Τοῦ κ. Γεωργίου Κούβελα,
Συνταξιούχου Δικηγόρου παρ᾽ Ἀρείῳ Πάγῳ καὶ Σ.τ.Ε.,
Ἐπιτίμου Προέδρου τῆς Ἐθνικῆς Φοιτητικῆς Ἑνώσεως Κυπρίων
1ον
Ναί, ἀγαπητοί μου ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, ἀναγνῶστες τῆς μαχητικῆς Ἑλληνορθοδόξου ἐφημερίδας μας Ὀρθόδοξος Τύπος, τὸ Ὄχι τοῦ 1940 τὸ ὀφείλουμε ἀποκλειστικῶς εἰς τὴν φοβερὰν προστασίαν τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, Μητέρας τοῦ Θεοῦ, Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ!
Γιὰ τὸ θαῦμα τοῦ 1940 ὁ Ἄξιος Μητροπολίτης Δρυϊνουπόλεως, Πωγωνιανῆς καὶ Κονίτσης κυρὸς Ἀνδρέας#[1] ἐπισημαίνει: «…Συνεχίζοντας ὁ Γκράτσι δηλώνει, ὅτι “τή στιγμή ἐκείνη τὸ καθῆκον τοῦ ἀξιώματός μου μοῦ φάνηκε σταυρός, ὄχι μόνο θλιβερός, ἀλλὰ καὶ ταπεινωτικός, ὅταν ἄκουσα τὰ λόγια τοῦ πρεσβύτη Πρωθυπουργοῦ, ὁ ὁποῖος «τὴν ὑπέρτατη ἐκείνη στιγμὴ προτιμοῦσε νὰ διαλέξει γιὰ τὴν πατρίδα του (τὴν Ἑλλάδα) τὸ δρόμο τῆς θυσίας καὶ ὄχι τὸν δρόμο τῆς ἀτιμώσεως. Ὑποκλίθηκα μπροστά του μὲ τὸν βαθύτερο σεβασμὸ καὶ βγῆκα ἀπὸ τὸ σπίτι του”.
Ὁ Ἕλληνας Πρωθυπουργός, χωρὶς νὰ χάσῃ καθόλου καιρό, ἐνημέρωσε ἀμέσως τὸν Βασιλέα Γεώργιο Β´, τὸν Ἀντιστράτηγο Ἀλέξανδρο Παπάγο, τοὺς Ὑπουργοὺς καὶ ἄλλους ἁρμόδιους παράγοντες. Κατέβηκε γρήγορα στὴν Ἀθήνα καὶ ἀμέσως συνεκάλεσε τὸ Ὑπουργικὸ Συμβούλιο, τὸ ὁποῖο, σύσσωμο ἐνέκρινε τὸ Διάταγμα τῆς Ἐπιστρατεύσεως. Ὁ Μεταξᾶς, λέγοντας “ὁ Θεὸς νὰ σώσῃ τὴν Ἑλλάδα”, καὶ κάνοντας τὸ σημεῖο τοῦ σταυροῦ, ὑπέγραψε πρῶτος τὸ κείμενο. Τὸ ἴδιο ἔκαναν, βαθειὰ συγκινημένοι κι᾽ αὐτοί, ὅλοι οἱ Ὑπουργοί. Ὁ Ἑλληνοϊταλικὸς πόλεμος, ἄρχιζε ὅπως τόνιζε καὶ τὸ πρῶτο πολεμικὸ ἀνακοινωθέν: “Αἱ ἰταλικαὶ στρατιωτικαὶ δυνάμεις προσβάλλουν ἀπὸ τὶς 5.30 σήμερον τὰ ἡμέτερα τμήματα προκαλύψεως τῆς ἑλληνοαλβανικῆς μεθορίου. Αἱ ἡμέτεραι δυνάμεις ἀμύνονται τοῦ πατρίου ἐδάφους”.
Στὸ μεταξύ, ὁ Λαὸς ποὺ εἶχε πληροφορηθῆ τὴν Ἰταλικὴ Ἐπίθεση ἀπὸ τὶς ἔκτακτες ἐκδόσεις τῶν Ἐφημερίδων καὶ ἀπὸ τὶς σειρῆνες, ξεχύθηκε στοὺς δρόμους, ποὺ πλημμύρισαν ἀπὸ Σημαῖες Ἑλληνικές. Μὰ τί ἦταν αὐτό; Πανηγύρι, τρέλλα, ἐνθουσιασμός! Κι᾽ ὅπως πάλι μᾶς πληροφορεῖ ὁ Γκράτσι: “Ὁ τορπιλλισμὸς τῆς «ΕΛΛΗΣ» ἐπέτυχε ὅ,τι δὲν εἶχε κατορθώσει νὰ ἐπιτύχει οὔτε ἡ ἐκστρατεία ἀπειλῶν καὶ ὕβρεων τοῦ Ἰταλικοῦ Τύπου, τὴν ἀπόλυτη δηλαδή, σύμπνοια τοῦ λαοῦ…. Ἡ Ἰταλικὴ Κυβέρνηση μποροῦσε νὰ ὑπερηφανεύεται, γιατὶ εἶχε κατορθώσει νὰ συσπειρώσει σὲ μιὰ ἀρραγῆ ψυχικὴ ἑνότητα, ἕνα λαὸ βαθειὰ διηρημένο ἀπὸ ἀγεφύρωτες πολιτικὲς διαφορὲς καὶ ἀπὸ βαθειὰ καὶ παλιὰ πολιτικὰ μίση, γιατὶ εἶχε ἐμπνεύσει τὴν γενναία καὶ ἀκλόνητη ἀπόφαση νὰ πεθάνει, ἐν ἀνάγκῃ γιὰ τὴν πατρίδα του”. Οἱ λαϊκὲς ἐκδηλώσεις κορυφώθηκαν, ὅταν ὁ Βασιλεὺς καὶ ὁ Πρωθυπουργὸς ἔκαναν τὴν ἐμφάνισή τους στοὺς δρόμους τῶν Ἀθηνῶν. Κι ὅταν ὁ Στρατός μας πέρασε στὴν ἀντεπίθεση καὶ ἄρχισε νὰ ἀπελευθερώνῃ τὴν μία μετὰ τὴν ἄλλη τὶς Ἑλληνικὲς πόλεις τῆς Βορείου Ἠπείρου ἡ Ἑλλάδα μας ἀπέσπασε τὸν παγκόσμιο θαυμασμό!
Καὶ δικαιολογημένα. Γιατὶ ὁ ἀγώνας ἐκεῖνος εἶχε τὴν προστασία τοῦ Χριστοῦ καὶ τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, ὅπως ἔχουν βεβαιώσει οἱ ἥρωες τοῦ θρυλικοῦ Ἔπους τοῦ 1940. Γι᾽ αὐτὸ καὶ ὕστερα ἀπὸ κάθε νίκη τοῦ Στρατοῦ μας, ἐγέμιζαν οἱ Ναοὶ ἀπὸ κόσμο, ποὺ μὲ δάκρυα εὐγνωμοσύνης ἔσπευδε νὰ εὐχαριστήσῃ τὴν Παναγία, τὴν Ὑπέρμαχο τοῦ Ἔθνους μας Στρατηγό.
Ὡραῖες ἡμέρες, ἡρωϊκές, γεμᾶτες χάρη καὶ χαρά, ἀλλὰ καὶ ἐθνικὴ ὑπερηφάνεια. Ἄμποτε νὰ δώσῃ ὁ Κύριος νὰ μὴ σβήσουν ποτὲ αὐτὰ τὰ συναισθήματα ἀπὸ τὶς καρδιὲς τῶν Ἑλλήνων καί, μάλιστα, τῶν νέων μας, ποὺ εἶναι ἡ χρυσῆ ἐλπίδα τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Ἔθνους…».
Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς εἶπε τὸ ΟΧΙ, γιατὶ πίστευε στὴ Φοβερὴ Προστασία τῆς Παναγίας, ὅπως πίστευαν καὶ πιστεύουν ὅλοι οἱ Ἑλληνορθόδοξοι Ἕλληνες. Ναί, ὅλοι οἱ Ἑλληνορθόδοξοι Ἕλληνες. Βέβαια ὑπῆρχαν καὶ ὑπάρχουν καὶ οἱ γνωστοὶ Ἐθνομηδενιστές, ποὺ δὲν πίστευαν οὔτε πιστεύουν στὴν Ὀρθοδοξία, οὔτε στὴν Πατρίδα, οὔτε στὴ Φοβερὴ Προστασία τῆς Μητέρας τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ ψιθύρισαν κάτι κατὰ τοῦ Ἰωάννη Μεταξᾶ καὶ κατὰ τοῦ ΟΧΙ. Ὅμως σταμάτησαν ἐκεῖ. Κανεὶς δὲν ἀμφισβήτησε τὴ δύναμη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου. Ὅμως ἀργότερα οἱ Ἐθνομηδενιστὲς ἐπανῆλθαν μὲ ὕβρεις ἀνήκουστες, ἀπαράδεκτες καὶ βλάσφημες· ὅπως ὁ ὑπουργός Παιδείας, δὲν καταδέχομαι νὰ γράψω τὸ ὄνομά του, τῆς τότε Κυβέρνησης, ποὺ εἶπεν ὅτι «δὲν πρέπει νὰ λέμε Βόρειος Ἤπειρος, ἀλλὰ νὰ λέμε Νότια Ἀλβανία». Καὶ ὅπως ὁ ἄλλος ὑπουργὸς Παιδείας -ἄχ αὐτὸ τὸ πολύπαθο «ὑπουργεῖο Παιδείας»- τῆς ἴδιας κυβέρνησης ὅτι τάχα ὑπάρχει «Μακεδονικὴ γλῶσσα». Καὶ ὅπως ὁ τότε Πρωθυπουργὸς ἐκείνης τῆς Κυβέρνησης καὶ τὸ κόμμα του ποὺ ψήφισαν τὴν κατάπτυστη «Συμφωνία τῶν Πρεσπῶν». Καὶ ὅπως οἱ γνωστοὶ Ἐθνομηδενιστὲς θέλουν νὰ κάνουν τὴν Ἑλλάδα …πολυπολιτισμική, πολυεπίπεδη καὶ παγκοσμιοποιημένη!#[2] Ὅλοι αὐτοὶ ἀπεχθάνονται κάθε τι Ἑλληνικὸ καὶ κάθε τι Ὀρθόδοξο. Καὶ ὑμνοῦν κάθε τι ξένο, κάθε ξενόφερτο καὶ κάθε ξενοκίνητο! Καὶ δοξολογοῦν κάθε τι ποὺ προέρχεται ἀπὸ ξένα συμφέροντα, ἀπὸ ξένες ἐπιδιώξεις, ἀπὸ ξένες ἰδεολογίες καὶ ἀπὸ ξένες πατρίδες. Δὲν τοὺς ἀρέσουν οἱ Ἀγῶνες τῶν Ἑλλήνων. Ἀλλὰ τοὺς ἀρέσουν οἱ Ἀγῶνες ἐκείνων ποὺ μισοῦν τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες! Μ᾽ αὐτὸ τὸν τρόπο θέλουν νὰ «χαμηλώσουν» καὶ τὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη τῶν Ἑλλήνων! Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι Ἐθνομηδενιστές, Ἀρνητές, Ἐνδοτικοὶ καὶ Ἄθεοι. Ἔκαναν δὲ καὶ Σωματεῖο, τὴν «Ἕνωση τῶν Ἀθέων» ποὺ ἀναγνωρίστηκε κανονικά ἀπὸ τὴ Δημοκρατική μας Πολιτεία καὶ ποὺ ἔχει σκοπὸ νὰ πολεμήσει κάθε Θρησκευτικὴ Δομή στὴ ζωὴ τῆς Χώρας μας. Μάλιστα τὸ Δ. Σ. τῆς Ἕνωσης ἐπισκέφθηκε τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας, ὅπου ὑπέβαλε Ὑπόμνημα μὲ τὸ ὁποῖο ζητᾶ: Νὰ καταργηθοῦν τὰ Θρησκευτικά, ἡ πρωϊνὴ Προσευχὴ στὰ Σχολεῖα, ὁ Ἁγιασμὸς στὴν ἔναρξη τοῦ σχολικοῦ ἔτους, οἱ Ἐκκλησιασμοὶ τῶν μαθητῶν καὶ ὁ ἑορτασμὸς τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν!
Ἐπίσης ἡ «Ἕνωση τῶν Ἀθέων» ἔστειλε Ὑπόμνημα στὰ Κόμματα καὶ ζητᾶ στὴν ἐπικείμενη Ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος τῶν Ἑλλήνων νὰ ἀντικατασταθεῖ ἡ φράση «Εἰς τὸ Ὄνομα τῆς Ἁγίας καὶ Ὁμοουσίου καὶ Ἀδιαιρέτου Τριάδος» καθὼς καὶ ἡ φράση «Τὸν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν»! Ἄλλοι πάλι προτείνουν τὴν ἀντικατάσταση τῆς λέξης «Ἕλληνες» στὸ Σύνταγμα μὲ τὴ φράση «μόνιμοι καὶ νόμιμοι κάτοικοι τῆς Ἑλλάδας»! Καὶ τῆς φράσης «Ἐθνικὴ καὶ Θρησκευτικὴ Συνείδηση» ἀπὸ τὴ φράση «καλλιέργεια ἀνθρωπιστικῆς, δημοκρατικῆς καὶ κοινωνικῆς συνείδησης»!
Καὶ ἄρχισαν μὲ τὴ μέθοδο τοῦ σαλαμιοῦ: Τὸν Ἐθνικοαπελευθερωτικὸ Ἀγώνα τῶν Κυπρίων ἀδελφῶν μας τοῦ ᾽55-59 τὸν ἀποκαλοῦν… Ἐθνικισμό, τοὺς Θρυλικοὺς Μαχητὲς τῆς ΕΟΚΑ, τὸν Ἀρχηγὸ Διγενή, τὸν Ἐθνάρχη Μακάριο τοὺς ὀνομάζουν… τρομοκράτες. Τὴν Εἰσβολὴ καὶ Κατοχὴ τῆς Κύπρου ἀπὸ τὸν Ἀττίλα τὴ λένε… νόμιμη ἐνέργεια γιὰ τὴν ὑποστήριξη τῶν δικαιωμάτων τῶν Τουρκοκυπρίων. Τὶς θηριωδίες τῶν Τούρκων στὴ Σμύρνη τὶς ὀνομάζουν… Συνωστισμό. Καὶ βέβαια ὅλοι αὐτοὶ ἦταν καὶ εἶναι ὑπὲρ τῆς κατάπτυστης Πλεκτάνης τοῦ Σχεδίου Ἀνάν. Καὶ συνεχίζουν: Οἱ Ἕλληνες εἶναι… ρατσιστές! Εἶναι… ρατσιστικὸ νὰ δηλώνουμε ὅτι εἴμαστε Ἕλληνες! Μᾶς ἔκαναν… Ἕλληνες, ἐνῶ δὲν εἴμασταν! Εἶναι… ρατσισμὸς νὰ ἰσχυριζόμαστε ὅτι εἴμαστε οἱ συνεχιστὲς τοῦ Ἀρχαίου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ! Ὁ Χορὸς τοῦ Ζαλόγγου καὶ τὸ Κρυφὸ Σχολειὸ εἶναι… ψευτοσύμβολα. Ἡ Τουρκοκρατία εἶναι… Μῦθος. Τὰ 400 ὁλόκληρα χρόνια ὅπου ὅλα τά ᾽σκιαζε ἡ Φοβέρα καὶ τὰ πλάκωνε ἡ Σκλαβιά εἶναι … ψέμα. Ὅσοι ἐπιζητοῦν νὰ διδάσκεται ἡ Ἀρχαία Ἑλληνικὴ Γλώσσα εἶναι… ρατσιστές. Τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ δὲν χρειάζονται, γιατὶ τὰ Ἀρχαῖα εἶναι μιὰ νεκρὴ γλώσσα! Καὶ φθάσαμε στὴν κορύφωση τῆς Ἄρνησης: Δὲν χρειάζονται τὰ Θρησκευτικά. Καὶ γιὰ νὰ τὸ ἐμπεδώσουμε καλύτερα τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας μὲ πρόσφατη Ὑπουργικὴ Ἀπόφαση παρέχει τὸ δικαίωμα στὸ Κεντρικὸ Ἰσραηλιτικὸ Συμβούλιο, στὴν Ἱεραρχία τῶν Καθολικῶν καὶ στοὺς Μουσουλμάνους νὰ καθορίζουν αὐτοὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ Μαθήματος τῶν δικῶν τους Θρησκευτικῶν (Ἰουδαϊσμοῦ, Παπισμοῦ, Ἰσλαμισμοῦ)· καὶ νὰ προτείνουν αὐτοὶ τοὺς Δασκάλους καὶ Καθηγητὲς ποὺ θὰ διδάσκουν καὶ μέχρις ἐδῶ καλὰ κάνει τὸ Ὑπουργεῖο. Ἐνῶ γιὰ τὰ Ὀρθόδοξα παιδιά μας τὸ Ἑλληνικὸ Ὑπουργεῖο τῆς Παιδείας θέλει νὰ ἀντικαταστήσει τὰ Θρησκευτικὰ μὲ Θρησκειολογία! Δηλαδὴ θέλει νὰ ἐπιβάλει καὶ νὰ προσφέρει μιὰ Πανθρησκειακὴ – Ἰδεολογικὴ σούπα, ἀντὶ τῆς Ὀρθόδοξης διδασκαλίας!!!
Πόσο ἰδεολογικὰ πυροβολημένοι πρέπει νὰ εἶναι αὐτοὶ ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι δὲν χρειάζονται τὰ Θρησκευτικὰ καὶ τὰ Ἀρχαῖα! Τὰ Θρησκευτικὰ ποὺ μᾶς διδάσκουν τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Ἰδεολογία. Καὶ τὰ Ἀρχαῖα ποὺ εἶναι ἡ Γλώσσα τῶν Ἱερῶν Εὐαγγελίων, τῆς Θείας Λειτουργίας, τῆς Καινῆς Διαθήκης καὶ τῶν Θρυλικῶν Προγόνων μας!
Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ὑπὲρ τοῦ Πνεύματος τῆς Πανθρησκείας καὶ τοῦ Θρησκευτικοῦ «ἀχταρμᾶ», ὅπως ἔλεγε ὁ Μακαριστὸς Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος. Ὅλοι αὐτοὶ εἶναι ὁ Ἀττίλας τοῦ Ἐσωτερικοῦ.
Ἀλλὰ ἂς ἐπανέλθουμε στό «ΟΧΙ». Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς εἶπε τό «ΟΧΙ», γιατὶ ἦταν ἑλληνόψυχος καὶ ἑλληνορθόδοξος. Ἰδοὺ τί γράφει ἀπὸ τὴν Ἀθήνα στὶς 15 Νοεμβρίου 1940 ὁ τότε πρεσβευτὴς τῆς Γερμανίας πρίγκηπας φὸν Ἔρμπαχ σὲ μυστικὴ ἔκθεσή του πρὸς τὸν Χίτλερ: «Ὁ Ἰωάννης Μεταξᾶς ἔδωσε τὴ μόνη ἀπάντηση ποὺ μποροῦσε νὰ δώσει, δηλαδή, νὰ θεωρήσει τὸ τελεσίγραφο (τοῦ Ἰταλοῦ Γκράτσι) σὰν κήρυξη πολέμου. Καὶ σ᾽ αὐτὸ τὸ σημεῖο δὲν πρέπει νὰ ὑπάρξουν ψευδαισθήσεις. Ἂν ὁ Μεταξᾶς ἀντιδροῦσε μ᾽ ὁποιοδήποτε ἄλλο τρόπο, εἶναι ζήτημα ἂν θὰ μποροῦσε νὰ διατηρηθεῖ ἐπὶ ἕξι ἀκόμη ὧρες στὴν ἀρχή· εἶναι ζήτημα ἂν θὰ ἐπιζοῦσε κἄν. Ὁ Μεταξᾶς μπορεῖ δίκαια νὰ ἰσχυρισθεῖ ὅτι μὲ τὸ βιβλικὸ τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο μίλησε, ἐκπροσώπησε τὴ θέληση καὶ τοῦ τελευταίου ὑποδηματοκαθαριστῆ τῶν Ἀθηνῶν. Ὅλοι εἶναι σύμφωνοι μὲ τὴν ἀποχαιρετιστήρια φράση, ποὺ εἶπε στὸν Ἰταλὸ πρεσβευτή· “alors c’ est la guirre” (=λοιπὸν ἔχουμε πόλεμο!). Κι ἂν ἴσως αὐτὸ δὲ φάνηκε καθαρὰ τὴν πρώτη μέρα, ἔγινε σαφὲς στὶς ἑπόμενες κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐπιστρατεύσεως. Κι αὐτὸ βέβαια μπορεῖ νὰ τὸ καταλάβει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ γνωρίζει τὴν τεράστια ἐθνικὴ συνείδηση τοῦ ἑλληνικοῦ λαοῦ καὶ ἀκόμα πέρα ἀπ᾽ αὐτὴ τὴν ἀντίθεση τοῦ Ὀρθοδόξου Ἑλληνισμοῦ ἐναντίον τῆς Παπικῆς Ρώμης».
Σημειώσεις:
#[1]. Ἴδετε ἄρθρο μὲ τίτλο «Λοιπόν, ἔχουμε πόλεμο»: Ἔτσι ξεκίνησε τὸ Ἔπος τοῦ 1940-1941, στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο τῆς 25ης Ὀκτωβρίου 2024. #[2]. Περισσότερα γιὰ τὸν κίνδυνο τῶν Ἐθνομηδενιστῶν ποὺ ἀπειλοῦν τὴ Ρωμιοσύνη ἴδετε Γιῶργος Κούβελας, Ἡ Μαρτυρικὴ Ρωμιοσύνη, σ. 145 ἑ.