Τοῦ κ. Κωνσταντίνου Βαθιώτη,
τέως Ἀναπληρωτοῦ Καθηγητοῦ Νομικῆς Σχολῆς Δ.Π.Θ.
2ον- Τελευταῖον
ΜΑΖΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ
Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα τοῦ τευχιδίου του, ὁ συγγραφέας θέτει στὸ στόχαστρό του τὴν δυνατότητα μαζικοῦ ἐλέγχου τοῦ πληθυσμοῦ, ὁ ὁποῖος θὰ στηριχθεῖ ὄχι μόνο στὴν ταυτότητα καὶ τὸ ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα, ἀλλὰ καὶ στὴν τηλεόραση, ἐπικαλεῖται δὲ πρὸς τοῦτο τὴν προφητεία τοῦ Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ ὅτι «κάποτε ὁ διάβολος θὰ μπαίνη μέσα στὰ σπίτια, μέσα ἀπὸ ἕνα κουτὶ καὶ τὰ κέρατά του θὰ τὰ ἔχη στὰ κεραμίδια» (σελ. 22 ἑπ.).
Ὁ μοναχὸς Παρθένιος ἐπικαλεῖται ἕνα ἄρθρο τοῦ Les Brown, συγγραφέα τῶν New York Times, ποὺ εἶχε δημοσιευθεῖ στὸ περιοδικὸ Ντένβερ Πόστ τῆς 10ης Σεπτεμβρίου 1978 μὲ τίτλο «Ἡ συσκευὴ τῆς τηλεοράσεως μπορεῖ νὰ μᾶς παρακολουθῆ». Σὲ αὐτὸ τὸ ἄρθρο ὁ συντάκτης του σημείωνε:
«Ἡ προφητεία τοῦ Τζὼρτζ Ὄργουελ γιὰ μία προηγμένη ἠλεκτρονικὴ κοινωνία, στὴν ὁποία ἡ τηλεόραση μπορεῖ νὰ βλέπη, ὅπως ἐπίσης καὶ νὰ τὴν βλέπουν, [ἐνδέχεται] νὰ εἶναι ἀκριβὴς σύμφωνα μὲ τὸ χρονοδιάγραμμα. Στὰ ἑπόμενα 5 ἢ 6 χρόνια ἕνα μεγάλο μέρος τῆς Ἀμερικῆς [θὰ ἔχει τὴν δυνατότητα] νὰ ἐξυπηρετεῖται μὲ ἕνα σύστημα ἀμφίδρομης τηλεόρασης κλειστοῦ κυκλώματος (καλωδιακῆς τηλεόρασης) συνδεδεμένης μὲ ἕνα σύστημα κομπιοῦτερ. Αὐτὰ τὰ κομπιοῦτερ “κτενίζοντας” κάθε σπίτι-μέλος, κάθε 6 ἢ 7 δευτερόλεπτα, μποροῦν νὰ πάρουν πληροφορίες γιὰ προϊόντα ποὺ ἐμφανίζονται στὴν τηλεόραση κατὰ τὴν διάρκεια τῶν διαφημίσεων, νὰ παρέχουν ἀντιδιαρρηκτικὴ προστασία καὶ πυρασφάλεια, νὰ διαβάζουν τὰ ρολόι τοῦ ἀερίου, τοῦ νεροῦ καὶ τοῦ ἠλεκτρικοῦ, νὰ κάνουν σφυγμομετρήσεις (γκάλοπ) κ.ἄ.».
Παρότι ὁ ἔλεγχος σήμερα γνωρίζουμε ὅτι πραγματοποιεῖται περισσότερο μέσῳ τῶν κινητῶν τηλεφώνων καὶ τῶν ἠλεκτρονικῶν ὑπολογιστῶν, ἡ τηλεόραση εἶναι ἕνα ἐξίσου ἐπικίνδυνο ἐργαλεῖο γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ μυαλοῦ τῶν ἀνθρώπων, ἀφοῦ μέσῳ αὐτῆς τὸ παγκόσμιο σύστημα προωθεῖ προπαγανδιστικὰ ὅλες ἐκεῖνες τὶς βασικὲς ἰδέες ποὺ θὰ καταστήσουν ἐφικτὴ τὴν ὑλοποίηση τοῦ πολυπόθητου στόχου τῆς ὑπερεθνικῆς ἐλὶτ γιὰ τὴν ἐγκαθίδρυση τῆς παγκόσμιας κυβέρνησης.
Ὅπως καὶ νὰ ’χει, ὁ μοναχὸς Παρθένιος συνεχίζει τὴν προειδοποίησή του μὲ ἕνα καίριο σχόλιο γιὰ ὅσα συνέβαιναν, στὴν ἐποχή του, στὴν κοινότητα Las Colinas τοῦ Τέξας (σελ. 23): «Ὑπάρχουν πολὺ λίγα πράγματα στὴν κοινότητα [στὰ ὁποῖα] οἱ ὑπάλληλοι τοῦ κέντρου διοικήσεως δὲν ἔχουν πρόσβαση. Οἱ τοῖχοι ἔχουν δώσει τὴ θέση τους στὰ καλώδια, ἡ ἰδιωτικότητα ἔχει δώσει τὴν θέση της στὴν ἀσφάλεια, τὸ κομπιοῦτερ ἐλέγχει τὰ πάντα. Αὐτὴ εἶναι ἡ ἐνσάρκωση τοῦ ὀνείρου τοῦ Ὄργουελ. […] Ὅλη ἡ τεχνολογία γιὰ ἕνα ὁλοκληρωτικὰ ἠλεκτρονικὸ τρόπο ζωῆς βρίσκεται ἐδῶ».
Ἀκολούθως παραθέτει μία ἀνατριχιαστικὴ δήλωση τοῦ Προέδρου τῆς Ἐπιτροπῆς Ἐρευνῶν τῆς Γερουσίας ἐπὶ τῶν Πρακτορείων Ἀντικατασκοπείας (σελ. 24): «Ἡ κυβέρνηση ἔχει τὴν ἱκανότητα, ἀπὸ τεχνολογικῆς ἀπόψεως, νὰ ἐπιβάλη ὁλοκληρωτικὸ τυραννικὸ καθεστώς, ἐὰν ποτὲ ἀνέβαινε ἕνας δικτάτορας στὴν ἐξουσία καὶ τότε δὲν θὰ ὑπῆρχε τόπος ποὺ θὰ μποροῦσε κάποιος νὰ κρυφτῆ».
Μὲ τὴν ἀφορμή, μάλιστα, ἑνὸς δημοσιεύματος στὴν ἐφημερίδα Detroit News τῆς 10ης Αὐγούστου 1979, ὅπου γινόταν λόγος γιὰ τὴν λειτουργία ἑνὸς συστήματος καλωδιακῆς τηλεόρασης, μέσῳ τοῦ ὁποίου ὑπῆρχε δυνατότητα ἐξαφάνισης ἢ ἀθόρυβης ἐξολόθρευσης τῶν ἀδέσποτων σκύλων, ὁ συγγραφέας ἀναρωτιέται:
«Μήπως αὔριο θὰ ἔχουν τὴν ἴδια τύχη αὐτοὶ ποὺ θὰ ἀντιτίθενται στὰ σχέδια τοῦ “Μεγάλου Ἀδελφοῦ” καὶ τοῦ “Θηρίου” του; Ἀντὶ ἡ κάννη νὰ σημαδεύη σκυλιά, μπορεῖ νὰ σημαδεύη ἀνθρώπους».
Καίτοι ἡ ἀνησυχία αὐτὴ δὲν ἐπιβεβαιώθηκε μέχρι σήμερα, ἡ ἀπορία τοῦ συγγραφέως γιὰ τὴν ἀνάλογη μεταχείριση σκύλων καὶ ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ χαρακτηρισθεῖ προφητικὴ σὲ ὅ,τι ἀφορᾶ τὸ τσιπάρισμα τῶν ἀνθρώπων, ποὺ εἶναι πολὺ πιθανὸ νὰ διαδεχθεῖ τὸ τσιπάρισμα τῶν ζώων.
ΑΣΦΑΛΕΙΑ ΑΝΤΙ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Στὴν ἑπόμενη ἑνότητα, ὁ μοναχὸς Παρθένιος θίγει τὸ ζήτημα τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἀσφάλειας, μία σχέση ποὺ καθορίζεται ἀπὸ τὴν καλπάζουσα αὔξηση τῆς ἐγκληματικότητας (σελ. 25). Ἐδῶ ὁ συγγραφέας προβαίνει σὲ μία ἀκόμη ὀξυδερκῆ κοινωνιολογικὴ διαπίστωση, ἡ ὁποία ἰσχύει στὸ ἔπακρο γιὰ τὸν σύγχρονο πολίτη τῆς τρίτης δεκαετίας τοῦ 21ου (ἀπατ)αἰώνα:
«Ὡριμάζει πολὺ γρήγορα ἡ ἰδέα (εἶναι καὶ αὐτὸ μέσα στὸ κύκλωμα τῶν ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων τῶν σκοτεινῶν δυνάμεων) τῆς προτίμησης τῆς ἀσφάλειας ἀπὸ τὴν ἐλευθερία. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἔχουν καταντήσει οἰκονομικὲς-καταναλωτικὲς μονάδες προτιμοῦν τὴν ἀπόκτηση καὶ διατήρηση τῶν καταναλωτικῶν ἀγαθῶν ἀπὸ τὴ διατήρηση τῆς ἰδιωτικότητας καὶ τοῦ ἰδιωτικοῦ ἀσύλου» (σελ. 26).
Λίγες σελίδες παρακάτω (σελ. 29/30), ἐντοπίζεται ἡ πεμπτουσία τοῦ πονήματος τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου: «Ἡ κατάσταση παγκοσμίως ἐξελίσσεται ραγδαῖα. Σᾶς παρακαλῶ προσέξτε ὅτι ἡ βιομηχανικὴ ἐπανάσταση στὴν Ἀγγλία ἄρχισε γύρω στὰ 1750. Στὴν Ἑλλάδα μας ἄρχισε λίγο πρὶν ἀπὸ τὸ 1970, καὶ παρ’ ὅλα ταῦτα, σὲ δεκαπέντε χρόνια καλύψαμε τὸ κενὸ τῶν προσπαθειῶν ποὺ εἶχαν κάνει τὰ ἄλλα κράτη γιὰ δύο περίπου αἰῶνες. Πήραμε τὸ σύστημα, τὴν ἐξέλιξη, τὴν πρόοδο καὶ τὴν τεχνολογία συμπυκνωμένη μὲ τὰ καλὰ καὶ τὰ ἄσχημά της. Μήπως ἔτσι δὲν θὰ γίνη καὶ μὲ τὴν ἀστυνόμευσή μας-ἠλεκτρονικὸ φακέλωμα σὲ παγκόσμια κλίμακα; Ἤδη εἴμαστε ἡ πρώτη χώρα ποὺ χρησιμοποιεῖ τὴν ἠλεκτρονικὴ ταυτότητα» ().
Διαβάζοντας ὁ σημερινὸς ἀναγνώστης τὶς παραπάνω ἀράδες, νομίζει ὅτι εἶναι γραμμένες πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες, ἀφοῦ ἡ παροῦσα κυβέρνηση ἀπεδείχθη βασιλικότερη τοῦ βασιλέως, θεσπίζοντας τὴν ὑποχρεωτικὴ ἀπόδοση τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ σὲ ὅλους τούς πολίτες, τοὺς ὁποίους διαβεβαίωσε, μέσῳ τοῦ ψηφιακὰ ἀφηνιασμένου ὑπουργοῦ ψηφιακῆς διακυβέρνησης Δημήτρη Παπαστεργίου (ὀρθότερα: Παπαστεργιόργουελ), ὅτι ὅποιος δὲν συμμορφωθεῖ μὲ τὶς νεοταξίτικες-κυβερνητικὲς ἐντολὲς θὰ ἔλθει κάποια στιγμὴ ποὺ θὰ βιώσει τὸν κοινωνικὸ καὶ οἰκονομικὸ ἀποκλεισμό του.
ΚΑΤΑΡΓΗΣΙΣ ΜΕΤΡΗΤΩΝ
Σὲ σχέση μὲ τὸ ζήτημα τῆς διαφαινόμενης, σήμερα ὅσο ποτὲ ἄλλοτε, κατάργησης τῶν μετρητῶν, ὁ μοναχὸς Παρθένιος γράφει: «Ὅταν κάποιος ὑπεύθυνος στὶς ΗΠΑ ἐρωτήθηκε, γιατί δὲν ἔχει ἐφαρμοστεῖ τὸ σύστημα τῆς ἀχρήματης κοινωνίας (μὲ ὅλα τὰ συμπαρομαρτοῦντα ποὺ ἀναφέραμε μέχρι τώρα), ἀπήντησε ὅτι οἱ πολιτικοί, οἱ οἰκονομολόγοι καὶ οἱ τεχνοκράτες εἶναι ἕτοιμοι, γιὰ νὰ τὸ ἐφαρμόσουν, ἀλλὰ ἔμειναν πίσω στὸ χρονοδιάγραμμα οἱ κοινωνιολόγοι, οἱ ὁποῖοι δὲν ἔφεραν ἀκόμη μέσῳ ψυχολογικῶν ἐπιχειρήσεων διαφώτισης τοὺς λαοὺς στὴ θέση νὰ νιώθουν ἄνετα χωρὶς χρήματα στὶς τσέπες τους».
Μὲ βάση, ὅμως, τὰ σημερινὰ δεδομένα, ποὺ βλέπουμε πάμπολλοι νὰ πληρώνουν ὄχι ἁπλῶς μὲ τὴν χρεωστικὴ ἢ τὴν πιστωτικὴ κάρτα τους, ὄχι μόνο μὲ τὸ κινητό τους, ἀλλὰ καὶ μὲ τὸ ἴδιο τους τὸ χέρι, ἐκτιμᾶται ὅτι ἡ ὥρα τῆς κατάργησης τῶν μετρητῶν δὲν πρέπει νὰ βρίσκεται πολὺ μακριά.
ΕΧΘΡΟΙ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΕΥΜΑΤΟΣ
Ὁ συγγραφέας καταλήγει στὸ ἑξῆς τρομακτικὸ καὶ προφητικὸ συμπέρασμα: «Καμία ἄλλη ἐπιστήμη στὸν κόσμο δὲν ἔχει ἐπικροτηθεῖ, διαφημιστεῖ μέσῳ τῶν πρακτικῶν ἐφαρμογῶν της καὶ δὲν ἔχει ἐπιδοτηθῆ ἀπὸ κυβερνήσεις, ἑταιρεῖες ἢ ἄτομα ὅπως ἡ ἠλεκτρονική. Τὰ πειράματα γίνονται κάτω ἀπὸ τὸ κάλυμμα τῶν οἰκονομικῶν συμφερόντων καὶ ἐξυπηρετήσεων τοῦ πολίτη. Χωρὶς νὰ τὸ ξέρη, ἐπικροτεῖ καὶ ἐνισχύει οἰκονομικὰ τὸ σύστημα ποὺ κάποτε θὰ τοῦ φορέση ἁλυσίδες, καὶ ἢ θὰ πέση νὰ τὸ προσκυνήση, γιὰ νὰ ζήση σὲ ἕνα ὑλιστικὸ ἔκτρωμα ἢ θὰ καταδικαστῆ σὲ θάνατο, διότι δὲν συνεμορφώθη πρὸς τὰς ὑποδείξεις, δὲν ἀπεδέχθη τὸ σύστημα πού, καθὼς νομίζουν οἱ ἄθεοι, ἀνόητοι “ἐγκέφαλοι” τῆς γῆς, θὰ σώση τὸν κόσμο ἀπὸ τὴν καταστροφή. Οἱ Χριστιανοὶ ποὺ δὲν θὰ δεχθοῦν αὐτὸ τὸ σύστημα, στὸ ὁποῖο πρωταρχικὸ ρόλο θὰ παίζη ἡ ἠλεκτρονικὴ ταυτότης, θὰ χαρακτηρισθοῦν πρῶτα σὰν ὀπισθοδρομικοί, μετὰ σὰν ἀντιπροοδευτικὰ στοιχεῖα, ἀντικοινωνικά, καὶ τέλος ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» (σελ. 30).
Ἔχοντας πρὸ ὀφθαλμῶν τὴν ἀπαξιωτικὴ κατασπίλωση ποὺ ὑφίστανται ὅσοι τολμοῦν νὰ ἀμφισβητοῦν τὴν προωθούμενη ἀπὸ τὸν παγκόσμιο προπαγανδιστικὸ-ἑωσφορικὸ μηχανισμὸ νεοταξίτικη ἀτζέντα, στιγματιζόμενοι ὡς «συνωμοσιολόγοι», «ψεκασμένοι», «θρησκόληπτοι» καὶ «ἀρνητές», δὲν δυσκολευόμαστε καθόλου νὰ φανταστοῦμε ὅτι τὸ ἀνώτερο σκαλὶ δαιμονοποίησης τῶν «ἀτίθασων» εἶναι ἡ ἀρνητικὴ ταμπέλα ποὺ προφήτευσε ὁ μοναχὸς Παρθένιος, δηλ. «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος». Μία ταμπέλα, βεβαίως, ποὺ ἐκτός τοῦ ὅτι ἔχει πολὺ παλιὲς ρίζες, οἱ ὁποῖες ἀνατρέχουν στὴν ἐποχὴ τοῦ Ἑρρίκου Ἴψεν, ὅταν ἔγραφε τὸ θεατρικό του ἔργο «Ἐχθρός τοῦ λαοῦ», εἶναι παντελῶς ἀνάποδη, ἀφοῦ «ἐχθροί τοῦ πολιτεύματος» εἶναι ὅλοι ἐκεῖνοι οἱ ψευτο-δημοκράτες ποὺ δὲν ἀντέχουν τὴν διαφορετικὴ ἄποψη, πόσῳ μᾶλλον ὅταν αὐτὴ εἶναι ἐκ διαμέτρου ἀντίθετη πρὸς τὴν δική τους. Ἀλλὰ ἔτσι λειτουργεῖ ἡ τεχνική τῆς προπαγάνδας: ὅποιος θέλει νὰ θολώσει τὰ νερά, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ τὴν ἄβολη θέση τοῦ κατηγορουμένου, ρίχνει τὴν λάσπη του στοὺς δίκαιους ἐπικριτές του, οἱ ὁποῖοι ἀπὸ κατήγοροι μετατρέπονται σὲ κατηγορουμένους.
ΔΙΑΒΡΩΣΙΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ
Τὸ πόνημα τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου ὁλοκληρώνεται μὲ τὴν ἐπισήμανση τῶν κοινωνικῶν ἀλλαγῶν ποὺ ἔχουν ὡς στόχο τὴν διάλυση τῶν ὑγιῶν θεσμῶν τῆς κοινωνίας (σελ. 30): Πρῶτον τὸ αὐτόματο διαζύγιο καὶ ὁ πολιτικὸς γάμος, δεύτερον οἱ ἐκτρώσεις, τρίτον ἡ ὁμοφυλοφιλία καὶ τέταρτον ἡ διαφθορὰ τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν σωμάτων ἀσφαλείας εἶναι τέσσερεις καθοριστικῆς σημασίας τομεῖς ποὺ δείχνουν τὸ μέγεθος τῆς κοινωνικῆς διάβρωσης, τὴν ὁποία θὰ ἐκμεταλλευθεῖ τὸ παγκόσμιο σύστημα, γιὰ νὰ ἐγκαθιδρύσει χωρὶς καμία σοβαρὴ ἀντίσταση τὴν παγκόσμια κυβέρνηση, στὸν θῶκο τῆς ὁποίας θὰ στρογγυλοκαθίσει ὁ φρικτότερος τύραννος τοῦ κόσμου, δηλ. ὁ Ἀντίχριστος.
«ΓΛΥΚΙΕΣ ΑΛΥΣΙΔΕΣ»
Οἱ ἀκροτελεύτιες παράγραφοι τοῦ μοναχοῦ Παρθενίου εἶναι ἀρκετὲς, γιὰ νὰ σημάνουν ἕνα ἐκκωφαντικὸ συναγερμὸ σὲ ὅσους ἀκόμη ὑπνώττουν (σελ. 32): «Μήπως εἴμαστε στὴν ἀρχὴ τοῦ τέλους, καθὼς οἱ ἄνθρωποι σὰν χάνοι χάφτουν τὸν ἄρτον καὶ τὰ θεάματα, εἴτε αὐτὸς ὁ ἄρτος εἶναι ἀπὸ πλαστικὸ εἴτε τὰ θεάματα εἶναι δηλητήρια καὶ παγίδες; Αὐτὸ συμφέρει ὅλους τούς μεγάλους ποὺ προαναφέραμε, διότι, ἔτσι ρίχνουν στάκτη στὰ μάτια τοῦ κόσμου καὶ φτιάχνουν ἕνα ὑλιστικὸ παράδεισο-ἔκτρωμα, μέσα στὸν ὁποῖο θέλουν νὰ βάλουν ὅλους τούς ἀνθρώπους, γιὰ νὰ ζοῦν σύμφωνα μὲ τὰ σχέδιά τους καὶ τοὺς ἐπιτρεπτοὺς τρόπους-δρόμους καταστροφῆς».
«Ὅσο γιὰ τὴν παρανομία, αὐτὴ διοχετεύεται καὶ τρέφεται ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς ἴδιους, διότι δημιουργεῖ τὸ αἴσθημα τῆς ἀνασφαλείας καὶ παρακλητικὰ οἱ λαοὶ θὰ ἱκετεύουν γιὰ ἕναν δικτάτορα, ποὺ θὰ τοὺς γλυτώση ἀπὸ τὴν προηγούμενη “κακοδαιμονία”, γιὰ μία ἀστυνόμευση τοῦ καθεστῶτος καὶ ἕνα ὁλοκληρωτικὸ ἔλεγχο τῶν πάντων, γιὰ “γλυκές” ἁλυσίδες, μέσα στὶς ὁποῖες οἱ λαοὶ θὰ τυλιχτοῦν σφικτά, γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ἀπολαύσουν τὸν Παράδεισο ποὺ τοὺς προσφέρουν».
Σήμερα γνωρίζουμε ἄριστα ὅτι αὐτὲς οἱ «γλυκὲς ἁλυσίδες» εἶναι κατασκευασμένες ἀπὸ ἔξυπνο τεχνολογικὸ ὑλικό, τὸ ὁποῖο προκαλεῖ στοὺς χρῆστες ἕνα τόσο ἰσχυρὸ ἐθισμό, ὥστε ἀδυνατοῦν νὰ ἀντιληφθοῦν ὅτι τὴν γεύση τῆς γλυκύτητας, ἡ ὁποία προέρχεται ἀπὸ τὴν γρήγορη, εὔκολη καὶ δῆθεν ἀσφαλῆ διεκπεραίωση τῶν ἐργασιῶν τους, θὰ διαδεχθεῖ ἡ ὁλόπικρη γεύση τοῦ ἐγκλωβισμοῦ τους μέσα σὲ μία ψηφιακὴ φυλακὴ ὑψηλῆς ἀσφαλείας, ἀπὸ τὴν ὁποία οἱ ἁλυσοδεμένοι δὲν θὰ μπορέσουν ποτὲ νὰ δραπετεύσουν.