Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Συνομιλώντας πρὶν πολλὰ χρόνια μὲ κάποιον, ποὺ ὡς Ἁγιοταφίτης ἱερομόναχος εἶχε συλλειτουργήσει μὲ τὸν Ἅγιο Φιλούμενο τοῦ Φρέατος τοῦ Ἰακώβ, ζήτησα νὰ μάθω κάτι γιὰ τὸν Ἅγιο. Αὐτὴ ἡ συνομιλία εἶχε γίνει πολὺ πρὶν τὴν ἁγιοκατάταξη τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου.
Γιὰ τὸν Ἅγιο Φιλούμενο γνώριζα μόνο ἐκεῖνα ποὺ εἶχαν γραφεῖ στὸν Κυπριακὸ Τύπο τὸ ἔτος 1979 γιὰ τὸ μαρτύριό του. Ζητώντας λοιπὸν νὰ μάθω περισσότερα γιὰ τὸν Ἅγιο Φιλούμενο, ὁ συνομιλητής μου, μοῦ ἀπάντησε μὲ ἁπλότητα τὰ ἑξῆς: «Ἦταν πολὺ ταπεινὸς ἄνθρωπος… Νὰ ὅταν ἔλεγε γιὰ παράδειγμα στὰ εἰρηνικὰ τὸ “Εἰρήνη πᾶσι”, τὸ ἔλεγε πολὺ ἁπλά, χωρὶς τὸ μουσικὸ ἠχόχρωμα καὶ πολὺ χαμηλόφωνα». Τὸ τόνισε ἰδιαιτέρως, «ἦταν πολὺ ταπεινός».
Καὶ ἀμέσως ὁ συνομιλητής μου ἄλλαξε ὕφος προσθέτοντας, «πήγαινε μὲ τὸν Σταυρὸ στὸ χέρι». «Νά», μοῦ εἶπε, μὲ πιὸ ἔντονο ὕφος, ἀλλὰ καὶ μὲ θαυμασμό, «ὅταν πήγαινε στὴν ἀγορά, δὲν φοβόταν, ὁμολογοῦσε τὴν Πίστη του στοὺς Μουσουλμάνους καὶ στοὺς Ἑβραίους, δὲν φοβόταν, πήγαινε μὲ τὸν Σταυρὸ στὸ χέρι». Αὐτά μονάχα μοῦ εἶπε. Δὲν ρώτησα τίποτε ἄλλο. Κατάλαβα τόσα πολλά.
Ὁ θαυμασμὸς τοῦ συνομιλητῆ μου ἦταν ὁλοφάνερος γιὰ τὸ ὁμολογιακὸ κάλλος τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου. Εἶναι μεγάλος σταυρὸς ὄντως ἡ ὁμολογία τῆς Πίστης. Κάποιοι ἄλλοι πολὺ εὔκολα, ἀκολουθώντας τὸ ὀλίσθημα τῆς ἀνθρωπαρέσκειας, θὰ ἐπαίροντο γιὰ τὸ πόσο «ἀγαπητοὶ» ἔγιναν στὸ πλῆθος τῶν Μουσουλμάνων καὶ τῶν Ἑβραίων. Δυστυχῶς κάποιοι τὰ συγκρητιστικὰ ἀτοπήματά τους τὰ προβάλλουν ὡς ἔκφραση “ἀγάπης”.
Ἂς ἐνθυμηθοῦμε τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Παϊσίου, ἀπὸ τὴν ἐπιστολή του πρὸς τὸν Ἀρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο, γιὰ δημοσίευση στὸν Ὀρθόδοξο Τύπο, ἀναφορικὰ μὲ τὶς ἐνέργειες τοῦ τότε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Ἀθηναγόρα, στὴν ὁποία ἀνεφέρετο μεταξὺ ἄλλων καὶ τὸ ἀκόλουθο: «…Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ ἀναπαύση μὲν ὅλα τὰ κοσμικὰ παιδιά, ποὺ ἀγαποῦν τὸν κόσμον καὶ ἔχουν τὴν κοσμικὴν αὐτὴν ἀγάπην, νὰ κατασκανδαλίση ὅμως ὅλους ἐμᾶς, τὰ τέκνα τῆς Ὀρθοδοξίας, μικρὰ καὶ μεγάλα ποὺ ἔχουν φόβο Θεοῦ…».
Τὸ ὁμολογιακὸ θάρρος καὶ κάλλος τοῦ Ἁγίου Φιλουμένου τοῦ Κυπρίου, ἀποτελεῖ γιὰ μᾶς παράδειγμα καὶ συνάμα ἀπάντηση στὰ συγκρητιστικὰ ἀτοπήματα ποὺ μᾶς πληγώνουν.