τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου
Μὲ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου ἀπὸ τὸν Παράδεισο καὶ τὴν ἔξοδο τοῦ Ἀδάμ καὶ τῆς Εὔας ἀπ’ Αὐτόν, ὁ Θεὸς καθορίζει τοὺς ὅρους τῆς ἐξωπαραδείσιας πορείας τους, μὲ θεμελιώδη ἀρχὴ «ἐργάζεσθαι τὴν γῆν, ἐξ ἧς ἐλήφθη».
Οἱ ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ ἀποτελοῦν τὶς ἀμετάθετες ἀρχὲς τοῦ ζῆν καὶ εὖ ζῆν. Διαφορετικά, ἡ παρέκκλιση ἀπὸ αὐτὲς μετατρέπει τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ «τέρας ἀλλόκοτον», τὸ ὁποῖο ἐπιχειρεῖ νὰ ἀλλοιώσῃ τὸν σκοπὸ τῆς δημιουργίας, ἀσχέτως ἐὰν αὐτὸ τελικῶς εἶναι ἀνέφικτο, καθ’ ὅσον τὸ προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ θὰ συντελεστεῖ παρὰ τὶς διαβολικὲς παρεμβολὲς στὴν ἐξέλιξη τοῦ ἱστορικοῦ γίγνεσθαι. Κατὰ ταῦτα ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ μέσα ἀπὸ τὴν Διαθήκη τοῦ Νόμου καὶ κυρίως τῆς Χάριτος, εἶναι τὸ συμβόλαιο ὄχι μόνο τῆς μακρόχρονης εὐζωίας, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀεὶ ζῆν.
Στὸν ἐπίγειο βίο τοῦ ἀνθρώπου ἡ πρόνοια τοῦ Θεοῦ, στὴν δράκα τοῦ ὁποίου βρίσκεται ἡ ζωὴ πάντων τῶν ὄντων, ἔστησεν ὅρια ἐθνῶν κατὰ ἀριθμὸν ἀγγέλων Θεοῦ, ὅπως ἀποκαλύπτει ὁ Μωυσῆς στὸ βιβλίο του Δευτερονομίου, ἀλλὰ καὶ συναφῶς, κατὰ τὸν Δαυὶδ «ἔθου ὅρια τοῖς λαοῖς». Τί σημαίνει αὐτό; Σημαίνει ὅτι ὁ μεταπτωτικὸς ἄνθρωπος, κατὰ τὴν γλῶσσα του, τὴν φυλὴ του, τὸν πολιτισμὸ ποὺ θὰ ἀναπτύξῃ, τὰ χαρίσματα ποὺ θὰ ἀναδείξῃ καὶ θὰ ἀποτελῇ μία διακριτὴ ψηφίδα στὴν οἰκουμενικὴ ἀνθρωπότητα, ἡ ὁποία θὰ συμβάλῃ, μαζὶ μὲ ὅλους τοὺς ἄλλους λαοὺς στὴν ἀνάδειξη τοῦ πλήθους τῶν χαρισμάτων, τὰ ὁποῖα ὁ Θεὸς διανέμει στὸ πλάσμα Του. Ἂς μὴ παραβλέψουμε, ὅμως, ὅτι ὅλα αὐτὰ προϋποθέτουν γῆ τὴν, ὅπως χαρακτηρίζει ὁ Νόνος ὁ Πανοπολίτης, «παμμήτορα Γῆ». Ἡ γῆ εἶναι τὸ ἀναπαλλοτρίωτο δώρημα τοῦ Θεοῦ σὲ κάθε ἄνθρωπο, γιὰ τὴν βιολογικὴ του ἐπιβίωση (καλλιέργειες-γῆ, νερό, ἀέρας), καὶ τὴν ἐν τέλει ἐκπλήρωση τοῦ σκοποῦ τῆς δημιουργίας του.
Κατὰ ταῦτα, ἡ αὐτοσυντήρηση, ἡ αὐτοδιάθεση, ἡ αὐτάρκεια καὶ ἡ αὐτοσυνειδησία ἑνὸς λαοῦ συνδέονται ἀναπόσπαστα μὲ τὴν γῆ, σύμφωνα μὲ τὴν χριστιανικὴ διδασκαλία.
Παρὰ ταῦτα, στὸν «αἰῶνα τοῦτον τὸν ἀπατεῶνα», οἱ ἄρχοντες τοῦ κόσμου τούτου βάζουν στὴν θέση τοῦ φωτὸς τὸ σκοτάδι καὶ μὲ τὰ διεστραμμένα νοήματά τους θεωροῦν τὸ γλυκὸ πικρὸ καὶ τὸ πικρὸ γλυκύ (Ἡσαΐας). Γιὰ αὐτὸν τὸν λόγο, τόσο στὸ ἐξωτερικό, σὲ λαοὺς ποὺ ἔχουν ἱστορικὴ αὐτοσυνειδησία, ὅσο καὶ στὴν πατρίδα μας, ὅπως τὸ ζήσαμε τοὺς ἀμέσως προηγούμενους μῆνες, ὑπῆρξε καταιγισμὸς ἀντιδράσεων τοῦ λαοῦ στὶς κυβερνητικὲς ἀποφάσεις, ἑλληνικὲς καὶ εὐρωπαϊκές, σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες ἡ «ἐτσιθελικὴ» στέρηση τῶν πρωτογενῶν ἀγαθῶν ἢ, ἄλλως, τῆς πρωτογενοῦς παραγωγῆς, ποὺ ἀποτελοῦν ἀκρογωνιαῖο λίθο τῆς ζωῆς μας, ἀποτελοῦν προαποφασισμένο ἐγκληματικὸ στόχο κατὰ τῆς ἀνθρωπίνης ὑπάρξεως.
Ὁ ἀπολύτως, λοιπόν, δικαιολογημένος ἀναβρασμὸς τῶν ἀγροτῶν, ὁ ὁποῖος συνεχίζεται ἀμείωτα μὲ ἄλλες μορφές, τροφοδοτεῖται μέσα ἀπὸ τὸν ἔμφυτο σὲ ὅλους τοὺς ἀνθρώπους τρόπον τινὰ σπερματικὸ λόγο, ὁ ὁποῖος καθοδηγεῖ τὶς ἀντιδράσεις τους, ὄχι μόνον κατὰ τὸ θετὸ δίκαιο, ἀλλὰ κυρίως κατὰ τὸ φυσικὸ-θεῖο δίκαιο, πάνω ἀπὸ τὸ ὁποῖο δὲν ὑπάρχει καλλίτερος νόμος, σύμφωνα μὲ τὴν ἀρχαιοελληνικὴ διανόηση. Ἔτσι φανερώνεται ὄχι μόνο ἡ ἀνάγκη σεβασμοῦ τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, ἀλλὰ κατ’ ἐξοχὴν ἡ θεολογικὴ διάσταση τοῦ προβλήματος.
Ἡ συντήρηση τῶν ἀγροτικῶν δικαιωμάτων ἀποτελεῖ βασικὸ στοιχεῖο τῆς βιωσιμότητας ὅλου τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ. Ὑπὸ αὐτὸ τὸ πρίσμα, ἡ συνεχιζόμενη ἐπὶ δεκαετίες δίωξη τῶν ἀγροτοκτηνοτρόφων, ἀλλὰ καὶ ὅλων τῶν ἄλλων παραγωγικῶν μονάδων, ὅπως αὐτὲς τῶν ἀλιέων καὶ τῶν μελισσοκόμων, δὲν ἀποτελεῖ μονάχα ἐπίθεση σὲ μία συγκεκριμένη ὁμάδα τοῦ ἑλληνικοῦ πληθυσμοῦ, ἀλλὰ πράξη κηρύξεως πολέμου στὴν ἐπιβίωση τοῦ ἐν γένει ἑλληνισμοῦ καὶ χριστιανισμοῦ.
Οἱ λαοί, οἱ ὁποῖοι δὲν διαθέτουν πρωτογενῆ παραγωγή, βρίσκονται συνεχῶς ἔκθετοι σὲ ἐξωτερικοὺς κινδύνους καὶ ἀδυνατοῦν νὰ ἀντισταθοῦν σὲ πολιτικὲς πιέσεις. Οἱ πολλὰ δεινοπαθήσαντες ἀφρικανικοὶ λαοὶ ἀπὸ τοὺς στυγνοὺς ἀποικιοκράτες, ἔλεγαν ἀφῆστε ἐπιτέλους τὴν μάνα μας ἀφρικανικὴ γῆ νὰ θρέψῃ τὰ παιδιά της. Ἀντιλαμβάνεται κανείς ὅτι ὁ ἀφύσικος χημικὸς ἐκβιασμὸς τῆς φύσεως γιὰ τὴν ἐξόρυξη εὐγενῶν ἀλλὰ καὶ ἄλλων μετάλλων, νομοτελειακὰ θὰ ὁδηγήσῃ τὴν ἀνθρωπότητα στὸν γελοῖο ἐξω-λογικὸ ἰδεασμὸ καὶ τὸ τραγικὸ ἀποτέλεσμα ποὺ εἶχε ὁ βασιλιὰς Μίδας.
Γιὰ τὸν λαό μας, ὁ ὁποῖος ἔζησε ὡς μὴ ὤφειλε τὴν τεχνιτῶς ἐπιβληθεῖσα οἰκονομικὴ δουλεία, αὐτὴ ποὺ ὀνομάστηκε ἑλληνικὴ οἰκονομικὴ κρίση, πρέπει νὰ σημειώσουμε ὅτι μέσα ἀπὸ τὶς λίγες ἀλλὰ στιβαρὲς φωνές, ὅπως καὶ ἀπὸ τὴν φωνὴ τοῦ Ο.Τ., γνώρισε τὶς προπαγάνδες αὐτοῦ τοῦ τύπου, καὶ πλέον ὄχι μόνο ἀναζητεῖ διέξοδο, ἀλλὰ καὶ πολεμᾶ γιὰ αὐτήν, μὲ ὅπλο τὴν ἑλληνοχριστιανική του συνείδηση, ἡ ὁποία τοῦ ὑπαγορεύει τὴν πρόταξη τῆς πίστεως καὶ τῆς πατρίδος στὰ ἰδανικά του.
Ἐπιπλέον, ἡ ἐπάρκεια καθιστᾷ ἕνα λαὸ αὐτοδύναμο τόσο σὲ ἐσωτερικὲς φυσικὲς καταστροφές, ὅσο καὶ σὲ κακόβουλες ἐπιβουλὲς τῆς ἀνεξαρτησίας του. Ἡ γνωστὴ ὡς «Peasants’ Revolt» ἢ «Wat Tyler’s Rebellion» (1381) ἦταν μία μαζικὴ ἐξέγερση ἀγροτῶν καὶ ἐργατῶν στὴν Ἀγγλία, προκαλούμενη ἀπὸ ὑψηλοὺς φόρους (ὅπως ὁ poll tax) καὶ τὴν ἐπιβολὴ τῆς δουλοπαροικίας μετὰ τὴν Μαύρη Πανούκλα. Οἱ ἐξεγερμένοι, ὑπὸ τὸν Wat Tyler, ἀπαίτησαν τὴν κατάργηση τῆς δουλοπαροικίας, φθηνὴ γῆ, ἐλεύθερο ἐμπόριο καὶ τὸ δικαίωμα νὰ ἐργάζονται ἐλεύθερα τὴν γῆ τους χωρὶς ὑποχρεώσεις πρὸς τοὺς ἄρχοντες. Εἰσέβαλαν στὸ Λονδίνο, κατέστρεψαν ἀρχεῖα καὶ ἀνάγκασαν τὸν βασιλιὰ Ριχάρδο Β’ νὰ ὑποσχεθῇ μεταρρυθμίσεις, ὅπως ἡ ἐλευθερία ἀπὸ τὴν δουλοπαροικία καὶ ἡ δυνατότητα πωλήσεως τῶν προϊόντων τους στὴν ἀγορά. Δικά μας συμβολικὰ παραδείγματα· τὸ ἀπόρθητο Σούλι καὶ τὸ ἡρωικὸ Μεσολόγγι.
Ὡς ἐκ τούτου, ἡ ἔλλειψη στήριξης τοῦ ἀγροτικοῦ τομέα δημιουργεῖ σωρεία καὶ ἄλλων προβλημάτων, τὰ ὁποῖα ἐξακτινίζονται σὲ κάθε ἐπίπεδο τῆς κοινωνικῆς καὶ πολιτικῆς ζωῆς τοῦ τόπου μας, τὰ ὁποῖα φέρουν ὑπαρξιακὸ χαρακτῆρα γιὰ τὴν ὕπαρξή μας ὡς ἔθνους. Ἡ συνεχὴς ἀβεβαιότητα γιὰ τὴν ποσοτικὴ καὶ ποιοτικὴ μείωση τοῦ διατροφικοῦ πλούτου τῆς γῆς μας, ἡ νοοτροπία τοῦ ἀθέμιτου πλουτισμοῦ τῶν μεσαζόντων καὶ ἡ προνομιακὴ νομοθεσία ὑπὲρ αὐτῶν, καθιστοῦν ρευστὸ καὶ ἀμφίβολο τὸν ἐπαγγελματικὸ καὶ κοινωνικὸ μας βίο.
Πολλοὶ διατείνονται ὅτι τὸ δημογραφικὸ μας πρόβλημα ὀφείλεται στὶς παραπάνω δυστοπικὲς παρατηρήσεις ποὺ ἔγιναν. Χωρὶς βέβαια νὰ ἀγνοοῦμε ὅτι ἀποτελεῖ ἐξ ἀντικειμένου ἕνα ἐκ τῶν βασικῶν συντελεστῶν στὴν ἐποχή μας, μὴ λησμονοῦντες ὅμως ὅτι σύμφωνα μὲ τὰ ἐπίσημα στοιχεῖα τῆς Eurostat, οἱ ἀγροτικὲς οἰκογένειες ἔχουν μεγαλύτερα ποσοστὰ γεννήσεων ἀπὸ τὶς ἀστικὲς οἰκογένειες σὲ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη. Δὲν ἔχουμε, λοιπόν, νὰ κάνουμε τίποτα ἄλλο παρὰ νὰ ἀγαπήσουμε τὴν γῆ μας, νὰ τὴν ὑπερασπιστοῦμε, νὰ ἀναθέσουμε τὴν ζωή μας στὸν μόνο Ζωοδότη ποὺ δίνει καὶ παίρνει αὐτήν, καὶ τότε τὰ κρατικὰ κύμβαλα, ὅτι δῆθεν οἱ λαθροέποικοι ἀποτελοῦν τὴν λύση γιὰ τὴν αὔξηση τοῦ πληθυσμοῦ, «εἰς βόθυνον πεσοῦνται».