ΕΙΝΑΙ γνωστὸ πὼς οἱ θιασῶτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ προβάλλουν τοὺς διαλόγους καὶ ὅλα τὰ «τολμηρὰ ἀνοίγματα» πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς ὡς «εὐλογία» καὶ ὡς πανάκεια γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς «ἕνωσης τῶν ἐκκλησιῶν». Ἀλλὰ ὑπάρχει καὶ ὁ σοβαρὸς ἀντίλογος, ὁ ὁποῖος ἀποδεικνύει ὅτι αὐτοῦ τοῦ εἴδους οἱ σχέσεις ἔχουν ὀλέθρια ἀποτελέσματα. Αὐτὸ εἶχε ἐπισημάνει ὁ μακαριστὸς π. Γ. Καψάνης, στὴν ἐνδοτικότητα πολλῶν ὀρθοδόξων κληρικῶν καὶ λαϊκῶν θεολόγων, οἱ ὁποῖοι δίδουν ἐκκλησιαστικὴ ὑπόσταση στὶς αἱρετικὲς ὁμάδες. «Ἐὰν οἱ ποιμένες τῆς Ἐκκλησίας υἱοθετήσουν μίαν συγκρητιστικὴν στάσιν ἔναντι τῆς αἱρέσεως, τὸ μὲν ποίμνιον θὰ ἀπολέση τὴν ὁμολογιακήν του εὐαισθησίαν καὶ εὐκόλως θὰ ὑποπέση εἰς τὴν αἵρεσιν, οἱ δὲ αἱρετικοὶ θὰ σχηματίζουν τὴν ἐντύπωσιν ὅτι δὲν ἀπέχουν τῆς Ἀληθείας καὶ συνεπῶς δὲν χρειάζεται νὰ μετανοήσουν. Ἐντεῦθεν ἡ λίαν αὐστηρὰ στάσις, τὴν ὁποίαν ἐπιτάσσουν οἱ Ἱ. Κανόνες ἔναντι τῶν αἱρετικῶν, εἶναι εἰς τὸ βάθος φιλάνθρωπος στάσις, τοῦτο μὲν διότι προφυλάσσει τὸ ποίμνιον ἀπὸ τὴν λύμην τῆς αἱρέσεως, τοῦτο δὲ διότι δίδει νύξεις εἰς τὰς συνειδήσεις τῶν αἱρετικῶν πρὸς ἐπιστροφὴν αὐτῶν»! Νομίζουμε ὅτι δικαιώνεται ὁ ἀείμνηστος ὁμολογητὴς π. Γεώργιος. Μισοῦ αἰώνα θεολογικοὶ διάλογοι καὶ ἀμέτρητα «σούρτα – φέρτα» δημιούργησαν μία ἐκρηκτικὴ κατάσταση. Οἱ μὲν αἱρετικοὶ ἐμμένουν πεισματικὰ στὶς πλάνες τους, τὶς ὁποῖες οἱ «δικοί» μας «βαπτίζουν» ὡς «διαφορετικὲς παραδόσεις» καὶ ἡ ὀρθόδοξη καὶ ὁμολογητικὴ αὐτοσυνειδησία τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος ἀμβλύνεται ἐπικίνδυνα!
Τὰ ὀλέθρια ἀποτελέσματα τῶν συγκρητιστικῶν «ἀνοιγμάτων» πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς
