Γράφει ὁ κ. Χαράλαμπος Μηνάογλου
Στὸν δημόσιο λόγο κατὰ τὶς διπλὲς ἐκλογές, ποὺ προηγήθηκαν ὑπῆρξαν κάποια θέματα ταμπού, κάποια θέματα ποὺ τεχνηέντως ἀποφεύγουν καὶ οἱ δημοσιογράφοι καὶ οἱ πολιτικοὶ νὰ συζητήσουν. Τὸ σπουδαιότερο ἀπὸ αὐτὰ καὶ ἐκεῖνο ποὺ δὲν ἀκούσθηκε οὔτε ἔστω ὑπαινικτικὰ κατὰ τὸν προεκλογικὸ “διάλογο” εἶναι τὸ μεῖζον πρόβλημα τοῦ ἑλληνικοῦ ἔθνους ἀλλὰ καὶ τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους, ἡ ὑπογεννητικότητα. Καὶ ὡς πρὸς τὴν ὑπογεννητικότητα θὰ πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι δὲν ἀπέφυγαν μόνον τὰ παλαιὰ συστημικὰ κόμματα νὰ τὴν ἀναφέρουν, ἀλλὰ τὴν ἀπέφυγαν ἀκόμη καὶ τὰ νέα πατριωτικὰ κόμματα παρότι θὰ μποροῦσε νὰ λειτουργήσει ὡς οὐσιαστικὸ ἀντιπολιτευτικὸ ἐπιχείρημα ἡ σχετικὴ πολιτικὴ ἀδιαφορία ὅλων σχεδὸν τῶν προηγούμενων κυβερνήσεων. Ἡ ἐπίλυση τοῦ προβλήματος, βέβαια, δὲν εἶναι εὔκολη καὶ σὲ καμία περίπτωση δὲν θὰ περίμενε κανεὶς νὰ προταθοῦν σοβαρὲς λύσεις στὸ πλαίσιο τηλεδιαλόγων, ἀλλὰ ἡ παντελὴς ἀπουσία του ἀπὸ τοὺς τηλεδιαλόγους σημαίνει ἢ ὅτι ὑποψήφιοι καὶ δημοσιογράφοι δὲν τὸ ἀντιλαμβάνονται ἢ ὅτι ἀμφότεροι ἔχουν κάποιο ἄλλο λόγο, γιὰ νὰ μὴν ἀναφέρονται κἄν σὲ αὐτό.
Ἀντ’ αὐτοῦ, μεγάλο μέρος τῶν τηλεπαραθύρων ἀναλώθηκε ἀποκλειστικὰ ἢ μερικὰ στὸ ζήτημα τῶν ἑλληνοτουρκικῶν. Καὶ ὀρθῶς, ἀφοῦ ἤδη μὲ τὴν πίεση τοῦ ΝΑΤΟ γιὰ ὑποχωρήσεις ἀπὸ τὴν κυβέρνηση τὸ βρίσκουμε μπροστά μας. Ἄν, ὅμως, δὲν κατανοήσουμε ὅτι καὶ τὸ μεγάλο αὐτὸ ζήτημα συναρτᾶται ἄμεσα μὲ τὴν ὑπογεννητικότητα, τότε βλέπουμε τὸ δέντρο καὶ χάνουμε τὸ δάσος. Γιατί, ἡ ἱστορία μᾶς διδάσκει ὅτι στὰ νεότερα χρόνια μὲ τοὺς ἐθνικοὺς στρατοὺς εἶναι ἀπίθανο νὰ νικήσει σὲ ἕνα πόλεμο διμερῆ, τὸ μέρος ποὺ ὑπολείπεται σὲ πληθυσμὸ περισσότερο ἀπὸ πέντε φορὲς τοῦ ἀντιπάλου.
Τὸ ΝΑΤΟ, ὅπως τὸ ἔχουμε ἀναλύσει πολλάκις, ἀποτελεῖ μηχανισμὸ ἐχθρικὸ πρὸς τὴν Ἑλλάδα καὶ ἡ θέση τῆς Ἑλλάδας ἐντός του μόνον ἰσότιμη δὲν εἶναι. Τὸ ΝΑΤΟ, ἐπίσης, ἀνάμεσα στὴν Ἑλλάδα καὶ τὴν Τουρκία πάντα ἔχει σὲ πρώτη μοῖρα τὴν Τουρκία. Ἀλλά, ἀκόμη καὶ ἂν αὐτὰ δὲν ἦταν ἔτσι, ἀκόμη καὶ ἂν ὅσα μᾶς λένε ἀργυρώνητοι δημοσιογράφοι καὶ δημοσιολόγοι γιὰ τὸ πόσο καλὸ μᾶς κάνει τὸ ΝΑΤΟ ἦταν ἀλήθεια, καὶ πάλι ἡ μείωση τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ θὰ μᾶς ὁδηγοῦσε στὴν συντριβὴ καὶ τὴν ἐξάλειψή μας ἀναπόδραστα.
Νὰ πολεμήσεις τὴν Τουρκία τώρα ἢ νὰ τὴν κατευνάσεις, μεταθέτοντας τὴν σύγκρουση στὸ μέλλον; Προφανῶς, ἡ θουκυδίδειος ἀπάντηση εἶναι γνωστή: προτιμότερη ἡ ἄμεση ἀντιπαράθεση. Ἀλλὰ καὶ αὐτό, ἐὰν δὲν ἀλλάξουμε τὸν ρυθμὸ γεννήσεων, ἐὰν οἱ Ἕλληνες δὲν ἀγαπήσουμε πάλι τὴν οἰκογένεια καὶ τὰ παιδιά μας, δὲν ἀποτελεῖ λύση. Γιατί, ἂς ὑποθέσουμε ὅτι συγκρουόμαστε τώρα μὲ τὴν Τουρκία καὶ ἐπίσης ὅτι ἡ σύγκρουση, ξεπερνώντας κάθε ἱστορικὴ προσδοκία, λήξει μὲ νικητὴ τὴν Ἑλλάδα, πάλι μετὰ ἀπὸ μία ἢ δύο τὸ πολὺ δεκαετίες θὰ εἴμαστε σημαντικὰ λιγότεροι, ἄρα θὰ εἶναι ἀκόμη λιγότερο πιθανὸ νὰ νικήσουμε σὲ περίπτωση νέας ἀντιπαράθεσης.
Μὲ αὐτὰ ὡς δεδομένα, καθίσταται, νομίζω, σαφὲς ὅτι τὸ πρῶτο θέμα ποὺ πρέπει νὰ ἐπιλυθεῖ εἶναι τὸ δημογραφικό. Ὅπως προαναφέραμε βέβαια, ἡ ἐπίλυσή του δὲν εἶναι πρᾶγμα εὔκολο. Καὶ δὲν εἶναι κάτι εὔκολο, ἐπειδὴ στὴν βάση του δὲν σχετίζεται μὲ οἰκονομικὰ ζητήματα.Δηλαδή, αἴτιο τῆς ὑπογεννητικότητας δὲν εἶναι ἡ πτώση τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου ἀπὸ τὰ μνημόνια καὶ μετά, καθὼς ἡ δημογραφικὴ κατρακύλα εἶχε ξεκινήσει πολὺ νωρίτερα καὶ ἐντάθηκε μάλιστα σὲ περιόδους σχετικῆς εὐημερίας, ὅπως οἱ δεκαετίες τοῦ 80 καὶ τοῦ 90. Παντοῦ, καὶ ὄχι μόνον στὴν Ἑλλάδα, ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου φέρνει καὶ τὴν μείωση τῶν γεννήσεων. Καὶ ἐδῶ βρίσκεται ἡ βάση τοῦ ζητήματος: γιατί ὅταν οἱ λαοὶ ἔχουν ἄνεση δὲν τεκνοποιοῦν περισσότερο, ὅπως θὰ φάνταζε λογικό; Γιατί, πολὺ ἁπλά, στὴν ἐποχὴ τοῦ ὥριμου καπιταλισμοῦ, ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου συναρτᾶται μὲ τὴν υἱοθέτηση νέων ἰδεῶν ἀλλότριων καὶ ἀλλοτριωτικῶν τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν κάθε κοινωνίας. Αὐτὴ ἡ ἀνατροπὴ τῶν παραδοσιακῶν ἀξιῶν ὁδηγεῖ στὴν ὑπογεννητικότητα, καθὼς ἡ γέννηση παιδιῶν εἶναι κάτι ποὺ ὅλα τὰ παραδοσιακὰ ἀξιακὰ συστήματα ἔχουν σὲ περίοπτη θέση. Γιὰ αὐτὸ ἐξαφανίζεται ὅλος ὁ εὐρωπαϊκὸς πληθυσμός, γιὰ αὐτὸ αὐξάνεται ὁ ἀσιατικός, γιὰ αὐτὸ ὁ ἀφρικανικός, ἀναλόγως τῶν διαφορετικῶν οἰκονομικῶν καὶ θρησκευτικῶν του πραγματικοτήτων, ἀλλοῦ αὐξάνεται καὶ ἀλλοῦ μένει σταθερός, γιὰ αὐτὸ ἡ Ἰνδία γνωρίζει τὴν πλέον ραγδαία αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ, ἐνῷ στὴν Κίνα ἡ ἄνοδος τοῦ βιοτικοῦ ἐπιπέδου τὰ τελευταῖα χρόνια σὲ συνδυασμὸ μὲ τὶς κρατικὲς ἀπαγορεύσεις ἔχουν ὁδηγήσει σὲ σταθεροποίηση τοῦ πληθυσμοῦ μὲ μειωτικὴ τάση.
Ὡς ἐκ τούτου, τὰ μέτρα οἰκονομικῆς στήριξης τῶν πολυτέκνων χρειάζεται νὰ ὑπάρχουν καὶ νὰ ἐνισχυθοῦν σημαντικά, ἀλλὰ αὐτὰ δὲν πρόκειται νὰ φέρουν τὴν σταθεροποίηση ἀρχικὰ καὶ τὴν αὔξηση ἀργότερα τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Ἡ λύση βρίσκεται ἐκεῖ ποὺ δημιουργήθηκε τὸ πρόβλημα, δηλαδὴ στὴν ψυχὴ καὶ τὸν νοῦ τῶν Ἑλλήνων. Στὴν ἐπανεκτίμηση τῆς παράδοσής μας καὶ στὴν ἀγάπη τῶν οὐσιαστικῶν πραγμάτων στὴν ζωή, ὅπως εἶναι ἡ οἰκογένεια. Ὅσο θὰ βουλιάζουμε στὴν ἱκανοποίηση τοῦ ἐγώ μας καὶ ὅλων τῶν ἐπιθυμιῶν του, τόσο δὲν θὰ ἀγαπᾶμε οὔτε τοὺς οἰκείους μας, οὔτε τὴν οἰκογένειά μας. Καὶ ἔτσι ἀναπόδραστα, σὲ μερικὲς γενιὲς θὰ ἐξαφανιστοῦμε. Αὐτὸ εἶναι πάντοτε τὸ τίμημα τοῦ παρτακισμοῦ καὶ τῆς ἐγωπάθειας.