Ὁ Δεκέμβρης ἐκτὸς ἀπὸ τὸ κρύο καὶ τὶς ὀνομαστικὲς ἑορτὲς ἀρκετῶν φέρνει ἐπίσης καὶ τὰ Χριστούγεννα, τὴ γέννηση τοῦ Θεανθρώπου. Ἤδη ἀπὸ τὸν Νοέμβριο πολλοὶ ξεκινοῦν τοὺς στολισμοὺς στὰ σπίτια τους μὲ κορυφαῖο αὐτὸ τοῦ στολισμοῦ τοῦ δένδρου, ἔθιμο τὸ ὁποῖο δὲν προέρχεται ἀπὸ τὸ ἐξωτερικὸ ἀλλὰ ἀπὸ τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα. Τὰ καταστήματα θὰ ἐκκινήσουν στὰ μέσα τοῦ Νοεμβρίου τὴν τοποθέτηση χριστουγεννιάτικων δένδρων -διαφόρων χρωμάτων, φωτάκια, στολὲς τοῦ Ἅι Βασίλη, τρίγωνα, φάτνες κόκ. Ἡ μόνη πάντως ὑπενθύμιση τῆς γεννήσεως Τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ εἶναι αὐτὴ τῆς φάτνης, ποὺ τὰ καταστήματα «ἀναγκάζονται» νὰ τὸν προσθέσουν στὰ ἄλλα χριστουγεννιάτικα προϊόντα τους.
Εἶναι ἄκρως λυπηρὸ ποὺ τὸ νόημα τῶν Χριστουγέννων ἐξαλείφεται ἀδιαλείπτως, ἀφοῦ στὶς μέρες μας κάθε ἑορτὴ χρησιμοποιεῖται γιὰ ἀμιγῶς ἐμπορικοὺς σκοπούς, ὥστε νὰ γίνει πράξη ἡ μεγιστοποίηση τῶν κερδῶν ὅλων αὐτῶν ποὺ στὰ Χριστούγεννα σκέπτονται τὶς πωλήσεις. Ἀκόμη καὶ στὰ βιβλία συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Τὰ παιδικὰ βιβλία δὲν κάνουν ἀναφορὰ στὰ γεγονότα, ὅπως τὰ διδαχθήκαμε ἐμεῖς ἢ τὰ διαβάσαμε στὴ Καινὴ Διαθήκη, ἀλλὰ ἀναφέρονται σὲ ἱστορίες ἀπὸ τὶς ὁποῖες τὸ παιδὶ οὐδὲν ὄφελος ἀποκομίζει. Μηδαμινὴ ἐπίκληση στὴν Παναγία καὶ Τὸν Υἱό της. Ἀτελεύτητες ἱστορίες μὲ ξωτικὰ, τὰ ὁποῖα κλέβουν καὶ γενικότερα παραμύθια, γιὰ νὰ γελάσουν οἱ μικροὶ βιβλιοφάγοι. Ἐν ἄλλοις λόγοις, τὰ χριστουγεννιάτικα βιβλία γιὰ παιδιὰ δὲν περνοῦν τὸ νόημα τῆς γεννήσεως τοῦ Θεανθρώπου, ὁ ὁποῖος ἔφερε χαρμόσυνο μήνυμα σὲ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα.
Βέβαια, μὲ ἀρωγὴ τὴν παγκοσμιοποίηση δὲν εἶναι δύσκολο οἱ μαθητὲς τοῦ Δημοτικοῦ ἢ καὶ τῆς δευτεροβάθμιας ἐκπαίδευσης νὰ μπερδεύονται μὲ τὰ πρόσωπα, ποὺ πρωταγωνιστοῦν αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Ἐπὶ παραδείγματι, ποιὸς νέος γνωρίζει ὅτι ὁ Ἅγιος Βασίλης μὲ τὴν μεγάλη ἄσπρη γενειάδα, τὰ πολλὰ κιλὰ καὶ τὰ δῶρα ποὺ χαρίζει στὰ «καλὰ παιδιὰ» οὐδεμία σχέση ἔχει μὲ τὸν Ἅγιο Βασίλη, τὴ μνήμη τοῦ ὁποίου ἑορτάζουμε τὴν πρώτη ἡμέρα τοῦ χρόνου; Στὸ ἄκουσμα τοῦ Ἁγίου Βασιλείου ἔρχονται στὸ νοῦ μας τὰ δῶρα, ἡ στολὴ τοῦ ἰδίου καὶ ἐνδεχομένως κάποιες ταινίες, στὶς ὁποῖες λαμβάνει μέρος, πάντως σίγουρα ὄχι τὸν πραγματικὸ Ἅγιο Βασίλειο.
Καὶ σὲ ὅλα αὐτὰ ἔρχονται τὰ προστεθοῦν τὰ νυχτερινὰ κέντρα, τὰ ὁποῖα ἐκμεταλλεύονται μὲ τὸν χειρότερο τρόπο κάθε ἑορτὴ καὶ φυσικὰ τὰ Χριστούγεννα. Προσκαλοῦν τραγουδιστὲς φήμης ἢ DJs παραμονὴ γιὰ παράδειγμα τῶν Χριστουγέννων, τὰ ὁποῖα πάντοτε τελειώνουν τὴν ἑπομένη τὸ πρωί, μὲ ἀποτέλεσμα οἱ θαμῶνες νὰ μὴν ἔχουν κουράγιο νὰ παρευρεθοῦν στὶς κατὰ τόπους ἐκκλησίες. Τὰ Χριστούγεννα μεταφράζονται ὡς διασκέδαση μὲ τὴ φωνὴ τῶν τράπερ νὰ ξεχειλίζει ἀπὸ ἀπρεπεῖς ἐκφράσεις καὶ ἀπὸ DJs, οἱ ὁποῖοι παραμονὴ Χριστουγέννων παίζουν τὸ τραγούδι «Dance with the Devil» (μετάφραση: χόρεψε μὲ τὸν ἑωσφόρο»).
Ἡ νηστεία ὡς προετοιμασία, γιὰ νὰ κοινωνήσουμε τὴν Ἁγία ἡμέρα τῶν Χριστουγέννων γιὰ τοὺς περισσότερους εἶναι ἄγνωστη, ἐνῷ γιὰ ἄλλους μία συνήθεια μίας ἀναχρονιστικῆς μερίδας Χριστιανῶν. Οἱ ἴδιοι μάλιστα ἀβαντάροντας σκέψεις καὶ ἰδέες γιὰ τὴν καταπολέμηση τοῦ φαινομένου αὐτοῦ, λησμονοῦν πὼς τὰ Χριστούγεννα δὲν θὰ ἐργασθοῦν, καθότι ἐγεννήθη ὁ Κύριος ὅταν, ἐὰν κυριαρχοῦσε ἡ ἀθεΐα – ὁ ἀντιχριστιανισμός τους, θὰ ἐργάζονταν κανονικότατα. Ὅθεν, βλέπουμε νὰ σέβονται καὶ νὰ τηροῦν ἀπαρεγκλίτως τὰ ὀφέλη ποὺ λαμβάνουν ἀπὸ τὶς ἑορτὲς τῶν Ὀρθοδόξων, ἐνῷ ὁλημερὶς στρέφονται ἀπηνῶς ἐναντίον τους.
Συνελόντι εἰπεῖν, κάθε χρόνο βιώνουμε τὴν ἀλλοίωση τῶν Χριστουγέννων, κάτι τὸ ὁποῖο ᾀπάδει σὲ ἕνα κράτος μὲ ἐπικρατοῦσα θρησκεία αὐτὴ τῆς Ἀνατολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας Τοῦ Χριστοῦ. Ὅσοι μάχονται κατὰ αὐτῆς τῆς ἑορτῆς γιγνώσκουν πὼς ἀφετηρία τοῦ σχεδίου τους θὰ πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἐκπαίδευση καὶ γι’ αὐτὸ τὸ λόγο ἐπιδίωξαν τὴν τροποποίηση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν σὲ θρησκειολογικό, ἐκδίδουν δῆθεν Χριστουγεννιάτικα βιβλία μὲ οὐδεμία ἀναφορὰ στὰ γεγονότα, ἐνῷ ἐπίσης ἐπιδιώκουν τὴ παύση τῶν καλάντων μέσῳ τοῦ ὁποίου -τύχη ἀγαθὴ- διδασκόμαστε καὶ γεγονότα ποὺ συνέβησαν ἐκεῖνες τὶς ἡμέρες. Ἐὰν στὰ προηγούμενα προστεθεῖ καὶ ἡ ἐμπορικὴ ἐκμετάλλευση, τότε ὁ μόνος δρόμος εἶναι αὐτὸς τοῦ χρήματος καὶ τῶν ταλάντων, ποὺ εἴθισται νὰ προδίδουν πρόσωπα, ἀρχὲς καὶ ἀξίες. Ἂς ἐλπίσουμε νά μᾶς ὁδηγήσει ὁ Ἥλιος τῆς Δικαιοσύνης νὰ μετανοήσουμε, ὥστε νὰ ἐπιστρέψουμε στὴ φάτνη τῆς ἀληθείας καὶ τῆς ταπεινότητας.
Διονύσιος Σ. Δραγώνας,
Φοιτητής Νομικῆς NUP,
Κοινωνικῆς Θεολογίας ΕΚΠΑ