Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Οι διαδικτυακοί ιστότοποι που προτίμησαν τη μονομέρεια στο Ουκρανικό ζήτημα, πρόβαλαν δογματικές, αγιογραφικές και άλλες παρερμηνείες. Δυστυχώς όταν στον λοιδορούμενο Ορθόδοξο Τύπο, αλλά και άλλους διαδικτυακούς ιστότοπους, έγινε ανασκευή των παρερμηνειών αυτών, η ‘’αδιάφορη’’ σιωπή υπήρξε και πάλι ο μόνος τρόπος διαφυγής.
Εξ αφορμής ‘’στήριξης’’ άλλου είδους πρωτείου του Οικουμενικού θρόνου, προς χάριν του ουκρανικού ζητήματος, προβλήθηκαν δογματικές παρερμηνείες του λόγου του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ‘’ο Πατήρ μου μείζων μου εστί’’ (Ιω. 14,28). Χρησιμοποιήθηκαν απαράδεκτοι παραλληλισμοί και παραπομπές. Όταν με βάση την Πατερική ερμηνευτική αποδείχτηκε η δογματική παρερμηνεία, προτιμήθηκε η σιωπή.
Προβλήθηκε επίσης με ‘’πανηγυρικούς’’ επαίνους ο παρερμηνευτικός παραλληλισμός της Παραβολής του Ασώτου, με το Ουκρανικό ζήτημα. Ο άσωτος υιός μετανοημένος για όλα τα φαύλα που έπραξε, πήρε τη μεγάλη απόφαση, να εγκαταλείψει τον άσωτο βίο και να επιστρέψει στην πατρική οικία. Κάτι ανάλογο έγινε και στο Ουκρανικό πρόβλημα; Όταν έγινε ανασκευή της αγιογραφικής παρερμηνείας και παρόλο που κατάλαβαν το ατόπημα, η έγνοια να κρατηθεί ψηλά ο διαδικτυακός δείκτης επισκεψιμότητας, οδήγησε στη εύκολη λύση της σιωπής.
Με ασύνετο έπαινο προβλήθηκε επίσης ο παραλληλισμός της μεταστροφής του Αποστόλου Παύλου στον Χριστιανισμό, με την περίπτωση εκχώρησης Τόμου Αυτοκεφαλίας στα δύο σχισματικά μορφώματα. Προβλήθηκαν μάλιστα ανυπόστατα και αστήριχτα επιχειρήματα, που δεν είχαν αγιογραφικό έρεισμα, με σκοπό τη στήριξη άλλου είδους ‘’πρωτείου’’, για να ισχυροποιηθεί η θέση τους στο Ουκρανικό ζήτημα. Άφησε η ‘’σιωπή’’ που ακολούθησε, να αιωρούνται οι ανυπόστατοι παραλληλισμοί, ως δήθεν ερειδόμενοι στην Αγία Γραφή. Μετά την κατάρριψη των ατοπημάτων αυτών από δημοσιεύματα στον λοιδορούμενο Ορθόδοξο Τύπο και αλλού, τη συνήθη ασύνετο διαφυγή ακολούθησε το ‘’κρύψιμο’’.
Επιστρατεύτηκαν ανυπόστατα εκκλησιαστικά ‘’προηγούμενα’’ με τις περιπτώσεις του Αγίου Ανατολίου Κωνσταντινουπόλεως και του Αγίου Κυρίλλου Ιεροσολύμων, τα οποία ατυχώς είλκυσαν και πάλι ασύνετους ενθουσιαστικούς επαίνους. Προσπάθησαν αλλοτρόπως και εις μάτην να καταρρίψουν τις διαπιστώσεις του π. Επιφανίου Θεοδωρόπουλου, ο οποίος τόνιζε ότι ‘’αι χειροτονίαι Κληρικών Ορθοδόξων γενόμεναι υπό Επισκόπων αιρετικών μεν, αλλ’ ενεργούντων εντός της Εκκλησίας, ουδέποτε ετέθησαν εν αμφιβόλω υπό της Εκκλησίας, ουδ’ εχρειάσθη δι’ αυτάς εφαρμογή «οικονομίας»’’*.
Ποία όμως χροία ανασκευής υπάρχει, όταν οι μόνιμοι πλέον διαδικτυακοί θαμώνες των ιστολογίων αυτών και ο διαδικτυακός επιμετρητής επισκεψιμότητας, ποσώς δεν διαφοροποιεί την ασύνετη εμμονή στην αλλόκοτη ‘’σιωπή’’; Όταν είχαν αντιληφθεί, εκείνοι φυσικά που είχαν αντιληφθεί, ότι πρόκειται περί ατοπημάτων και παρερμηνειών, γιατί προτίμησαν τη σιωπή και το ‘’κρύψιμο’’;
*‘’Τα δύο άκρα’’, Αρχιμανδρίτου Επιφανίου Ι. Θεοδωροπούλου, Έκδοσις Ιερού Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνος.