Του π. Εμμανουήλ Χατζηδάκη, ιερέως Αρχ. Αμερικής
Στα πρόθυρα της Μεγάλης Συνόδου οι οικουμενιστές έχουν εξαπολύσει σφοδρή αντεπίθεση. Πρόθεση του Οικουμενικού Πατριάρχου και των οργάνων του είναι να καθησυχάσουν το ευσεβές πλήρωμα της Εκκλησίας ότι αυτοί είναι οι φερέγγιοι της Ορθοδόξου Πίστεως, και όχι οι αντί-Οικουμενιστές.
Σε πρόσφατα άρθρα του, ο Ο.Τ. αναφέρθηκε στον Δρ. Νίκο Κουρεμένο και τον Άγιο Ρεθύμνης. Εδώ στην Αμερική ενεργά όργανα του Οικουμενισμού είναι, μεταξύ άλλων, οι Καθηγητές του Παν/μίου Fordham Γεώργιος Δημακόπουλος και Αριστοτέλης Παπανικολάου, συμπρόεδροι του Κέντρου Χριστιανικών Σπουδών, καθώς και ο Αρχιδιάκονος του Οικουμενικού Θρόνου, π. Ιωάννης Χρυσαυγής. Θα ήθελα να επιστήσω την προσοχή σας αναφερόμενος στον τελευταίο, ο οποίος τυγχάνει να είναι και διευθυντής του Γραφείου Τύπου του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Συγκεκριμένα θα αναφερθώ σ’ ένα πρόσφατο κείμενό του που κυκλοφορεί στην Αγγλική.
Αναφέρομαι στο βιβλίο του, Προς την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο: Ανάκτηση ενός Πολιτισμού Συνοδικότητος και Κοινωνίας (Νέα Υόρκη 2016). Η πνευματική του ιδιοκτησία ανήκει στο Τμήμα Οικουμενικών Διορθοδόξων και Διαθρησκειακών Σχέσεων της Ελληνικής Ορθοδόξου Αρχιεπισκοπής Αμερικής (Διευθυντής της οποίας είναι ο Παν/τος Αρχιμανδρίτης Ναθαναήλ Συμεωνίδης) που το απέστειλε δωρεάν εις όλους τους ιερείς της Αρχιεπισκοπής.
Πρόκειται για ένα βιβλιαράκι ολιγοτέρων των 50 σελίδων. Μέρη του είχαν εκφωνηθεί κατά την Ακαδημαϊκή Σύγκληση της Θεολογικής Σχολής του Αγίου Βλαδήμιρου στη Νέα Υόρκη στις 31 Ιανουαρίου ε.ε., οπότε και επεδόθη εις τον συγγραφέα ο τίτλος του Δόκτωρος Θεολογίας, τ.ε. (μπορείτε να ακούσετε την ομιλία αυτή εδώ: http://www.ancientfaith.com/podcasts/features/toward_the_great_and_holy_council. Ολόκληρο το τεύχος ευρίσκεται στην ιστοσελίδα της Πανορθοδόξου Συνόδου, http://panorthodoxcemes.blogspot. com/2016/05/preparation-of-holy-and-great-council.html).
Το κείμενο αυτό είναι ένας λίβελλος εναντίον όσων αντιτίθενται στην αίρεση του οικουμενισμού. Ο π. Χρυσαυγής χαρακτηρίζει την αντίδραση στη Μ. Σύνοδο παρανοϊκή, και κατά την έκφραση του Ρώσου θεολόγου Α. Σμέμαν, την οποία υιοθετεί, την αποκαλεί “Πεντηκοστή του διαβόλου.” (σ. 16) Σ’ όσους λένε ότι Σύνοδοι συνέρχονται με σκοπό να καταδικάσουν αιρέσεις, λέει ότι αυτά είναι σκεπτικά του παρελθόντος. Σήμερα η Εκκλησία έχει ν’ αντιμετωπίσει άλλα σπουδαία προβλήματα. Δεν αναφέρει ποιά, αλλά πάντως, δόξα τω Θεώ, δεν υπάρχουν πια Αρειανοί και Νεστοριανοί. Δεν χρειάζεται να ξεσκονίζομε τα ντουλάπια μας να τους βρούμε, μας καθησυχάζει (!) (σ. 17)
Εξαπολύει πυρά προς όλες τις κατευθύνσεις: ο Μητροπ. Σεραφείμ είναι “οξύς”, κι ο πρωτ. π. Θ. Ζήσης “καυστικός κυνικός”. Δεν αφήνει έξω ούτε τον “αξιοσέβαστο” Μητροπ. Ιερόθεο. (σ. 17) Επιτίθεται εναντίον των Ορθοδόξων, αποκαλώντας τους απομονωτιστές, ατομικιστές, εθνικιστές (σ. 25) και φονταμενταλιστές (31). Για τον Φονταμενταλισμό αφιερώνει τέσσερις σελίδες (31-34).
Ως συνήθως κάνουν οι Οικουμενιστές, αντιστρέφει τους Όρους: Το να πιστεύει κανείς ότι η Εκκλησία του Χριστού είναι μία κι ότι κάποιος ανήκει σ’ αυτήν η ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία κατέχει την πληρότητα της αληθείας το ονομάζει “καταχρήσεις και εκτροπές”. (σ. 33) Οι “συντηρητικοί” είναι αιρετικοί, ενώ αυτοί (οι οικουμενιστές) κατέχουν όλη την αλήθεια. Μας δίνει ένα μάθημα για το τι είναι αλήθεια, και ότι εμείς οι Ορθόδοξοι (οι αντί-οικουμενιστές) (άκουσον, άκουσον) “αρεσκόμεθα στο να κάνωμε είδωλα “ορισμένα” δόγματα και κανόνες (31). Δηλαδή, οι Πατέρες ήταν ειδωλολάτρες, γιατί, κατ’ αυτόν, έκαναν το “ομοούσιος” και το Filioque είδωλα.
Ενώ λένε ότι “δίνουν μαρτυρία της αλήθειας στον κόσμο” αυτό το αποφεύγουν, όπως ο διάβολος το λιβάνι, προτιμώντας να δείχνουν τους απεριόριστους, σαλιαρούς αγαπητισμούς τους στον κάθε αν-Ορθόδοξο και α-Χριστό “αδελφό” τους, αλλά ποτέ στον “εξτρεμιστή” αδελφό τους.
Μας λέει ότι πρέπει ν’ απελευθερωθούμε απ’ όλα τα “θραύσματα”: από την τυραννία ενός θραύσματος της αλήθειας που συχνά τυφλώνει τον κόσμο από την “ολοκληρότητα η πληρότητα της αλήθειας.” (σ. 31) Η δική τους αλήθεια, μας λέει, “αγκαλιάζει τις ανόμιες και μεγαλιώδεις διαστάσεις όλης της αλήθειας”.
Μας λέει ότι αυτοί (οι οικουμενιστές δηλαδή) δεν είναι “εκλεκτικοί” σαν κι εμάς: τι ομοούσιος, δηλαδή, τι ομοιούσιος· τι γενηθέντα, τι γεννηθέντα· τι εκ του Πατρός, τι εκ του Πατρός και του Υιού· τι άκτιστη, τι κτιστή χάρη· τι Μία Αγία, τι πολλές. Όπως λέει το τραγούδι, “Τι Λωζάννη, τι Κοζάνη, χιόνια η μια και χιόνια η άλλη”.
Είναι θρασύτατος και ξεδιάντρωπος. Χρησιμοποιεί ο,τι τον εξυπηρετεί, προκειμένου να προωθήσει την οικουμενιστική, ενωτική παναίρεση, γνωρίζοντας επακριβώς ότι παραπλανεί πρώτα τον εαυτό του και κατόπιν τους άλλους. Αναφέρεται στους ιερούς Φωτίους και Μάρκους, ως και στον άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη σαν συνηγόρους του(!) (31), κάνοντας, δηλαδή αυτό που στηλιτεύει: ότι εκείνοι ήταν υπέρμαχοι του “διαλόγου”, και το να αναφερόμαστε σ’ αυτούς σαν ομοϊδεάτες μας το ονομάζει, “υπολογισμένη και μεροληπτική παρωδία”. (31)
Χρησιμοποιεί, όπως είπαμε, τα ίδια όπλα των Ορθοδόξων. Επειδή οι Ορθόδοξοι τονίζουν ότι αν πρόκειται να γίνει μία σύνοδος, ο κύριος λόγος πρέπει να είναι η καταδίκη του Οικουμενισμού (Ενωτισμού), ο π. Χρυσαυγής περνώντας στην αντεπίθεση λέει ότι θάπρεπε να συγκληθεί Σύνοδος μόνο και μόνο για να καταδικάσει εμάς τους “αυτονομιστές”, ώστε μ’ αυτόν τον τρόπο η Ορθόδοξη Εκκλησία να προωθήσει με ανανεωμένο ζήλο την “οικουμενική ανεκτικότητα”. (σ. 33)
Με το πλούσιο λεξιλόγιο το οποίο διαθέτει, ο π. Χρυσαυγής χαρακτηρίζει όλους εμάς τους Ορθοδόξους, “αντιδραστικές και στενόμυαλες σύγχρονες μαριονέττες.” Καταφέρεται εναντίον των “ακάμπτων ιεραρχών και καταπιεσμένων μοναχών” και άλλων “εξτρεμιστικών ομάδων και ανατρεπτικών στοιχείων”. (σ. 32)
Φάσκει και αντιφάσκει συνεχώς. Ενώ το “πιστεύω” των οικουμενιστών είναι “η Ορθοδοξία πρέπει να είναι σε συνεχή διάλογο με τον κόσμο” (σ. 34 – Πατριαρχική Εγκύκλιος 2010), αυτό δεν συμπεριλαμβάνει τους Ορθοδόξους τους οποίους λοιδωρούν, κατατρέχουν και καταδιώκουν.
Το κείμενο είναι μία προσπάθεια εξαπάτησης του πιστού Ορθόδοξου λαού. Όπως και το προσυνοδικό κείμενο της Μ. Συνόδου ενώ ταυτίζει την Ορθόδοξο Εκκλησία με την ΜΙΑ ΑΓΙΑ, αργότερα αναφέρεται και σε άλλες Εκκλησίες, κάτι ανάλογο γίνεται και με το παρόν κείμενο:
«Αναγνωρίζομε ότι η Εκκλησία δεν είναι ούτε μία αίρεση ούτε μία ονομασία. Είναι η μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία”.
Πολύ ωραία. Αλλά που είναι η απάτη; Προσέξτε. Δεν λέει ότι η ΟΡΘΟΔΟΞΗ Εκκλησία είναι η ΜΙΑ ΑΓΙΑ αλλά η Εκκλησία· μία ταυτολογία. Και τι λέει παρακάτω;
«Αν αγνοούμε η καταδικάζομε τη ζωή και τις πεποιθήσεις άλλων Χριστιανών, τότε όχι μόνο η γνώση μας θα είναι ελλειπής και ελαττωματική, αλλά και η κλήση και η ευθύνη μας για το ευαγγέλιο του Χριστού θα βρεθούν αναληθείς και άπιστοι».
Δεν ξέρω για όσα αφορούν τη ζωή των άλλων, αλλά για την πίστη τους, από την οποία εξαρτάται η σωτηρία τους, δεν θα ενδιαφερθούμε; Οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες καταδίκαζαν τις αιρέσεις, δεν τις αγνοούσαν. Καλείσθε κι εσείς, Πάτερ Ιωάννη, να δώσετε απερίφραστα την καλή ομολογία και μαρτυρία της Ορθοδόξου μας πίστεως. Αμήν.