Γράφει ὁ κ. Σταῦρος Ν. Ψαρουδάκης
Πρόσφατα, μὲ τὴν προκλητικὴ ἀφίσσα, ποὺ διαφημίζει ντοκιμαντέρ, συμμετέχων στὸ φετινὸ φεστιβὰλ κιν/φου Θεσ/κης, δημιουργήθηκε μία ἐνδιαφέρουσα ἀνταλλαγὴ ἀπόψεων μεταξὺ τῆς κ. Ἐλὶζ Ζαλαντό, διευθύνουσας τοῦ φεστιβὰλ καὶ τοῦ Μητροπ/του Θεσ/κης κ. Φιλόθεου.
Ἡ ἐν λόγῳ ἀφίσσα ἀπεικονίζει μία γυμνόστηθη ἐγκυμονοῦσα γυναίκα, σταυρωμένη στὸν Πανάγιο Σταυρὸ τοῦ μαρτυρίου τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Τὸ σκυμμένο κεφάλι τῆς γυναικός, ἔχει ἀκριβῶς τὰ χαρακτηριστικὰ ποὺ ἀποδίδονται, κυρίως στὰ ἀγάλματα τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας, στὴν Ὑπεραγία Θεοτόκο.
Σημειωτέων ὅτι στὸν Σταυρὸ μὲ τὰ ἀρχικὰ Ι.Ν.Β.Ι. στὰ λατινικά, ὑπάρχει στὸ ὑπόβαθρο κύκλος μὲ τουλάχιστον 10 ἑβραϊκὲς πεντάλφες.
Στὴν σχετικὴ ἐπιστολὴ τοῦ Σεβ. Φιλόθεου, ὅπου πολὺ σωστὰ ὁ Παναγιώτατος ἐπισημαίνει ὅτι πολλὲς φορὲς Ἱερὰ Σύμβολα χρησιμοποιοῦνται καταχρηστικά, γιὰ τὴν διαφήμιση ἔργων τέχνης, ἡ κ. Ζαλαντὸ προσπαθεῖ νὰ δικαιολογήσει τὰ ἀδικαιολόγητα, ἀντιπαραθέτοντας τὴν προσωπική της ἄποψη γιὰ τὴν αἰσθητική, τὴν κλιμακούμενη βία τῆς κοινωνίας, τὰ κακὰ τῆς λογοκρισίας καὶ τὰ καλὰ τῆς δημοκρατίας, δηλ. τὰ ἴδια ποὺ ἀκοῦμε χρόνια τώρα, ἀπὸ διάφορα χείλη καὶ ποὺ ἔχουν μία συγκεκριμένη κατάληξη. Τὴν ἔκπτωση τῶν ὅρων καὶ τῶν νοημάτων, σὲ σημεῖο νὰ μιλᾶμε γιὰ ἀνάποδες ἔννοιες τῶν λέξεων. Πρόκειται γιὰ μία Ταλμουδικὴ πρακτική, ὅπου ὅλα περιγράφονται μὲ ἀντίθετη ἔννοια, ἀκόμη καὶ ἡ Γένεση.
Ἀλλὰ καὶ τὸ περιεχόμενο τοῦ ἐν λόγῳ ντοκιμαντέρ, εἶναι ἀνάλογο τῆς διαφήμισής της. Πρόκειται γιὰ ἕνα ταξίδι στὴν Εὐρώπη, τριῶν κοριτσιῶν ποὺ ἡ μία θέλει νὰ κάνει ἔκτρωση, ἡ ἄλλη νὰ κάνει ἐξωσωματικὴ γονιμοποίηση καὶ ἡ τρίτη θέλει νὰ κάνει εὐθανασία!!! Καὶ μετὰ ἡ κ.Ζαλαντὸ ψάχνει νὰ βρεῖ τὰ αἴτια τῆς παγκόσμιας κλιμακούμενης βίας.
Ὅταν σὲ ἕνα κοινωνικὸ περιβάλλον, δὲν ὑπάρχουν ἀξίες δοσμένες ἀπὸ τὸν μόνο ἐξουσιοδοτημένο «ξένο» γιὰ τοὺς ἄπιστους Πιλάτους, ἀλλὰ γνώριμο καὶ φίλο στοὺς «καθαροὺς τῇ καρδίᾳ» Ἰησοῦ Χριστοῦ, τότε νὰ περιμένουμε νὰ ἀνοίξει ὁ Ἀσκὸς τοῦ Αἰόλου καὶ ὄχι μόνο, ὅπως ἔχει συμβεῖ πολλὲς φορὲς καὶ παλιότερα στὴν Ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.
Στὴν σωστὴ ἐπισήμανση τῆς κ. Ζαλαντό, ὅτι κατὰ τὴν Ἀναγέννηση καὶ μετὰ χρησιμοποιήθηκαν διάφορες τεχνικὲς ἀπεικόνισης τῶν Ἱερῶν Συμβόλων, ἔχουμε νὰ ἀπαντήσουμε τὸ ἑξῆς: Γιατί νὰ πάρουμε σὰν μέτρο σύγκρισης τὴν Ἀναγέννηση καὶ ὄχι τὸ Βυζάντιο; Ἄλλωστε καὶ ὁ περίφημος GIOTTO τὴν Βυζαντινὴ τεχνοτροπία χρησιμοποίησε, καὶ ὁ δικός μας Φώτης Κόντογλου γράφει καθαρὰ ὅτι ἡ Βυζαντινὴ ζωγραφικὴ εἶναι ἡ καλύτερη στὸν κόσμο, διότι ἔχει ἁπλότητα καὶ ἀποπνέει πνευματικότητα. Καὶ μιᾶς ποὺ μιλᾶμε γιὰ τέχνη νὰ μὴ ἀφήσουμε ἀπέξω τὸν Δομίνικο Θεοτοκόπουλο.
Ὅ,τι καλύτερο ἔχει νὰ ἐπιδείξει ἡ Δύση τὸ ἔχει «δανειστεῖ» ἀπὸ τὸν διαχρονικὸ Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ καὶ τὴν Ἀποκάλυψη τοῦ Εὐαγγελίου, γραμμένου στὴν ἑλληνικὴ γλῶσσα. Παίρνοντας ὅμως ὅλα αὐτὰ τὰ σπουδαῖα ἀπὸ ἐμᾶς, ὁ Δυτικὸς τρόπος σκέψης, τὰ πέρασε ἀπὸ τὴν μηχανὴ τοῦ κιμᾶ- δηλ.τοῦ Ὑλισμοῦ, σὰν κοσμοθεωρία καὶ πράξη- καὶ μᾶς τὰ γύρισε πίσω σὰν ἐμποροκρατία, αἱρέσεις, ἀθεΐα, μυστικὲς ὀργανώσεις καὶ σατανολατρία. Δὲν θὰ πάρουμε λοιπὸν σὰν ὑπόδειγμα τὸ δυτικὸ τρόπο σκέψης, ἀλλὰ τὸ Βυζάντιο καὶ τὸ «ἐν τούτῳ Νίκα». Αὐτὸς εἶναι καὶ ὁ μόνος τρόπος νὰ ξεπεραστεῖ, ἤ νὰ μετριαστεῖ τὸ σημερινὸ παγκόσμιο ἀδιέξοδο: Ἡ μετάνοια, μὲ τὴν πραγματικὴ ἔννοιά της, αὐτὴν τῆς μετανόησης, τῆς ὑπέρβασης τῆς νοοτροπίας μας, σύμφωνα μὲ τὴν εὐαγγελικὴ προτροπὴ «Οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἐπὶ παντὶ ρήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. δ΄ 1-4).