Γράφει ὁ κ. Ἰωάννης Δ. Μπερδαλής, τ. Ἐπιθ/τὴς Ἐκπ/σεως, Φιλόλογος, Θεολόγος
Ὁ ἄνθρωπος, ὡς ἄνω θρώσκων, ἐκ φύσεως δηλαδὴ τείνων πρὸς τὰ ἐπάνω, ἐπιδιώκει μέσα στὸ χρόνο τὴν πρόοδο, ἡ ὁποία διαρκῶς τὸν ἀνεβάζει σὲ ἀνώτερα ὑπαρξιακὰ ἐπίπεδα. Ἡ πορεία του μέσα στὸ χρόνο εἶναι ἕνα διαρκὲς γίγνεσθαι, μὲ ὅριον τὸν μετασχηματισμὸν αὐτοῦ τοῦ γίγνεσθαι εἰς εἶναι, μέσα εἰς τὸ ἄπειρον τῆς αἰωνιότητος, τῆς αἰωνίου ζωῆς.
Οὐδείς μὲ τὴ θέλησή του ἐπιθυμεῖ τὴν ἐπίπτωσίν του εἰς προγενέστερον ἐπίπεδον, οὐδείς ἐπιθυμεῖ νὰ ἐνστερνισθεῖ τὴν ὀδύνην ἢ δυσαρέσκειαν τοῦ ἥσσονος, ἀλλὰ νουνεχὴς καὶ ἐχέφρων ὁ ἄνθρωπος διακαῶς ἐπιθυμεῖ νὰ προσεγγίσει, ὅσο μπορεῖ, τὴν τελειότητα καὶ τὰ κράσπεδα τοῦ ἁγίου.
Ὡς γίγνεσθαι λοιπὸν ὁ ἄνθρωπος μέσα στὸ χρόνο ἀγωνίζεται διὰ τὸ βέλτιον, ἐνῷ ὡς εἶναι, ἀναπαύεται εἰς τὴν ἀπόλυτον ἡσυχίαν καὶ τὴν μακαριότητα τοῦ αἰωνίου.
Εἰς τὸ χεῖρον ἢ τὴν ἥσσοντα κατάστασιν μόνον ἀκουσίως καὶ παρὰ τὴν θέλησίν του ὁ ἄνθρωπος δύναται νὰ βρεθεῖ ὡς παθὼν ἢ τιμωρημένος.
Καὶ ἐνῷ αὐτὴ εἶναι ἡ φυσικὴ ροπὴ καὶ πορεία τοῦ ἀνθρώπου, τὶς ἡμέρες αὐτὲς βλέπομε τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ καὶ Θεό μας νὰ μπαίνει ἑκουσίως εἰς τὸ γίγνεσθαι τοῦ χρόνου, γεννώμενος ὡς ἄνθρωπος ἀπὸ τὴν Ἀειπάρθενο Παναγία μητέρα μας καὶ ὄχι μόνον αὐτό, ἀλλὰ μὲ τὴ θέλησή Του νὰ βαδίζει πρὸς τὸ ἑκούσιον πάθος, τὴ σταύρωση καὶ τὸ θάνατο, καὶ ὅλα αὐτὰ γιὰ νὰ συντροφεύσει τὸ ταλαίπωρο πλάσμα Του, τὸν ἄνθρωπο, νὰ τὸν λυτρώσει διὰ τοῦ τιμίου αἵματός Του ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες του, νὰ τὸν ἀνεβάσει στὴν ἀπολυτότητα τοῦ εἶναι, καὶ νὰ ζήσει μαζί του εἰς τῆς ποθηνὴν μακαριότητα τοῦ Παραδείσου.
Μοναδικὸν δὲ ὡς γνωστὸν κίνητρον εἰς αὐτὸ τὸ διάβημα τοῦ Χριστοῦ, νὰ ὁδεύσει μαρτυρικῶς εἰς τὸ κοσμικὸν γίγνεσθαι τοῦ χρόνου ἐκ τῆς ἀπολύτου δόξης Του, εἶναι ἡ ἀπροσμέτρητος, ἡ ἄπειρος ἀγάπη Του πρὸς ἡμᾶς, ἡ θυσιαστικὴ ἐκείνη ἀγάπη, ἡ ὁποία μόνη γνωρίζει νὰ φέρει εἰρήνην ἀνάμεσα εἰς τοὺς ἀνθρώπους, γαλήνην εἰς τὴν τεταραγμένην θάλασσαν, ὕφεσιν εἰς τοὺς ἀνέμους καὶ γλυκὸν ὕπνον εἰς τοῦ δυστυχεῖς.
Ἀπέναντι εἰς αὐτὴν τὴν δι’ ἡμᾶς ἐσταυρωμένην ἀγάπην ἱστάμενοι καὶ προσβλέποντες σήμερον, ἐκ βαθέων ἂς ἐκφράσωμε τὴν ἄπειρον εὐγνωμοσύνην μας, ἄδοντες καὶ ψάλλοντες:
Χριστὸς γεννᾶται δοξάσατε
Χριστὸς ἐξ οὐρανῶν ἀπαντήσατε
Χριστὸς ἐπὶ γῆς ὑψώθητε
Ἄσατε τῷ Κυρίῳ Πᾶσα ἡ γῆ καὶ ἐν εὐφροσύνῃ
ἀνυμνήσατε λαοὶ ὅτι δεδόξασται.