὶ τὸν Καρλομάγνο (Κάρολος ὁ Μέγας, 748 – 814)
. Ἄρα ἐδῶ βλέπουμε ὅτι ὁ Ἀντίχριστος καὶ ὁ Αἱρεσιάρχης πάπας τῆς Ρώμης ἔχουν στενὴ σχέση, σὺν ὅτι τὸ Βατικανὸ ἔχει βάλει καὶ στὴν λατρεία του, σατανικὰ σύμβολα καὶ πρακτικές.
Ἀπάντησις εἰς ἄρθρον ἱερέως ὑπὲρ τοῦ Παπικοῦ ψευδοϊερέως, τόν ὁποῖον ἐσκότωσεν ἡ πτῶσις τοῦ Σταυροῦ
Τὸ ἄρθρο ἔχει τίτλο “Ἐσὺ Ὀρθόδοξε σὲ ποιὰ τερατώδη αἵρεση ἀνήκεις” (κακόδοξε; ) καὶ τὸ γράφει ὁ π Ἐφραὶμ Τριανταφυλλόπουλος, ὁ ὁποῖος γράφει: “ΟΤΑΝ ΛΕΣ ὅτι ἔπεσε ὁ Ἐσταυρωμένος ἀπὸ ψηλὰ καὶ σκότωσε τὸν ἱερέα, ἐπειδὴ δὲν ἦταν Ὀρθόδοξος, ἐσὺ “Ὀρθόδοξε” πού τὸ λὲς αὐτό, σὲ ποιὰ τερατώδη αἵρεση ἀνήκεις; Γιὰ σκέψου καὶ πές μας! Δὲν θυμᾶσαι πῶς σκοτώθηκε στὸ ναὸ στήν Μονή Μεγίστης Λαύρας στὸ Ἅγιον Ὄρος ὁ ὅσιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης, πέφτοντας ἀπὸ τὴ σκαλωσιὰ τῶν οἰκοδομικῶν ἐργασιῶν; Αὐτὸ εἶναι ἄλλο;”
Καταρχὴν τὸ πρῶτο λάθος ποὺ κάνει εἶναι ὅτι ταυτίζει τὴν ἔννοια τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴν αἵρεση. Διότι ἂν ἕνας χριστιανὸς εἶναι αἱρετικός, δὲν μπορεῖ ταυτόχρονα νὰ ὀνομάζεται καὶ Ὀρθόδοξος.
Δὲν καταλαβαίνω γιατί πρέπει ἕνας “ὀρθοδοξος” ἱερέας νὰ ὑπερασπιστεῖ τὸν αἱρετικὸ παπικὸ καὶ νὰ βρίζει τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ἐκτὸς ἐὰν ἡ σελίδα αὐτὴ (ἡ ὁποία ὀνομάζεται “ἀγαπῶ τὸν Χριστὸ”) ἀνήκει στὴν Οὐνία καὶ ὁ ἱερέας ἦταν οὐνίτης ἢ οἰκουμενιστής.
Τὸ θέμα εἶναι ὅτι τὸ ἄρθρο τοῦ συγκεκριμένου ἱερέα(;), ἔχει προβλήματα, διότι ἀνεξάρτητα τῶν λόγων ποὺ ἔπεσε ὁ σταυρὸς ἐπάνω στὸν παπικὸ ψευδοϊερέα, ὁ ὁποῖος εἶχε γυρίσει τὴν πλάτη στὸν Χριστὸ (γιατί οἱ παπικοὶ λειτουργοῦν πρὸς Δυσμάς), ὁ Θεὸς γνωρίζει τὸν ἀκριβῆ λόγο, ἡ περίπτωση αὐτὴ διαφέρει ἀπὸ τὶς προηγούμενες ποὺ ἀναφέρει ὁ ἱερέας στὸ ἄρθρο του. Διότι ἐδῶ ὁ Σταυρὸς σκότωσε τὸν Παπικὸ ψευδοϊερέα, ἐνῶ ἀντίθετα στὴν προηγούμενη περίπτωση ποὺ ἀναφέρει τὸ ἄρθρο, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος τοῦ Ἁγίου Ὄρους, ἔπεσε ἀπὸ τὴν σκαλωσιὰ λόγῳ ἡλικίας κ.λπ. Ἄρα ὑπάρχει διαφορὰ ἀπὸ τὸ νὰ σὲ σκοτώνει ὁ ἴδιος ὁ ἐσταυρωμένος καὶ διαφορὰ ἀπὸ τὸ νὰ σὲ σκοτώσει ἕνα ἁμάξι στὸ δρόμο, ἢ νὰ πέσεις ἀπὸ τὴν σκαλωσιά ….
Καὶ συνεχίζει τὸ παραλήρημα ὁ π. Ἐφραίμ. “Ανήκεις στὴ φρικτὴ αἵρεση τῆς δημιουργίας ἰδιωτικῶν θεολογιῶν τρομοκρατικοῦ τύπου καὶ τῆς ἔλλειψης στοιχειώδους σεβασμοῦ στὸ συνάνθρωπο καὶ ἐπιπλέον νομίζω ὅτι χρειάζεσαι γιατρό.Ὅπως τότε στὸ Παρίσι πού κάηκε ἡ Παναγία τῶν Παρισίων, ἔλεγες ὅτι ἐπειδὴ ὑπῆρχαν δαιμονικὲς παραστάσεις στὰ ἀετώματα τῆς ἐκκλησίας παραχώρησε ὁ Θεὸς νὰ καεῖ ὁ ναός. Ἄρα καὶ ὅπου σὲ Ὀρθόδοξο ναὸ ὑπάρχουν παραστάσεις τοῦ σατανᾶ σὲ εἰκόνες πρέπει νὰ καεῖ ἢ νὰ πέσει μὲ σεισμό, ἢ δὲν πιάνεται αὐτό;”…..
Σχετικὰ μὲ τὸ παραπάνω ἐπιχείρημα, ἡ Παναγία τῶν Παρισίων ποὺ πάλι ἀναφέρει ὡς παράδειγμα, κάηκε ἀπὸ τζιχαντιστές, ἀλλὰ ἐπειδὴ ἦταν ναὸς αἱρετικῶν δὲν εἶχε τὴν θεία προστασία. Ὁπότε καλὴ μετάνοια…. (Ἀπάντηση σὲ κακόδοξο ἄρθρο κληρικοῦ, ὅπου βρίζει τοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανοὺς, ἐπειδὴ λένε ὅτι “ὁ θανών ἦταν αἱρετικός”. Προφανῶς αὐτὸς ποὺ τὸ γράφει εἶναι Οἰκουμενιστὴς καὶ σκέπτεται ὅτι ἔρχεται καὶ ἡ ὥρα του)… Καλὴ μετάνοια!
Ἡ Ἡμέρα τοῦ Θηρίου (ἱσπανικά: El dia de la bestia) εἶναι μία ἱσπανικὴ-ἰταλικὴ μαύρη κωμωδία τρόμου τοῦ 1995 σὲ σκηνοθεσία τοῦ Alex de la Iglesia.
Ὁρισμένοι ταυτίζουν τὸ γεγονὸς αὐτό, μὲ τὴν ταινία “ἡ ἡμέρα τοῦ θηρίου” 1995, ἡ ὁποία περιέγραφε θάνατο παπικοῦ “ἱερέα” ἀπὸ τὴν πτώση Σταυροῦ στὸ κεφάλι, ὅταν γεννήθηκε δῆθεν στὴν ταινία (“ἡ ἡμέρα τοῦ θηρίου”), ὁ ἄνθρωπος Ἀντίχριστος…
Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ὅτι καὶ ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας τῆς αἱρετικῆς Ρώμης θεωρεῖται ὡς ἕνας Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὁ ἀντίχριστος θὰ λάβει τὴν κοσμικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἡγεσία, ἀφοῦ ὁ Πάπας εἶναι ταυτόχρονα καὶ ἀρχηγὸς κράτους καὶ ἀρχηγὸς αἱρέσεως. Γι’ αὐτὸ ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλὸς λέγει τὸν πάπα Ἀντίχριστο μαζὶ μὲ τὸν Μωάμεθ “τὸν πάπα νὰ καταρᾶσθε αὐτὸς θὰ εἶναι ἡ αἰτία”! (Βλέπε καὶ 8η διδαχὴ)
Ὑπόθεσις τῆς ταινίας “ἡ ἡμέρα τοῦ θηρίου”
Ἕνας Βάσκος καθολικὸς ἱερέας, ὁ πατέρας Ἄνχελ (Alex Angulo), ἀποκωδικοποιεῖ τὴν Ἀποκάλυψη καὶ ἀνακαλύπτει ὅτι ὁ Ἀντίχριστος θὰ γεννηθεῖ στὴ Μαδρίτη τὴν παραμονὴ τῶν Χριστουγέννων.
Γιὰ νὰ ἀποτρέψει τὸ τέλος τοῦ κόσμου, ἀποφασίζει ὅτι πρέπει νὰ κάνει τόσες πολλὲς ἁμαρτίες, ὥστε ὁ Διάβολος νὰ τοῦ ἀποκαλύψει ποῦ θὰ γίνει ἡ γέννηση.
Στὴν τρελλὴ ἀποστολή του στὴ Μαδρίτη τὸν βοηθοῦν ἕνας ὀπαδὸς τῆς death metal μουσικῆς (Santiago Segura) καὶ ἕνας τηλεοπτικὸς παρουσιαστὴς ἐσωτερικῶν θεμάτων (Armando De Razza).
Πολλοὶ λοιπὸν ταυτίζουν τὸ γεγονὸς αὐτὸ μὲ τὴν ὑπόθεση τῆς ταινίας καὶ τὴν γέννηση τοῦ ἀντιχρίστου…Ἂν καὶ αὐτὸ μπορεῖ νὰ εἶναι παραπλανητικό, διότι δὲν ξέρουμε, ἂν ὁ ἀντίχριστος ἔχει ἤδη γεννηθεῖ. Πάντως τὰ σύμβολα καὶ ὁ ἀριθμὸς τοῦ Ἀντιχρίστου, εἶναι γεγονὸς ὅτι πλέον ἔχουν ἐμφανιστεῖ ἐδῶ καὶ τουλάχιστον δέκα χρόνια καὶ μάλιστα ἔχουν γίνει μόδα στὴν ἐποχή μας (ὅπως τατουὰζ μὲ πεντάλφες, μπὰρ κόουτ, QR code, ἐμφύτευση μικροτσίπ, ἠλεκτρονικὲς ταυτότητες μὲ μικροτσὶπ ποὺ θὰ περάσουν ἐπάνω στὸ σῶμα τῶν ἀρνητῶν τοῦ Χριστοῦ, ἐμφύτευση μικροτσὶπ στὰ ζῶα, ἵδρυση “ἐκκλησίας τοῦ σατανᾶ”, στὴν ὁποία μέσα εἶναι ἐγγεγραμμένοι πολιτικοὶ καὶ διάσημοι, τὸ σύμβολο μὲ τὰ κέρατα ποὺ κάνουν διὰ χειρὸς καὶ οἱ ἴδιοι οἱ πάπες, ὁ ἀριθμὸς τοῦ Ἀντιχρίστου, ὁ ὁποῖος ἔχει μπεῖ σὲ πλεῖστα λογότυπα πολυεθνικῶν ἑταιρειῶν ὅπως κόκα κόλα κ.ἄ.).