Ἀνίερος πατροκτονία: Ὁ Προκαθήμενος Ἱερώνυμος ἀπογυμνώνει καί εὐτελίζει τόν μέντορα καί εὐεργέτην αὐτοῦ Ἀμβρόσιον
ΨΕΥΔΟΦΙΛΙΑ ΙΕΡΩΝΥΜΟΥ – ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ, ΤΩΝ ΕΤΕΡΟΚΛΗΤΩΝ
Ἰδού ἡ ὥρα τῆς μετανοίας, Σεβ. Ἀμβρόσιε! Μέμνησθε τοῦ κλαυθμοῦ τοῦ Σεβ. Νικοδήμου
Τοῦ κ. Παναγιώτου Κοσμίδη
«Προσέχετε δὲ ἑαυτοῖς καὶ παντὶ τῷ ποιμνίῳ, // …. Ἐγὼ γὰρ οἶδα τοῦτο, // ὅτι εἰσελεύσονται μετὰ τὴν ἄφιξίν μου // λύκοι βαρεῖς εἰς ὑμᾶς // μὴ φειδόμενοι τοῦ ποιμνίου» (Πράξ. κ΄ 28-29).
Κατάπτυσις Ἀμβροσίου: σύλησις τοῦ τιμητικοῦ Σταυροῦ
Πρό ἡμερῶν (10/09/2026) συνῆλθεν ἡ Διαρκής Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ὑπό τήν νέαν αὐτῆς σύνθεσιν -προεδρεύοντος τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Ἱερωνύμου, τί εἰρωνεία- καί ἔλαβε μίαν δεινήν ἀπόφασιν· ἀπεφάσισε νά ἀφαιρέσῃ τό “μετάλλιον” —τόν Χρυσοῦν Σταυρόν μετ’ ἀστέρος τοῦ Παρασήμου τοῦ Ἀποστόλου Παύλου— τό ὁποῖον εἶχεν ἀπονείμει εἰς τόν πρώην Μητροπολίτην Καλαβρύτων καί Αἰγιαλείας Ἀμβρόσιον μόλις πρό δεκαπέντε ἡμερῶν (26/08/2026) ἡ προλαβοῦσα Δ.Ι.Σ. Γεγονός τραγικόν καί ἐπαίσχυντον. Ὡς δικαιολογία τῆς ἀφαιρέσεως ταύτης προβάλλεται ὅτι ἐκεῖνος ἐξετράπη καί οὐδέν ὑπολογίζει.
Σημειοῦμεν ὅτι ἡ πρᾶξις αὕτη εἶναι πρωτοφανής εἰς τά ἐκκλησιαστικά χρονικά· συνέβη ὅμως πρό ὀλίγων ἡμερῶν καί εἰς πολιτικόν ἐπίπεδον, ὅτε ἡ Πολωνία ἀφῄρεσε τιμητικούς τίτλους ἀπό τήν Οὐκρανίαν τοῦ Ζελένσκι, ὅταν ὁ τελευταῖος ἀνεκήρυξεν ὡς εὐεργέτην συγκεκριμένον ναζί δολοφόνον τῶν Πολωνῶν.
Ὁ Σεβασμιώτατος Ἀμβρόσιος, ὁ ἀφορίσας τόν Πρωθυπουργόν κ. Μητσοτάκην, ἀπέστειλε δριμεῖαν ἐπιστολήν πρός τόν Μακαριώτατον Ἀρχιεπίσκοπον Ἱερώνυμον. Ἐν αὐτῇ οὐδέν ἕτερον πράττει ἤ νά ἐπαναλαμβάνῃ τό πνεῦμα καί τά ἐπιχειρήματα τῆς ὀρθοδόξου ἐφημερίδος “Ὀρθόδοξος Τύπος”.
Πραγματικαί αἰτίαι τῆς ἀτιμώσεως
Προφανῶς τοῦτο συνέβη ὑποβολιμιαίως. Ἡ αἰτία τῆς αἰσχρᾶς ἀφαιρέσεως εἶναι τό γεγονός ὅτι ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος ἐτρομοκρατήθη, διότι τά ἔντυπα τόν ἔψεγον: «Βραβεύεις τόν χωροφύλακα; Τόν ἄνθρωπον τῆς χούντας;». Πρωτίστως μέν ἐπειδή ὁ Σεβασμιώτατος ἀφώρισε τόν Πρωθυπουργόν κ. Κυριάκον Μητσοτάκην, δευτερευόντως δέ ἐπειδή ἐδιπλασιάσθησαν οἱ μισθοί τῶν Μητροπολιτῶν, προβαλλόντων οὕτω τῶν τριάκοντα ἀργυρίων τῆς προδοσίας. Ἐπί πλέον, ἡ ἀπόφασις αὕτη ἐποδηγετήθη ἀπό τό τρεμοσβῆνον “Φανάριον”, καθότι ὁ Σεβασμιώτατος Ἀμβρόσιος ἐπιτίθεται δριμύτατα κατά τῆς ψευδοσυνόδου τοῦ Κολυμβαρίου (2016) καί τῆς ἀντικανονικῆς συνάξεως τῆς Κωνσταντινουπόλεως (2019), διά τήν ἀναγνώρισιν τῆς ἀνυπάρκτου ἐκκλησίας τῶν ἀχειροτονήτων Οὐκρανοναζί.
Κλαυθμός καί ὀδυρμός τοῦ Ἀρχιερέως Νικοδήμου
Θά ἐπεθυμοῦμεν ὅμως νά θέσωμεν μερικά κρίσιμα ἐρωτήματα. Ὁ π. Ἱερώνυμος Λιάπης (νῦν Ἀρχιεπίσκοπος) καί ὁ π. Ἀμβρόσιος Λενῆς ἀνῆκον εἰς ἀντιθέτους ὁμάδας, συγκροτοῦντες ὅμως μίαν ἄνομον συμμαχίαν, ἐντελῶς ἑτερόκλητον. Ἀμφότεροι προέβαινον εἰς σχεδιασμούς οὐχί καθαρούς.
Τό πλέον χαρακτηριστικόν καί ἐπαχθές παράδειγμα εἶναι ὅτε ἐξύφαναν ὁλόκληρον τέχνασμα, ὥστε νά ἐξαναγκασθῇ εἰς παραίτησιν (1981) ὁ ἅγιος Μητροπολίτης Θηβῶν καί Λεβαδείας Νικόδημος, καί νά τόν διαδεχθῇ ὁ Ἱερώνυμος, ἀνοιγομένης οὕτω βεβαίως τῆς ὁδοῦ καί διά τόν θρόνον τῶν Ἀθηνῶν. Εἶναι δέ ὁ τελευταῖος ὁ μόνος Ἐπίσκοπος πού ἐξελέγη παμψηφεί, πλήν μιᾶς ψήφου, ἐμφανιζόμενος μέν ὡς φανερά εὐσεβής, τυγχάνων δέ κρυφίως νεωτεριστής. Ἀποκαλύπτομεν ἐπίσης μετά βδελυγμίας πώς ταῦτα ἐγένοντο τῇ ἐπινεύσει, ἐπιπνοίᾳ καί συμπαιγνίᾳ τοῦ τότε Προκαθημένου Σεραφείμ (Τίκα).
Συγκλονίζει καί προκαλεῖ δέος ἡ μαρτυρία ὅτι ὁ μακαριστός ἅγιος Μητροπολίτης Νικόδημος (Γραικός) ὠδύρετο μετά σπαραγμοῦ καί λυγμῶν πρό τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἐν τῇ Ἱερᾷ Μονῇ Μαζαρακίου Θηβῶν. Ἐλεηνολόγει πικρῶς τόν ἑαυτόν του, ἐπειδή ἔπεσε θῦμα τῆς πλεκτάνης ταύτης καί ἐφόρτωσε τήν Ἐκκλησίαν μέ τόν ἄνθρωπον τοῦτον. «Καλά νά πάθω», ἔλεγε μετά γοερῶν λυγμῶν, «ἐπειδή παραιτήθην ὑπέρ αὐτοῦ (τοῦ π. Ἱερωνύμου) καί δέν ἀφῆκα τό Πανάγιον Πνεῦμα νά ἐκλέξῃ Ἐπίσκοπον εἰς τήν Ἱεράν Μητρόπολιν Θηβῶν καί Λεβαδείας!».
Τά ἔργα τοῦ Μακαριωτάτου Ἱερωνύμου
Σεβασμιώτατε, δέν θά ἦτο προσφορώτερον νά ἐκφράσητε τήν μετάνοιάν σας καί τήν συγγνώμην σας εἰς τήν Ἐκκλησίαν διά τά ὅσα ἐσχεδιάσατε μετά τοῦ φίλου σας Ἱερωνύμου, τά ὁποῖα νῦν ὑφίσταται ἐπωδύνως ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί ὁλόκληρος ἡ Ὀρθοδοξία; Αὐτός τόν ὁποῖον σεῖς ἀνεδείξατε συμπλέει πλήρως μετά τοῦ ἀφορισμένου Μητσοτάκη.
Συνέπλευσεν εἰς τά ἐμβόλια, ἡ δέ συμπεριφορά του εἰς τόν γάμον τῶν ὁμοφυλοφίλων, εἰς τήν υἱοθεσίαν τέκνων καί εἰς τήν κατάργησιν τῆς συγγενείας ὑπῆρξεν ἀπαθής· γέγονεν ἀπαθής θεατής, οὐδέν ἔπραξε, μᾶλλον δέ ἐνηγκαλίζετο τόν δυνάστην τῶν Ἑλλήνων καί τόν ἄνθρωπον ὁ ὁποῖος φονεύει τήν ἐθνικήν καί ὀρθόδοξον συνείδησιν, κατασκανδαλίζων τό χριστεπώνυμον πλήρωμα.
Ἔκκλησις διά στεντορείαν συγγνώμην καί μετάνοιαν
Ἡ εὐθύνη σας, Σεβασμιώτατε Ἀμβρόσιε, εἶναι ἰδική σας καί ἀκεραία. Ἐσεῖς προωθήσατε τόν π. Ἱερώνυμον εἰς τήν θέσιν τοῦ Γραμματέως καί εἶτα τοῦ Ἀρχιγραμματέως τῆς Συνόδου. Τόν ἐτοποθετήσατε εἰς τήν κλίμακα τῆς ἀνελίξεως καί τῆς δόξης εἰς βάρος τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῶ ἐγνωρίζατε τό ποῖος ἦτο;
Δικαίως θά διετεινόμεθα ὅτι ὁ π. Ἱερώνυμος Λιάπης ἐποδηγετήθη καί ἀνεδείχθη ὑπό τοῦ μέντορός τοῦ π. Ἀμβροσίου Λενῆ· ὁ Ἱερώνυμος, ἄλλωστε, τυγχάνει τό ἀκριβές ἀντίγραφον καί τό μεταλλαγμένον ἀνάστημα τοῦ Ἀμβροσίου.
Προκαλοῦμεν ὅθεν εἰς ἀπολογίαν καί ἐρωτῶμεν εὐθέως: διά ποῖον ἐπίσκοπον καί διά ποῖον λόγον ὁ μακαριστός Προκαθήμενος Σεραφείμ (Τίκας, 1974-1998) ἐστηλίτευσε τό ποιόν αὐτοῦ, ἐκτοξεύων τοῦτον τόν φρικτόν λόγον: «Ἐσύ Α—— (ὄνομα τό ὁποῖον οἱ παροικοῦντες τήν Ἱερουσαλήμ καλῶς γνωρίζουν), διδάσκεις καί τόν Διάβολον!»;
Ζητήσατε συγγνώμην στεντορείᾳ τῇ φωνῇ, Σεβασμιώτατε Ἀμβρόσιε! Ἐλευκάνθημεν. Μόλις ἴσως προλαμβάνoμεν. Μνήσθητε τοῦ στεναγμοῦ τοῦ μακαριστοῦ Νικοδήμου καί συμπάσης τῆς Ἐκκλησίας. Στήσητε ἑαυτόν πρό τοῦ βήματος τῆς συνειδήσεώς σας καί, ἔστω καί τήν ὑστάτην ταύτην ὥραν, ἀποκαλύψατε συνάμα, ἄνευ φόβου καί πάθους, τά ἄνομα καί τάς ἀντικανονικάς ἐκείνας ἐνεργείας, τάς ὁποίας ἐν κρυπτῷ ἐπράξατε —μόνος καί μετά τοῦ Μακαριωτάτου Ἱερωνύμου— καί αἵτινες νῦν κατατρύχουν τήν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ!
Ἡ ὥρα τῆς πνευματικῆς ἀφυπνίσεως
Ἡ παροῦσα κρίσις δέν ἀποτελεῖ ἁπλῶς μίαν διοικητικήν ἤ προσωπικήν διένεξιν, ἀλλά μίαν δραματικήν ὑπόμνησιν τῆς πνευματικῆς ἐκτροπῆς πού ἐπέρχεται, ὅταν οἱ ἐκκλησιαστικοί ταγοί ἀπομακρύνονται ἀπό τήν ἀλήθειαν τοῦ Εὐαγγελίου καί τήν καθαρότητα τῶν Ἱερῶν Κανόνων.
Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος, χειμαζομένη ὑπό τῶν ἀντιχρίστων νόμων καί τῆς ἀπαθείας τῆς ἡγεσίας της, ἔχει ἀνάγκην, πλέον παρά ποτέ, ἀπό ἀρχιερεῖς πού θά ὁμολογήσουν τά παταγώδη σφάλματά τους καί θά ἀγωνισθοῦν διά τήν κάθαρσιν.
Ὁ Σεβασμιώτατος πρώην Αἰγιαλείας ὀφείλει νά προβῆ εἰς τό πρῶτον γενναῖον βῆμα· διότι ἡ εἰλικρινής καί δημοσία μετάνοια εἶναι ἡ μόνη ὁδός πού δύναται νά θεραπεύσῃ τά τραύματα τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί νά ἀφυπνίσῃ τό εὐσεβές πλήρωμα πρός δόξαν Θεοῦ.
«Μνήσθητι οὖν πόθεν ἐκπέπτωκας, // καὶ μετανόησον // καὶ τὰ πρῶτα ἔργα ποίησον· // εἰ δὲ μή, // ἔρχομαί σοι ταχὺ // καὶ κινήσω τὴν λυχνίαν σου // ἐκ τοῦ τόπου αὐτῆς, // ἐὰν μὴ μετανοήσῃς» (Ἀποκάλ. β’΄ 5)._