Ἡ μεγάλη δεσποτικὴ ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων εἶναι ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ἑορτολογικοὺς σταθμοὺς τοῦ ἔτους, μία ἀπὸ τὶς ἀρχαιότερες ἑορτὲς τῆς Ἐκκλησίας μας, κατὰ τὴν ὁποία ἑορτάζονταν μαζὶ ἡ Γέννηση καὶ ἡ Βάπτιση τοῦ Κυρίου, μὲ τὴν ὀνομασία Θεοφάνεια ἤ Ἐπιφάνεια. Κατ’ αὐτὴν ἑορτάζεται τὸ γεγονὸς τῆς βαπτίσεως τοῦ Κυρίου στὰ ἰορδάνεια νάματα, γιὰ νὰ λάβει τὸ τυπικὸ βάπτισμα τοῦ Ἰωάννου, ὡς προτύπωση τοῦ Ἁγίου Βαπτίσματος τῆς Ἐκκλησίας μας. Τὴ στιγμὴ πού, «ὁ πάσης ἐπέκεινα καθαρότητος», Λυτρωτής μας, εἰσῆλθε στὰ ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου, φανερώθηκε ἡ Ἁγία Τριάδα, ὡς ἡ πιὸ τρανὴ ἐπιβεβαίωση γιὰ τὴν θεία προέλευσή Του. Γιὰ νὰ φανερωθεῖ καὶ νὰ ἐπιβεβαιωθεῖ ἡ μεγάλη ἀλήθεια, πὼς ἡ σωτηρία μας ὑπῆρξε τὸ ἀποτέλεσμα τῆς βουλῆς τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Νὰ γίνει κατανοητό, πὼς ὁ Ἰησοῦς Χριστὸς εἶναι ὁ ἐνανθρωπήσας Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ, καὶ ὄχι, ἕνας ἀπὸ τοὺς πάμπολλους, ἐγκόσμιους ἀναποτελεσματικοὺς «σωτῆρες». Γιὰ νὰ εἶναι στοὺς αἰῶνες τὸ τεκμήριο τῆς θεανθρωπότητάς Του καὶ ἄρα τὸ βέβαιο τῆς ἀπολυτρώσεώς μας, καθ’ ὅτι ἡ ἁγία πίστη μας δὲν εἶναι ἕνα θεωρητικὸ σχῆμα, ἕνας φιλοσοφικὸς στοχασμὸς καὶ θεωρία, μία θρησκευτικὴ δοξασία, ἀλλὰ μία ἁπτὴ πραγματικότητα. Ἔγινε ὁ Θεὸς ἄνθρωπος, γιὰ νὰ ἑνώσει τὸ κτιστὸ μὲ τὸ ἄκτιστο, νὰ γεφυρώσει τὸ μέγα χάσμα μεταξὺ τοῦ Δημιουργοῦ καὶ τοῦ δημιουργήματός Του, ποὺ ἄνοιξε ἡ πτώση καὶ ἡ ἁμαρτία, νὰ ἀνοίξει ξανὰ τὸ δρόμο τῆς εἰς οὐρανοὺς ἀναβάσεώς μας, τὸν ὁποῖο μᾶς εἶχε κλείσει ἡ δική μας ἄφρονος ἀστοχία. Ἐν τῷ Χριστῷ «ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει εἶδε φῶς μέγα καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς» (Ματθ.4,16). Αὐτὸ τὸ ἀνέσπερο φῶς φωτίζει τὰ ἔθνη στοὺς αἰῶνες καὶ διαλύει τὰ νοητὰ ἐρέβη τῶν δαιμονικῶν πλανῶν. Αὐτὸ τὸ φῶς θὰ διαλύσει καὶ τὶς σύγχρονες πλάνες καὶ κύρια τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Φῶς Χριστοῦ φαίνει πᾶσι!
«Φῶς ἐκ φωτὸς ἔλαμψε τῷ κόσμῳ»
