Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Ἀλ. Πελέκης, Δικηγόρος παρ’ Ἀρείῳ Πάγῳ
Ἡ ἐκτέλεσις τῶν ἕξι Ἑλλήνων Ἀνωτάτων Ἀξιωματούχων
Ἐπὶ τῇ λήξει τοῦ μοιραίου διὰ τὸν Ἑλληνισμὸν ἑκατοστοῦ ἔτους ἀπὸ τῆς συντριβῆς του εἰς τὴν Ἰωνίαν καὶ τὴν Ἀσίαν, ὅπως ἀκριβῶς τὴν εἶχεν εὐθέως καταστήσει γνωστὴν ὁ ἐπιφανὴς καὶ φανατικὸς Νεότουρκος Ναζὴμ βέης εἰς τὴν ἀπὸ 4-9-1908 ἀνατριχιαστικὴν συνέντευξίν του πρὸς τὸν Μιχ. Ἀργυρόπουλον, δημοσιευθεῖσαν εἰς τὸ ὑπ’ ἀριθμ. 2126 Φύλλον τῆς Ἐφημερίδος «ΑΘΗΝΑΙ» τὴν 8-9-1912, καὶ τὴν ὁριστικὴν καὶ ἀμείλικτον ἐξαφάνισιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ ἀπώλειαν τῆς πατρίδος τοῦ Ἡροδότου, τοῦ Ἡρακλείτου, τοῦ Θαλῆ κ.λπ. ἀλλὰ καὶ ὅλης τῆς Μικρᾶς Ἀσίας μέχρι Καισαρείας καὶ πέραν διὰ τῆς ἀκολουθησάσης, βαρβάρου, ἀνταλλαγῆς τῶν πληθυσμῶν, προβαίνω σὲ μίαν εὐσύνοπτον ἀνασκόπησιν τοῦ δράματος, ἀπὸ μίας πλευρᾶς οὐδαμῶς ἐπισημανθείσης ἀπὸ τοὺς σχετικοὺς γραφεῖς.
Ἔχων κατατριβεῖ ἐπὶ δεκαετίες μὲ τὸ θέμα τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς, τὸ ὁποῖον καὶ ἀνέπτυξα, βάσει γραπτῶν στοιχείων, ὁμοῦ μετὰ τοῦ ἐξόχου ἀειμνήστου Γεωργίου Ἀλεξιάδη, κατὰ τὰ ἔτη 1965-1966 εἰς τὴν Σχολὴν Στελεχῶν τοῦ Κόμματος τῆς Π.Ε.Ν. (Προοδευτικὴ Ἕνωσις Νέων) (Ἱπποκράτους 13, πρῶτος ὄροφος) ὅπου, ἀναφερόμενος εἰς τὴν τραγῳδία «ΠΕΡΣΑΙ» τοῦ Αἰσχύλου, διετυποῦτο τὸ Δόγμα ὅτι εἰρήνη εἰς τὸ Αἰγαῖον ὑπάρχει εἴτε ἂν καὶ τὶς δύο ὄχθες του κατέχει ἡ ἴδια χώρα, εἴτε ἐὰν μεταξὺ τῶν δύο, τυχόν, χωρῶν, ἔχει διασφαλισθῆ, παντὶ τρόπῳ καὶ σθένει, εἰρηνικὴ καὶ ἀδιατάρακτος συμβίωσις. Σήμερον, ὕστερα καὶ ἀπὸ δύο, ἐν ὡριμότητι καὶ ἐμπειρίαις, ἐπισκέψεις μου εἰς τὴν στερουμένην ἀπὸ Ἀνατολῶν παντὸς φυσικοῦ ἐρείσματος ὠργανώσεως ἀμύνης Σμύρνην, διὰ νὰ κατανοήσω, στρατιωτικῶς, τὴν ἐπιμονὴν τοῦ Μεταξᾶ, ἀποτρέποντος τὴν στρατιωτικὴν ἐπέμβασιν στὴν Τουρκίαν, καὶ πολὺ περισσότερον τὴν πρὸς Ἀνατολὰς Στρατιωτικὴν ἐπιχείρησιν, ἀναφέρομαι, μετὰ τοῦ προσήκοντος σεβασμοῦ εἰς τὴν μνήμην τῶν ἕξι θυμάτων τῆς ἀπὸ Ὁμήρου διχόνοιας τῶν Ἑλλήνων, καὶ τῆς ἐν συνεπείᾳ, ἀκρίτου καὶ ἀκράτου ὀργῆς, καθὼς καὶ μίαν ἐλάχιστα, ἱστορουμένην ἀπὸ ποικίλους ἄρθρο-βιβλιογράφους σοβαρωτάτην, ὅμως, πτυχὴν τοῦ ὅλου δράματος.
Καὶ καταλήγω ὅτι: Τὴν εὐθύνην τῆς καταστροφῆς φέρει ἀποκλειστικῶς ἡ πολιτικὴ ἡγεσία (ὄχι ὅλη) καὶ ὄχι ἡ ἐκτελοῦσα τὰς ἐντολάς της στρατιωτική, ἂν καὶ ὁ ἴδιος ὁ Παπούλας ὑπέδειξεν ὡς κατάλληλον διάδοχόν του τὸν Χατζανέστην, ὁ ὁποῖος καὶ πράγματι ἦτο, ἐνδοιάσας ὅμως νὰ προτάξει, πείσμονα ἄρνησιν συνεχίσεως τῆς πρὸς Ἄγκυραν πορείας.
Τὴν εὐθύνην φέρουν οἱ πολιτικοί, καὶ κυρίως ὁ Γούναρης, ὁ ὁποῖος, ἄριστος νομικός, ἔντιμος πολίτης, θερμὸς ὑπερασπιστὴς τῆς Δημοκρατίας καὶ τῆς Πατρίδος, ἄπειρος, ὅμως, πολεμικῶν γνώσεων, διέταξε καὶ αὐτὴν τὴν πορείαν πρὸς Ἄγκυραν, ἀγνοῶν ἀκόμη καὶ ὅλως βασικὰς ἐν ἐκστρατείᾳ ἀρχὰς περὶ Ἐπιμελητείας τοῦ Στρατοῦ, ὅπως ἀκριβῶς ἔπραξαν οἱ Δοῦκαι τὸ 1071, ἐκθέσαντες εἰς θανάσιμον κίνδυνον, ἀφήσαντες ἀβοήθητον (ἴσως σκοπίμως, αὐτὸ εἶναι ἄλλη ὑπόθεσις) τὸν γενναῖον Ρωμανὸν τὸν Διογένην εἰς τὸ Ματζικέρτ, συντριβέντα εἰς σημεῖον, τὸ ὁποῖον ἔχω ἐπισκεφθῆ, ὑπὸ τοῦ Ἂλπ Arslan, καὶ τυφλωθέντα ὑπὸ τῶν «παντύφλων ποιητάδων τοῦ Βυζαντίου», μὲ τὸν ἀπαράδεκτον Ψελλὸν νὰ τοῦ λέγη ὅτι «τώρα ὡς τυφλὸς θὰ βλέπης καλλίτερον τὸ θεῖο φῶς»!!. Ἀγνοοῦσε ὁ Γούναρης ἢ παρεγνώριζε τὰ ὑπ’ οὐδενός, πλὴν τοῦ Μεταξᾶ, προσεγγισθέντα δεδομένα τῶν πολεμικῶν συνθηκῶν, καὶ δὴ τὰ ἑξῆς καίρια: Μετὰ τὴν ἄφρονα καὶ καταστροφικὴν ἀπόφασιν τοῦ Βενιζέλου νὰ ἀποστείλη τὸ καλῶς ὠργανωμένον Σῶμα Στρατοῦ ὑπὸ τὸν Νίδερ εἰς Οὐκρανίαν κατ’ ἀπαίτησιν τῶν Γάλλων καὶ Ἄγγλων δανειστῶν τῆς Ρωσίας (δεκάδες δάνεια τῆς εἶχε δώσει ὁ Ρότσιλδ), οἱ ὁποῖοι Γάλλοι εἶχαν ἐγκαταστήσει εἰς Ἀθήνας τοὺς βαρβάρους κακούργους Σενεγαλέζους, ἀπὸ τὴν ἀφόρητον πίεσιν τῶν ὁποίων οἱ Ἀθηναῖοι «ἔσφαξαν καὶ ἔφαγαν» καὶ τὰ ζῷα τοῦ Ζωολογικοῦ κήπου, συνέβησαν τὰ ἑξῆς: Στὴν Οὐκρανίαν συνετρίβη ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς (45 νεκροὶ εἰς Χερσῶνα καὶ ἑκατόμβη εἰς Κριμαίαν), καθ’ ὅν χρόνον ὁ Ὀσμὰν Τοπὰλ Πασὰς καὶ αἱ ὑπ’ αὐτὸν σφαγεῖς κατέκοπτον τοὺς Ποντίους, στὸν Εὔξεινον Πόντον καὶ στὰ παράλια, κατ’ ἐφαρμογὴν τοῦ δόγματος τοῦ Στρατηγοῦ τοῦ Κάιζερ Liman von Santers, «σκουπίστε τὰ παράλια», (ἀργότερα καὶ εἰς τὴν Ἰωνίαν) ὑπηρετοῦντος τὸ Drank nach Osten τῶν Γερμανῶν μέσῳ τῆς φιλτάτης (ἀείποτε) Τουρκίας, μέχρι Βαγδάτης, ὅπου εἶδον ἐπὶ τόπου ὅτι ὑπάρχει καὶ ἐπιδεικνύεται ὁ Σιδηροδρομικὸς Σταθμὸς τῶν Γερμανῶν. Κατατριβόμενος εἰς ματαίας μερίμνας παροχῆς βοηθείας ὁ ἀτυχὴς Γούναρης, ὅπως καὶ ὁ Βενιζέλος μέχρι τῆς ἐπανόδου τοῦ «Κώτσου βασιλιᾶ» μὲ θανασίμως μισοῦντας τὸν Κωνσταντῖνον, Ἄγγλους καὶ Γάλλους (συνεργάτες τοῦ Κεμάλ, οἱ δεύτεροι) ἠγνόει, καὶ μὲ ρητὴν ἄρνησιν τῶν Ἄγγλων, ὄχι νὰ διαθέσουν στρατόν, ἀλλὰ καὶ μίαν σφαῖραν χάριν τοῦ γαμβροῦ τοῦ Κάιζερ!!. Κορυφαία αὐτὴ ἐπιπολαιότης τῶν Ἑλλήνων μὲ τὸ «ἐλιὰ-ἐλιὰ καὶ Κῶτσο Βασιλιᾶ». Προφανῶς, ὁ καλόπιστος Γούναρης δὲν εἶχε κατανοήσει ὅτι:
α) Ὁ Λένιν, ἀφοῦ εἶχε δηλώσει παμπονήρως ὅτι ἡ νέα, κομμουνιστικὴ Ρωσία, δὲν θὰ ζητήση κανένα πρὸς αὐτὴν χρέος ἀπὸ καμμίαν χώραν, ἀλλ’ οὔτε αὐτὴ θὰ πληρώση κάθε δάνειόν της, μετὰ τὴν ἄνω ἐνέργειαν τοῦ Βενιζέλου περὶ ἀποβάσεως εἰς Σμύρνην, ἐκήρυξε τὴν Ἑλλάδα ἰμπεριαλιστικὸν κράτος. Λίαν σημαντικὸν διὰ τὸν νεοπαγῆ κομμουνισμόν.
β) Διώρισε τὸν Ἀράλωφ, ἱκανὸν Στρατηγόν, διοικητὴν τοῦ Ρωσικοῦ Σώματος, τὸ ὁποῖον συνέτριψε τὶς δυνάμεις μας στὴν Οὐκρανία, ὡς Πρέσβυν τῆς Σοβιετίας εἰς τὴν αὐλὴν τοῦ Κεμάλ.
γ) Ὅτι οὗτος προσῆλθεν εἰς Ἄγκυρα μὲ 10.000 πολεμικὰ ὅπλα καὶ πυρομαχικὰ καὶ μεγάλην ποσότητα χρυσοῦ καὶ χρυσῶν νομισμάτων πρὸς ὑποστήριξιν τοῦ Κεμάλ. Στὸ γνωστὸ ἄγαλμα Λένιν στὸ Ταξίμ, στὴν ὀπισθία πλευρά, ἀναγράφεται τὸ ὄνομα τοῦ Ἀράλωφ, περὶ τῆς ταυτότητος τοῦ ὁποίου διερωτῶνται καὶ κάποιοι Καθηγηταὶ τοῦ Παντείου, συγγραφεῖς, κατὰ τὰ λοιπά.
δ) Ὁ ἴδιος ὁ Ἀράλωφ, τὴν παραμονὴν τῆς ἐξαπολύσεως, τὸν Αὔγουστον τοῦ 1922, καλῶς ὠργανωμένης ΑΙΦΝΙΔΙΑΣΤΙΚΗΣ ΕΠΙΘΕΣΕΩΣ (οἱ Ἕλληνες ἠναλίσκοντο εἰς συζητήσεις εἰρήνης κ.λπ.), ὠργάνωσε δεξίωσιν εἰς τὴν Ρωσικὴν Πρεσβείαν, ὅπου διέδωσε, δολίως καὶ ψευδῶς, ὅτι θὰ παραστῆ καὶ ὁ Γαζῆς (Κεμάλ), ὁ ὁποῖος ὅμως, εἶχε ἀναχωρήσει κρυφίως διὰ τὸ χωρίον Ἴνονου, ὅπου εὑρίσκετο ὁ Στρατηγός του Ἰσμὲτ Πασὰς (Ἴνονου, ὕστερον, ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ τόπου ἐξαπολύσεως τῆς ἐπιθέσεως), παραπλανήσας ἔτσι τοὺς Ἕλληνες, αἰφνιδιασθέντας. Βεβαίως, ὁ Σαγγάριος δὲν ἀποτελοῦσε στρατιωτικὸν ἀνάχωμα, διότι τὸν Αὔγουστον στερεύει καὶ ἡ ὅλη περιβάλλουσα ἀπὸ ἀνατολῶν τὴν Σμύρνην φύσις δὲν προσφέρει κανένα ἐνισχυτικὸν ἀμύνης ἀνάχωμα καὶ δεδομένον ἀμύνης. Ἡ Ἱστορία διδάσκει. Ματαιοπονεῖ, ὅμως, μόνον ἐνώπιον μὴ εἰδότων. Ἂς προσθέσω ὅτι οἱ ἐγγονοὶ τοῦ L. Von. S., ἐκ προσωπικῆς μου, πρὸ 50ετίας, καὶ πλέον, τυχαίας γνωριμίας, παραθερίζουν τὸ θέρος εἰς τὴν Βίλλαν των εἰς τὸν Βόσπορον, δῶρον τοῦ Κεμὰλ πρὸς τὸν παππούν τους.
Αἰωνία ἡ μνήμη τῶν ἀδίκως σφαγιασθέντων προγόνων μας. Ὁ διχασμός, καὶ ἡ διχόνοια, συμβία τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ Ὁμήρου, σαρκωθεὶς δὲ ὕστερον εἰς τὸν ἐξοπλισμὸν τῶν κομμουνιστῶν, ἀπὸ τὸν ἐπίορκον ἔναντι Τσώρτσιλ καὶ Ροῦσβελτ Στάλιν μὲ ὅπλα καὶ πυρομαχικὰ κυριευθέντα κατὰ τὴν συντριβὴν τῶν Γερμανῶν κατὰ τὴν κατὰ τῆς Μόσχας ἐπίθεσιν, σήμερον, μετὰ τὴν εἰς Γράμμον συντριβήν του, παντοίως ἀνδροῦται, γιγαντώνεται καὶ ἀπειλεῖ εὐθέως ἀπὸ ἀπίστευτον ἀριθμὸν ἐνόπλων κάθε εἴδους. Εἴθε νὰ γίνη ἡ ἀδικία καὶ τὸ ἔγκλημα μάθημα διὰ τοὺς ἐπιγενομένους, ἂν καὶ ἀμφιβάλλω, ὑπὸ τὰ σημερινὰ καὶ μετὰ τὰ γεγονότα ἀπὸ 4-12-1944 μέχρι 29-8-1949 εἰς Γράμμον, πολύ, ἐντονώτατα.
Ἡ Ὑπέρμαχος Στρατηγὸς νὰ εἶναι παροῦσα. Κυρία ἀπαντοχή. Πάντως οἱ Ἕλληνες πρέπει νὰ γνωρίζουν καλῶς ὅτι μανιώδεις, λυσσώδεις, ἐπίμονοι, ἦσαν οἱ ἐκπαιδευταὶ τῶν Τούρκων, πρόγονοι τοῦ Ναζισμοῦ Γερμανοί, ἄδοντες τὸ Deutschland-Deutschland uber alles, uber alles in der Welt, συγγενικὸν φῦλον μὲ τοὺς Τούρκους, (ἀνατολικῶς τῶν Ἀλταΐων Ὀρέων οἱ Τοῦρκοι, δυτικῶς οἱ Γερμανοί), οἱ ὁποῖοι διὰ παντὸς μέσου καὶ τρόπου ὠργάνωσαν, ἐξώπλισαν καὶ καθωδήγησαν τὸν Νεοτουρκισμὸν μὲ ἀμετακίνητον σκοπὸν τὴν ἐξαφάνισιν τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τὴν διὰ τοῦ Τουρκισμοῦ ἐπιτυχίαν τοῦ ἐξοντωτικοῦ Drank nach Osten, μὲ κατάληξιν τὴν Βαγδάτην, καὶ πέραν αὐτῆς. Μὲ ἰδική των ἐπιμονὴν ἐχάθη καὶ ἡ Βόρειος Ἤπειρος.
Πασίγνωστα αὐτὰ δι’ ὅσους πονοῦν τὸν Τόπον τοῦτον καὶ διδάσκονται ἀπὸ τὴν ἱστορίαν, ἀφοῦ κατὰ τὸν κορυφαῖον ἱστορικὸν Ἡρόδοτον τὸν Ἁλικαρνασσέα «ὄλβιος, ὅστις τῆς Ἱστορίας ἔσχεν μάθησιν». Ὄλβιος ἀλλὰ καὶ ἀλγῶν. Συνέχισαν οἱ Γερμανοὶ μὲ τὸν ἐξολοθρευτικὸν Ναζισμὸν καὶ ὁλοκλήρωσαν μὲ τὸν Σόιμπλε. Καὶ σήμερον, ἀκατανόμαστοι πολιτικοὶ ἑτοιμάζονται νὰ ἐρημοποιήσουν τὴν Ἑλλάδα μὲ χιλιάδες ἐγκαταστάσεις φωτοβολταϊκῶν εἰς τοὺς ἀγρούς μας καὶ ἀνεμογεννητριῶν εἰς τὰ πανέμορφα ὀρεινὰ καὶ ἡμιορεινὰ συμπλέγματά μας διὰ νὰ ἐξασφαλίσουν ἠλεκτρισμὸν στὴν Γερμανίαν. Χρειάζεται ἐπαγρύπνησις. Ἐξοπλίζουν τὴν Τουρκία μὲ ἕξι ὑπερσύγχρονα ὑποβρύχια. Καὶ ἡμεῖς δρῶμεν ὡς αὐτόχειρες. Ἐξ ἴσου Σοβιετικοὶ τοῦ Λένιν καὶ Γερμανοὶ ἠφάνισαν τὸν Ἑλληνισμὸν τῆς Ἰωνίας. Καὶ μᾶς ἔμειναν οἱ βάρβαροι Τοῦρκοι νὰ μᾶς ἀποκαλοῦν Γιουνὰν (Ἴωνες) καὶ νὰ βαπτίζουν τὸν πύραυλόν τους «Τυφών». Ἡ γλῶσσα τους εἶναι βαρβαρόηχος καὶ πτωχότατη. Δυστυχῶς ὁ εὐπατρίδης Γούναρης παρεῖδεν τὴν ρωσικὴν στήριξιν τοῦ Κεμὰλ ἐπὶ τοῦ πεδίου. Ἡ πορεία πρὸς Ἄγκυραν ἔφερε τὴν καταστροφήν. Καὶ ὁ Στρατάρχης δὲν εἶχε «κότσια», διὰ νὰ ἀντισταθῆ. Ὁ Μεταξὰς ἦτο παρηγκωνισμένος ἀπὸ τὸν θανάσιμον ἐχθρόν του Βενιζέλον, «νίπτοντα» τὰς χεῖρας του διὰ τὸν ὄλεθρον καὶ τὸν ἄδικον χαμὸν τῶν ἕξι, ἐνῷ ἕνα τηλεφώνημά του ἤρκει, διὰ ν’ἀποφευχθῆ ἡ τραγῳδία.
Αἰωνία ὅλων ἀνεξαιρέτως ἡ μνήμη. Ὁ Κύριός μας, ἵλεως, νὰ ἀναπαύσει τὶς ψυχές των. Εἶδον στρεβλῶς τὸ δίκαιον τῆς ἀγαπημένης τους Ἑλλάδος. Δι’ αὐτὴν ἔπεσαν νεκροὶ ἀπὸ ἑλληνικὲς σφαῖρες. Ἀδίκως, ὅπως ἔκρινε σχετικῶς προσφάτως ὁ Α.Π. ἐπὶ Αἰτήσεως τοῦ ἐγγονοῦ Πρωτοπαπαδάκη. Διαιωνιζομένης τῆς Βασιλείας τῆς ἀείποτε παρ’ Ἕλλησιν «διχόνοιας τῆς δολερῆς». Καὶ ἡ ἐπαγρύπνησις τῶν Ἑλληνοφρόνων Ὀρθοδόξων δέον νὰ εἶναι ἐναργής. Εὔχομαι εἰς ὅλους τὴν προσήκουσαν ἀναμονὴν τῆς τοῦ Κυρίου Γεννήσεως καὶ Ἑλληνοπρεπὲς καὶ Ὀρθόδοξον τὸ νέον Ἔτος. Τολμᾶν καὶ ἀγωνίζεσθαι χρή, ἐν παντὶ καὶ πάντοτε, ὑπὸ τὴν Σκέπην τῆς Ὑπερμάχου Στρατηγοῦ.