Τοῦ κ. Νεκταρίου Δαπέργολα, Διδάκτορος Βυζ. Ἱστορίας
Πολλαπλασιάζονται λοιπὸν οἱ φωνὲς τῆς βλασφημίας μέσα σ’ αὐτὴ τὴ μαζικὴ παράκρουση ποὺ ἔφερε στὶς ζωές μας ἡ λεγόμενη «πανδημία». Καὶ ἐντείνονται δυστυχῶς καὶ μέσα στὸν ἐπίσημο ἐκκλησιαστικὸ χῶρο, καθὼς ὅλο καὶ περισσότεροι ἐπίσκοποι καὶ ἱερεῖς μᾶς καλοῦν νὰ ὑπακούσουμε στοὺς φερόμενους ὡς «εἰδικοὺς» καὶ στὰ ὑγειονομικὰ μέτρα ὡς πρὸς τὸν μὴ ἀσπασμὸ τῶν ἱερῶν εἰκόνων ἢ τὴ βέβηλη μασκοφορία, ἐνῷ πρὶν ἀπὸ λίγες ἡμέρες διαβάσαμε μὲ ἀποτροπιασμὸ ἄλλη μία ἐγκύκλιο τῆς Δ.Ι.Σ.
Ἐμεῖς ὅμως συνεχίζουμε νὰ ἀπαντᾶμε σὲ ὅλους αὐτοὺς ὅτι οἱ εἰδικοὶ γιὰ ὅσα συμβαίνουν μέσα στὶς ἐκκλησίες δὲν εἶναι οὔτε τὰ μαντρόσκυλα τοῦ ἀντίχριστου καθεστῶτος, οὔτε οἱ βλάσφημοι νεοταξικοὶ ὑπαλληλίσκοι τῶν ἀναίσχυντων ΜΜΕ, ἀλλὰ οὔτε καὶ οἱ καθεστωτικοὶ λοιμωξιολόγοι ποὺ ἐδῶ καὶ ὀκτὼ μῆνες ὑποπίπτουν στὴ μία ἀντίφαση μετὰ τὴν ἄλλη προκειμένου νὰ στηρίξουν τὸ ψευδαφήγημα, βιάζοντας κατάφωρα χιλιάδες (ἐπίσημα κι ἀνεπίσημα) ἰατρικὰ δεδομένα, πολὺ δὲ περισσότερο τὴν ἴδια τὴ λογική.
Ἐπειδὴ ὅμως μᾶς λένε νὰ ὑπακούσουμε καὶ στοὺς ἴδιους (τοὺς αὐτοφερόμενους ὡς πνευματικοὺς «εἰδικούς», ἐπειδὴ αὐτοὶ δῆθεν γνωρίζουν καλύτερα τὰ δογματικὰ ἀπὸ ἐμᾶς), τοὺς ἀπαντᾶμε ἐπίσης ὅτι εἰδικοὶ δὲν εἶναι οὔτε οἱ ἀπερίγραπτοι μεταπατερικοὶ ψευτοθεολόγοι τῶν πονηρῶν ἡμερῶν μας, οὔτε ὁ κάθε ἐν πλάνῃ διάγων ἱεράρχης ποὺ – μετὰ ἀπὸ ὅλες τὶς ἄλλες αἱρετικὲς ἀπόψεις του – βάλθηκε μὲ ἀστεῖα ἐπιχειρήματα νὰ μᾶς ἀποδείξει ἐσχάτως καὶ τὴν «κτιστότητα» καὶ «φθορά», στὴν ὁποία ὑπόκειται ὁ ὀρθόδοξος ναὸς καὶ ἄρα τὴ μεταδοτικότητα τῶν ἀσθενειῶν, σὲ ἄλλη μία κακοδοξία μέσα στὸ πλαίσιο τῆς καινοφανοῦς αὐτῆς καὶ ἐκτρωματικῆς «θεολογίας τῆς μάσκας».
Κανεὶς λοιπὸν ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς δὲν εἶναι εἰδικός. Εἰδικοὶ γιὰ ὅσα συμβαίνουν μέσα στοὺς ναούς μας καὶ γενικότερα στὸν ἐκκλησιαστικὸ χῶρο (σὲ καιροὺς μάλιστα τέτοιας πλάνης καὶ δογματικῆς ἐκτροπῆς τῶν ἐκκλησιαστικῶν ταγῶν μας) εἶναι ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον οἱ Ἅγιοι. Καὶ αὐτοὺς θὰ ἀκοῦμε.
Καὶ ὁ λόγος βέβαια τῶν Ἁγίων εἶναι καταλυτικός. Ἀδύνατη ἡ μετάδοση ἀσθενειῶν καὶ μολύνσεων μέσα στὸν ναό, γιατί ἐκεῖ ὅλα ἐξαγιάζονται ἀπὸ τὴ Θεία Χάρη, ὅλα τὰ κτιστά, ὅλα τὰ ἀντικείμενα, ἀκόμη καὶ ὁ ἀέρας καὶ ἡ σκόνη. Μᾶς τὸ ἔχουν ξεκαθαρίσει οἱ Ἅγιοι σὲ ὅλες τὶς ἐποχὲς καὶ σὲ ὅλες τὶς περιστάσεις. Καὶ ναί, θὰ τὸ ἐπαναλάβουμε, ὅσο κι ἂν ὄχι μόνο οἱ βλάσφημοι καθεστωτικοὶ λακέδες, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ «πιστοὶ» ἀκόμη θὰ τὸ χλευάζουν, ἐμποτισμένοι ἀπὸ τὰ μεταπατερικὰ ἀπόνερα: μιλᾶμε ἀκόμη καὶ γιὰ τὴ σκόνη. Σαφὴς ἡ ρήση τοῦ Ἁγίου Συμεὼν Θεσσαλονίκης ὅτι καὶ ἡ σκόνη μέσα στὸν ναὸ χαριτώνει, γιατί τὰ πάντα ἐκεῖ μέσα καθαγιάζονται, σαφὴς ἡ ρήση τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου ὅτι ἀκόμη καὶ ἡ σκόνη ποὺ βρίσκεται πάνω σὲ ἅγια λείψανα εἶναι θαυματουργή, ἐνῷ φυσικὰ ἀξίζει νὰ θυμηθοῦμε καὶ τὴν ἐντυπωσιακὴ ρήση τοῦ Ἁγίου Γαβριὴλ τοῦ διὰ Χριστὸν σαλοῦ, ποὺ ἔλεγε ὅτι «ἐὰν ξέρατε πόση εὐλογία ἔρχεται στὴ Θεία Λειτουργία, τότε θὰ μαζεύατε μέχρι καὶ τὴ σκόνη ἀπὸ τὸ πάτωμα τῆς ἐκκλησίας, γιὰ νὰ πλύνετε μὲ αὐτὴν τὸ πρόσωπό σας».
Καὶ ἀνάμεσα σὲ ὅλα αὐτά, πραγματικὰ ἀξίζει νὰ ἀναφέρω καὶ κάτι λιγότερο γνωστό. Πρόκειται γιὰ ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα ποὺ εἶχε ἐπιτελέσει ἤδη ἐν ζωῇ ὁ σπουδαῖος Γέροντας τῆς Σίψας, ὁ Ἅγιος Γεώργιος Καρσλίδης, καὶ τὸ ὁποῖο εἶναι πολὺ χαρακτηριστικὸ (καὶ ἀποστομωτικὸ πρὸς τινας βλασφήμους τῶν ἡμερῶν μας), μαρτυρώντας καὶ αὐτὸ τὴν ἐξαγιαστικὴ δύναμη τοῦ ὀρθόδοξου Ναοῦ. Τὸ καταγράφω αὐτολεξεὶ (ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ Ὅσιος Γεώργιος τῆς Δράμας», ἐκδ. Ἱερᾶς Μονῆς Ἀναλήψεως τοῦ Σωτῆρος Σίψας, Δράμα 2019, σελ. 217-218):
«Ὁ Ἀντώνης Δασκαλούδης, ὅταν ἦταν περίπου ἕξι ἐτῶν, ἐνῷ ἔβλεπε καλὰ καὶ δὲν εἶχε κανένα πρόβλημα μὲ τὰ μάτια του, ἐντελῶς ξαφνικὰ ἄρχισε νὰ χάνει τὸ φῶς του. Οἱ γονεῖς του ἀνήσυχοι τὸν πῆγαν στοὺς γιατρούς, ἀλλὰ τὸ παιδὶ δὲν γινόταν καλά. Ἀντιθέτως χειροτέρευε. Τότε ἄκουσαν γιὰ τὴν ἀρετὴ καὶ τὰ χαρίσματα τοῦ καλόγερου τῆς Σίψας καὶ μία ποὺ ἦταν εὐλαβεῖς καὶ θεοφοβούμενοι, ἀποφάσισαν νὰ τὸ πᾶνε στὸν Γέροντα. Μὲ τὴ συγκοινωνία κατέβηκαν στὴ Δράμα κι ὕστερα συνέχισαν περίπου 13 χιλιόμετρα μὲ τὰ πόδια. Ὅταν ἔφτασαν, ὁ Γέροντας τοὺς περίμενε στὴν αὐλὴ (σ. χωρὶς νὰ τὸν ἔχει κανεὶς εἰδοποιήσει). Τοὺς καλωσόρισε καὶ εἶπε στὸ παιδί: “Ἔλα, Ἀντωνάκη, νὰ δοῦμε τί ἔχουν τὰ ματάκια σου! Οἱ γονεῖς σου ἔκαναν τόσο κόπο νὰ σὲ φέρουν ὥς ἐδῶ, ἀλλὰ ἐσεῖς τὸν γιατρὸ τὸν ἔχετε δίπλα σας”. Οἱ γονεῖς του μὲ πόνο ἐξήγησαν ὅτι δυστυχῶς οἱ γιατροὶ δὲν μπόρεσαν νὰ τὸν θεραπεύσουν. “Ὄχι” εἶπε, “ἐσεῖς ἔχετε ἄλλο γιατρό. Τὸν δικό σας, τὸν Ἅγιο Δημήτριο. Ἐκεῖ νὰ πᾶτε”.
Εἶναι ἀλήθεια ὅτι ἡ οἰκογένειά του φρόντιζε ἕνα ξωκκλήσι τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, στὸ ὁποῖο πήγαιναν πρωὶ καὶ βράδυ κι ἄναβαν τὰ καντήλια. Στὸ ἐκκλησάκι αὐτὸ λειτουργοῦσαν μία φορά τὸν χρόνο, τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ὅταν τελείωνε ἡ ἑορτή, οἱ χωρικοὶ μάζευαν τὰ καλύμματα τῆς Ἁγίας Τράπεζας καὶ ὅλα τὰ σκεύη καὶ τὰ κλείδωναν σὲ ἕνα μπαοῦλο μέχρι τὴν ἑπόμενη ἑορτὴ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου. Ὁ Γέροντας τοὺς συμβούλεψε νὰ μαζέψουν τὴ σκόνη ποὺ ὑπῆρχε πάνω στὴν τσιμεντένια πλάκα τῆς Ἁγίας Τράπεζας, νὰ τὴ βάλουν σ’ ἕνα ποτήρι, νὰ τὸ γεμίσουν μὲ νερὸ καὶ μὲ αὐτὸ τὸ ἁγίασμα νὰ πλύνουν τὰ μάτια τοῦ παιδιοῦ. Τοὺς εἶπε μάλιστα ὅτι μέχρι νὰ τελειώσει τὸ ἁγίασμα, τὸ παιδὶ θὰ ἔχει ἤδη θεραπευθεῖ. Πράγματι, οἱ γονεῖς του ἔκαναν ὅπως τοὺς συμβούλεψε. Ἀπὸ τότε μέχρι σήμερα, δὲν ξαναπαρουσίασε κανένα πρόβλημα μὲ τὰ μάτια του».
Χρειάζεται ἀλήθεια νὰ προσθέσει κανεὶς κάτι καὶ σὲ αὐτὸ τὸ τόσο εὔγλωττο συμβάν; Ἀσφαλῶς ὄχι. Εἶναι ἐντελῶς περιττό. Καθότι εἴπαμε: στὶς ἀπερινόητες βλασφημίες τῶν μεταπατερικῶν (κληρικῶν καὶ λαϊκῶν) θολολόγων καὶ στὴν παράκρουση τῶν τρομοκρατημένων ἀπὸ τὴ…μόλυνση τῶν ἐκκλησιῶν «πιστῶν», ἀπάντηση δίνουν τελικὰ οἱ ἴδιοι οἱ Ἅγιοι. Ὅλοι αὐτοὶ ἂς μὴν ἐμπιστεύονται τοὺς Ἁγίους, ἀλλὰ τὸν πλανεμένο λογισμό τους…