Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Οἱ ἀναφορὲς στὸν Παπισμὸ περὶ ‘’κοινοῦ βαπτίσματος’’, ὡς κριτηρίου ‘’ἑνότητας τῶν Χριστιανῶν, Προτεσταντῶν, Ὀρθοδόξων, Καθολικῶν’’, ἔχει τὴν ἔννοια τοῦ λεγομένου ‘’λαϊκοῦ οἰκουμενισμοῦ’’.
Νὰ θυμίσουμε αὐτὸ τὸ ὁποῖο ἀνέφερε ὁ Πάπας Φραγκίσκος στὸ Radio Vaticana, κατὰ τὴν ἑβδομάδα προσευχῆς ἀπὸ 18 – 25 Ἰανουαρίου τὸ ἔτος 2016, ἡ ὁποία πραγματοποιήθηκε στήν αἴθουσα Παῦλος Ι΄, γιὰ τὴν ‘’ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν, Προτεσταντῶν, Ὀρθοδόξων, Καθολικῶν’’.
Εἶχε κάνει ἀναφορὰ τότε στὸ ἔγγραφο , τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖτο ‘’Ἀποκατάσταση ἑνότητας’’ (Unitatis redintegratio) τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου καὶ στὸ ὁποῖο ἀνεφέρετο τὸ ἑξῆς : «ὅλοι οἱ βαπτισμένοι εἶναι ἀδελφοὶ καὶ ἀδελφές, παρὰ τὶς διαφορές μας». Αὐτὸ τὸ σύνθημα, γιατί περὶ συνθήματος πρόκειται, καθιστοῦσε τὴν ἀλήθεια τῆς Πίστης δευτερεύουσα.
Ὁ Πάπας Φραγκίσκος εἶχε ἀναφερθεῖ στὸ «κοινὸ βάπτισμα», ὅπως τὸ χαρακτήρισε, γιὰ νὰ ‘’καταδείξει’’ ὅτι ἡ ἀντοχὴ τοῦ δεσμοῦ τοῦ «κοινοῦ βαπτίσματος» εἶναι ἰσχυρότερη ἀπὸ τὶς ὑπάρχουσες διαιρέσεις. Εἶχε ὁμιλήσει γιὰ «μαρτυρία ἑνότητας μεταξὺ τῶν Χριστιανῶν, Προτεσταντῶν, Ὀρθοδόξων, Καθολικῶν». Ἀποτελεῖ ὅμως αὐτὸ μαρτυρία ἑνότητας;
Νὰ ἀναφέρουμε παρενθετικὰ ὅτι τὸ ἔγγραφο τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖτο, ‘’Ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας’’ (Unitatis redintegratio) τῆς Β΄ Βατικανῆς Συνόδου, τὸ ὁποῖο ψηφίστηκε στὶς 21 Νοεμβρίου 1964 ἐπὶ Πάπα Παύλου Ι΄, κατ’ οὐσία ἀναιροῦσε τὴν προηγούμενη ἐγκύκλιο τοῦ Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ «Praeclara gratulationis publicae» τοῦ ἔτους 1894, ὅπου ἐπεσήμαινε τὴν ἑνότητα κάτω ἀπὸ τὸν ‘’Βικάριο τοῦ Χριστοῦ’’, ὅπως καλοῦσε τὸν Πάπα.
Ἡ ἀναφορὰ τοῦ Πάπα Λέοντα ΙΓ΄ στὴν παπικὴ ἐγκύκλο «Praeclara gratulationis publicae» τοῦ ἔτους 1894, ὅπου ἐτονίζετο ἡ ἑνότητα κάτω ἀπὸ τὸν ‘’Βικάριο τοῦ Χριστοῦ’’, κατέδειξε αὐτὸ τὸ ὁποῖο κρυβόταν κάτω ἀπὸ τὴ σχετικοποίηση τῆς ἀλήθειας τῆς Πίστης, μὲ τὸν οἰκουμενιστικὸ μανδύα περὶ ‘’κοινοῦ βαπτίσματος’’.
Ἡ σχετικοποίηση τῆς ἀλήθειας, ἀκόμα καὶ τῶν κακοδοξιῶν, τὶς ὁποῖες θεωροῦν ἀλήθειες στὸν Παπισμό, ἐρείδεται στὴν ἐξουσιαστικὴ μάνητα, ἑνὸς πρωτείου, τὸ ὁποῖο δὲν ἔχει σχέση μὲ τὰ πρεσβεῖα τιμῆς. Μία τέτοια στάση ἀποδεικνύει αὐτὸ, τὸ ὁποῖο εἶχε πεῖ ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ὅτι αὐτὸ ποὺ τοὺς ἐνδιαφέρει εἶναι ἡ ἀναγνώριση τοῦ Πάπα. Αὐτὴ ἡ σχετικοποίηση τῆς ἀλήθειας, ἀποτελεῖ καὶ ἕνα ἔμμεσο τρόπο ἀναγνώρισης τοῦ καρποῦ τῶν διαλόγων, ἀλλὰ καὶ τοῦ προσδοκώμενου καρποῦ αὐτῶν.
Ὡς ἐκ τούτου τὸ σύνθημα περὶ ‘’κοινοῦ βαπτίσματος’’, ἀσχέτως ἂν κατ’ οὐσία τὸ βάπτισμα δὲν εἶναι κοινό, ἀποτελεῖ σύμφωνα μὲ τὸ παπικὸ αὐτὸ ‘’θεώρημα’’, κριτήριο ἑνότητας. Αὐτὸς ὁ ἐξωεκκλησιαστικὸς ἢ ἐπὶ τὸ ὀρθότερο, ἀντιεκκλησιαστικὸς τρόπος σκέψης, παραπέμπει στὰ περὶ τῶν ‘’ἐλασσόνων’’, τὰ ὁποῖα συντηροῦν τὸ συγκρητιστικὸ συνονθύλευμα τοῦ λεγομένου Παγκόσμιου Συμβούλιου Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.). Δυστυχῶς ὑπάρχουν καὶ ὀρθόδοξοι, οἱ ὁποῖοι καλοβλέπουν τέτοια ἀντιεκκλησιαστικὰ συνθήματα.
Δὲν μπορεῖ τὸ «κοινὸ βάπτισμα», ὅπως τὸ χαρακτηρίζουν, νὰ ἀποτελέσει κριτήριο ἑνότητας. Πῶς μπορεῖ τὸ λεγόμενο «κοινὸ βάπτισμα», νὰ ὑπερσκελίζει τὶς δογματικὲς διαιρέσεις; Παρερμηνεύοντας τότε ὁ Πάπας Φραγκίσκος στὴν κατακλεῖδα τῆς ὁμιλίας του τὰ λόγια τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, «ὑμεῖς δὲ γένος ἐκλεκτόν, βασίλειον ἱεράτευμα, ἔθνος ἅγιον» (Α΄ Πέ. 2,9), τόνισε ὅτι ‘’Καθολικοί, Ὀρθόδοξοι καί, Προτεστάντες, σχηματίζουν ἕνα βασιλικὸ ἱερατεῖο καὶ ἕνα ἔθνος ἅγιο’’.
Εἶναι αὐτὸ ὅμως ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο ἐννοεῖ ὁ Ἀπόστολος Πέτρος στὴν Α΄ Ἐπιστολή του; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐκλεκτὸ γένος; Τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ποὺ ἐννοεῖ καὶ ὄχι τοὺς ἐκτὸς Ἐκκλησίας αἱρετικούς. Τὸ ‘’βασίλειον ἱεράτευμα καὶ τὸ ἅγιον ἔθνος’’, εἶναι τὸ συγκρητιστικὸ συνονθύλευμα, τὸ ὁποῖο περιλαμβάνει τοὺς Ὀρθόδοξους, τούς Παπικοὺς καὶ τοὺς Προτεστάντες;
Τὸ ἀναφερόμενο ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, ‘’ἐν τῇ ὑπακοῇ τῆς ἀληθείας διὰ πνεύματος εἰς φιλαδελφίαν ἀνυπόκριτον’’ (Ἃ΄ Πέ. 1,22), γιατί παραθεωρεῖται; Λησμόνησε ὁ Πάπας Φραγκίσκος, ἀλλὰ καὶ ὅσοι ἐνστερνίζονται τὸ σύνθημα αὐτό, πὼς ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶναι ποὺ ἀνέφερε τὸ «ἐγένοντο δὲ καὶ ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῶ, ὡς καὶ ἐν ὑμῖν ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας» (Β΄Πέ. 2,1). Οἱ ‘’ψευδοπροφῆται ἐν τῷ λαῷ’’, καὶ οἱ ‘’ψευδοδιδάσκαλοι’’, οἱ ὁποῖοι εἶχαν παρεισάξει ‘’αἱρέσεις ἀπωλείας’’, δὲν συμπεριλαμβάνονται στὸ ‘’ἔθνος ἅγιον’’.
“Καὶ αὐτοὶ ὡς λίθοι ζῶντες οἰκοδομεῖσθε, οἶκος πνευματικός, ἱεράτευμα ἅγιον’’ (Α΄ Πέτρ. 2,5), ἀναφέρει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος. Ποιὸ εἶναι τὸ ἅγιον ἱεράτευμα; Τὰ μέλη τῆς Ἐκκλησίας εἶναι. Δὲν συμπεριλαμβάνει στὸ ‘’βασίλειον ἱεράτευμα’’ τοὺς κάθε λογῆς αἱρετικούς.
Δηλαδὴ κατὰ τὸ παπικὸ αὐτὸ σύνθημα, ὑπάρχει ἡ ἑνότητα τοῦ ‘’κοινοῦ βαπτίσματος’’ μὲ τοὺς ψευδοδιδασκάλους, ἀνεξάρτητα ἂν ἔχουν εἰσαγάγει αἱρέσεις ἀπωλείας; Μπορεῖ νὰ δεχθοῦμε τὸ ‘’θεώρημα’’ περὶ τοῦ λεγομένου ‘’κοινοῦ βαπτίσματος’’;
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι στὸν Παπισμό, εὔκολα καταφεύγουν στὸ σύνθημα ‘’ἑνότητα χριστιανῶν’’ ὑπὸ τὸ πρῖσμα τῆς σχετικοποίησης τῆς ἀλήθειας τῆς Πίστης, καθότι ἀντιλαμβάνονται τὴν ἀνθρωπίνως ἀνυπέρβλητη δυσκολία τῆς ‘’ἐν ἀληθείᾳ ἑνότητας’’. Μία τέτοια στάση διαφυγῆς ἀπὸ τὸ πρέπον τῆς ‘’ἐν ἀληθείᾳ ἑνότητας’’, σηματοδοτεῖ καὶ τὸ προδιαγραφόμενο ἀποτέλεσμα τῶν διαλόγων μὲ τὸν Παπισμό.
Ἐμεῖς ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ «σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος» (Ἐφ. 4,3) καὶ τὴν ‘’ἑνότητα Πίστεως’’, μὴ «κλυδωνιζόμενοι καὶ περιφερόμενοι παντὶ ἀνέμῳ τῆς διδασκαλίας, ἐν τῇ κυβείᾳ τῶν ἀνθρώπων, ἐν πανουργίᾳ πρὸς τὴν μεθοδείαν τῆς πλάνης» (Ἐφ. 4,14), ὁμολογοῦμεν τό «εἷς Κύριος, μία πίστις, ἕν βάπτισμα»» (Ἐφ. 4,5) ὀρθοδόξως.