Γράφει ὁ κ. Διονύσιος Πελέκης, Ἐπίτιμος Δικηγόρος
Δὲν πρωτοτυπεῖ ὅποιος ὑποστηρίζει ὅτι αἱ Η.Π.Α. μετὰ τὸν δεύτερον παγκόσμιον πόλεμον, συνειδητοποιήσασαι τὸν ἐπικρεμάμενον, καὶ δι’ αὐτάς, ἀλλά κυρίως διὰ τὴν Εὐρώπην, κίνδυνον ἐκ τῆς Σοβιετικῆς Ρωσίας, ἐχρησιμοποίησαν καταλλήλως τὴν ἡττημένην Γερμανίαν, ἀντὶ ὁλικῆς συντριβῆς της, ὅπως ἀρχικῶς ἐκινεῖτο ἡ Ἀμερικανικὴ πολιτικὴ σκέψη, μὲ παντοδαπὴν βοήθειαν πρὸς αὐτήν, διὰ νὰ προμαχήσει τοῦ ἀγῶνος κατὰ τοῦ Σοβιετικοῦ κινδύνου ἐν Εὐρώπῃ. Μέρος τῆς βοηθείας τῶν Η.Π.Α. πρὸς τὴν Γερμανίαν, διὰ ν’ ἀναπτυχθῆ εἰς μορφὴν ἀντιπάλου δέους τῆς Σοβιετίας στὴν Εὐρώπην ἦτο καὶ ἡ ἔκδηλος, μὲ πραγματικὰ δεδομένα, ὑποστήριξις καὶ ἐνθάρρυνσις τῆς Γερμανίας, ὅπως ἀρνηθῆ τὴν πληρωμὴν τῶν τεραστίων πολεμικῶν ἐπανορθώσεων καὶ ἀποζημιώσεων πρὸς τρίτες χῶρες, μεταξὺ τῶν ὁποίων καὶ ἡ πλειότερον δεινοπαθήσασα πολλαπλῶς ΕΛΛΑΣ, δηλαδὴ ἑνὶ λόγῳ καταστραφεῖσα. Ἐντεῦθεν καὶ ἡ «περιποίησις» τῶν Ἑλλήνων ἀπὸ τὶς Η.Π.Α., αἱ ὁποῖαι ἀπέτρεψαν ἐν συνεχείᾳ καὶ δὲν υἱοθέτησαν ὀφειλομένας σοβαράς πρωτοβουλίας καὶ ἐνεργείας καὶ τῶν Ἑλληνικῶν Κυβερνήσεων κατὰ τῆς Γερμανίας διὰ τὴν ἀποζημίωσιν τῶν καταστροφῶν, ἀλλὰ καὶ αὐτὴν τὴν ἐξόφλησιν τοῦ ζοφώδους κρατικοῦ δανείου ἀπὸ τὴν πενομένην ἀγρίως Ἑλλάδα, ἡ ὁποία ἐξῆλθε, ὡς ἀπολύτως κατεστραμμένη Χώρα ἀπὸ τὴν λαίλαπα τοῦ Β’ Παγκοσμίου πολέμου, νικήτρια καὶ τετιμημένη, ἡ λόγοις, δυστυχῶς, μόνον. Οἰκονομικῶς ἐρείπιον. Βεβαίως, ἄλλως σκεπτόμενοι οἱ Ἀμερικανοί ἐστήριζαν καὶ ἐβοήθησαν ἀποτελεσματικῶς τὰ ἔτη 1948-1949 τὴν Ἑλλάδα εἰς τὴν συντριβὴν τῶν συμμοριτῶν εἰς τὸν Γράμμον.
Εἶναι, ὅμως, ὥριμος καὶ κατάλληλος ἡ στιγμή, καθ’ ἥν ἐπιβάλλεται νὰ κινηθῆ ἀμέσως ἡ νόμιμος προσπάθεια καὶ διαδικασία λήξεως τῆς ὑποθέσεως τοῦ Γερμανικοῦ χρέους διὰ ἀμέσου κοινοποιήσεως ἐμπεριστατωμένης Ρηματικῆς Διακοινώσεως, διὰ τὴν ὁποίαν κάποιοι Ἕλληνες, ἀτρύτοις κόποις, ἐργάζονται καὶ τὴν ἔχουν ἕτοιμην ἄνευ τυμπανοκρουσιῶν. Ἡ νέα πρέσβυς τῶν Η.Π.Α., ὁ Ὑφυπουργὸς κ. Ρήγας καὶ τὸ στέλεχος τῶν ρεπουμπλικανῶν κ. Κατσιματίδης, καὶ ἄλλοι παράγοντες εἰς Η.Π.Α. δύνανται νὰ ὁδηγήσουν εἰς τακτοποίησιν τοῦ τεραστίου ἠθικοῦ καὶ νομικοῦ αὐτοῦ ζητήματος καὶ ὀφείλουν νὰ τὸ πράξουν. Κυρίως, βεβαίως, ἐφ’ ὅσον ὑπάρξει ἀληθῶς Κυβέρνησις ἀκραιφνῶς Ἑλληνικοῦ φρονήματος, ἡ ὁποία ὀφείλει νὰ πρωτοπορεῖ. Ἐφ’ ὅσον νομίμως καθορισθῆ τὸ ποσὸν τῆς ὀφειλῆς, ἡ Ἑλλὰς δύναται νὰ διευκολύνη τὰ πράγματα, διευκολύνοντας τὴν Γερμανίαν ὡς ἑξῆς: Ἀπὸ τὸ συνολικὸ ὁρισθησόμενον ποσὸν ἀποζημιώσεως:
ΠΡΩΤΟΝ: Τὸ ἑξήκοντα τοῖς ἑκατὸν τοῦ ποσοῦ νὰ καταβληθῆ εἰς τὴν Ἑλλάδα σὲ πέντε ἐτήσιες δόσεις μὲ ἐπιτόκιον 3% ἐτησίως.
ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Τὸ ὑπόλοιπον τεσσαράκοντα τοῖς ἑκατὸν νὰ διατεθῆ ἀπ’ εὐθείας ὑπὸ τῆς Γερμανίας διὰ τὴν ἐξόφλησιν τοῦ καταστροφικοῦ ἤδη Ἑλληνικοῦ χρέους πρὸς τὴν ἴδιαν τὴν Γερμανίαν συμψηφιστικῶς καὶ πρὸς τὶς τρίτες δικαιούχους χῶρες ὑπὸ ὅρους, τοὺς ὁποίους θὰ διασφαλίση ἡ ἰσχυρὰ Γερμανία. Ἡ Ἑλλὰς θὰ λύση ἕνα σοβαρὸν ἠθικὸν καὶ ἐθνικὸν θέμα. Καὶ ἡ Γερμανία θὰ «ἀποκατασταθῆ», ὅσον εἶναι δυνατόν, ἔναντι τῶν κακοποιηθέντων βαναύσως Ἑλλήνων. Πάντως οἱ καιροὶ οὐ μενετοί. Τὸ πρόβλημα πρέπει νὰ ἀνατεθῆ εἰς ἕνα παντοίως κατάλληλον Ἕλληνα. Ὑπάρχουν καὶ αὐτοῦ τοῦ ἐπιπέδου Ἕλληνες. Καὶ πολλοὶ ἐργάζονται ἐπὶ τοῦ ἀντικειμένου. Δύνανται εὐχερῶς ν’ ἀναζητηθοῦν καὶ θὰ σπεύσουν, μόλις διαπιστώσουν ἀνάληψιν σοβαρᾶς Ἑλληνικῆς πρωτοβουλίας.