Γράφει ὁ κ. Διομήδης Χ. Σταμάτης, Ph.D.
Καθ. Παν/ου, Παγκόσμιος σύμβουλος ποιότητος
2ον
Τὸ δεύτερο ἐπίπεδο στό ὁποῖο τραυματίστηκε ἡ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἡ διαφορὰ τῶν 13 ἡμερῶν γιὰ τὴν διόρθωση τῆς ὁποίας ἔγινε καὶ ἡ ἀλλαγή. Αὐτὴ ἡ ἀλλαγὴ ὅμως ἔφερε στὴν ὀρθοδοξία σὲ μεγαλύτερη ἔκταση τὴν διάσπαση τῆς ἑορτολογικῆς ἑνότητας ἀπὸ τὴν πρὸ τῆς Α΄ ἐν Νικαίᾳ Οἰκουμενικῆς Συνόδου περίοδο, διότι τότε ὑπῆρχε ἡ διαφορὰ στὸν ἑορτασμὸ μόνον τοῦ Πάσχα, ἐνῷ τώρα ἡ διαφορὰ περιλαμβάνει ὅλες τὶς ἑορτές, Δεσποτικές, Θεομητορικὲς καὶ μνῆμες Ἁγίων. Ἕνας ἀπὸ τοὺς δύο βασικοὺς λόγους ποὺ ἐκλήθη ἡ Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδος, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν καταδίκη τῆς αἱρέσεως τοῦ Ἀρείου, ἦταν νὰ ἀποκαταστήσει τὴν ἑνότητα στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα καὶ νὰ προσδιορίσει καὶ τὸν χρόνο ἑορτασμοῦ του μὲ ἀστρονομικὰ δεδομένα (ἐαρινὴ ἰσημερία, πανσέληνος), ὥστε νὰ μὴ συμπίπτει ὁ ἑορτασμός του μὲ τὸ ἑβραϊκὸ Πάσχα. Ἡ ἀπόφαση αὐτὴ δυσκόλεψε τοὺς μεταρρυθμιστὲς νὰ προχωρήσουν καὶ στὴν ἀλλαγὴ τοῦ Πασχαλίου, διότι θὰ ἀνέτρεπαν ἐμφανῶς κανόνες καὶ ἀποφάσεις Οἰκουμενικῆς Συνόδου. Γι’ αὐτὸ ἄφησαν ἄθικτο τὸ Πάσχα, νὰ ἑορτάζεται κατὰ τὸ Παλαιὸ Ἡμερολόγιο, καὶ αὐτὸς εἶναι ὁ λόγος ποὺ ἑορτάζουμε τὸ Πάσχα ἀπὸ κοινοῦ ὅλοι οἱ Ὀρθόδοξοι, γιατί δὲν ἐθίγη ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Πάσχα. Ἔτσι ὅμως ἔχουμε πολλὲς παραδοξότητες. Παραδείγματος χάριν: υἱοθετήσαμε τὸ Νέο Ἡμερολόγιο, ἀλλὰ ἔχουμε καὶ τὸ Παλαιὸ στὸν ἑορτασμὸ τοῦ Πάσχα. Γιορτάζουμε ὅλες οἱ Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες ἀπὸ κοινοῦ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ χωριστά, μὲ διαφορὰ δεκατριῶν ἡμερῶν τὰ Χριστούγεννα, τὰ Θεοφάνεια, τὴν Κοίμηση τῆς Παναγίας καὶ ὅλες τὶς μνῆμες Ἁγίων, ὅλες δηλαδὴ τὶς ἀκίνητες ἑορτὲς τῶν δώδεκα μηνῶν τοῦ ἔτους. Καὶ αὐτὸ γίνεται γιὰ πρώτη φορὰ στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, ἕνα ἀπὸ τὰ βασικὰ γνωρίσματα τῆς ὁποίας εἶναι ἡ ἑνότητα στὴν λατρεία, μαζὶ μὲ τὴν ἑνότητα στὴν πίστη καὶ στὴν διοίκηση.
Περισσότερο ἐπώδυνη εἶναι ἡ διάσπαση τῆς ἑνότητας σὲ τοπικὸ ἐπίπεδο. Ἐπειδὴ ἡ ἡμερολογιακὴ ἀλλαγὴ δὲν ἀνταποκρινόταν σὲ ποιμαντικὴ ἀνάγκη, δὲν προῆλθε δηλαδὴ ἀπὸ τὸ ποίμνιο, ἀλλὰ ἐπεβλήθη ἐκ τῶν ἄνω, γιὰ νὰ ὑπηρετήσει ἐξωεκκλησιαστικὲς σκοπιμότητες, ὑπῆρξε σφοδρὴ καὶ δικαιολογημένη ἡ ἀντίδραση τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, πολλῶν ἀρχιερέων, ἱερέων, μοναχῶν καὶ λαϊκῶν μὲ συνέπεια νὰ δημιουργηθοῦν διαιρέσεις καὶ διαστάσεις μεταξὺ ἐπισκόπων καὶ τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, μεταξὺ ἱερέων καὶ ἐπισκόπων, μοναστηριῶν καὶ ἐπισκόπων, μεταξὺ ἱερέων καὶ λαϊκῶν σὲ ἐπίπεδο ἐνορίας, ἀκόμη καὶ μεταξὺ τῶν μελῶν τῆς ἰδίας τῆς οἰκογενείας.
Κοντεύει νὰ συμπληρωθεῖ ἕνας αἰώνας καὶ τὸ τραῦμα γιὰ τὴν ἑνότητα παραμένει. Φροντίζουμε νὰ συνομιλήσουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικούς, Προτεστάντες, Μονοφυσίτες, χωρὶς νὰ ἀποκηρύξουν τὶς αἱρέσεις τους, καὶ μένουμε χωρισμένοι ἀπὸ τοὺς ἀδελφούς μας τοῦ Πατρίου Ἡμερολογίου, μὲ τοὺς ὁποίους δὲν ἔχουμε καμία διαφορὰ σὲ θέματα πίστεως καὶ λατρείας. Ὁ Χριστὸς εἶπε: ἐντολὴν καινὴν δίδωμι ὑμῖν ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους, καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς ἵνα καὶ ὑμεῖς ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταὶ ἐστε, ἐὰν ἀγάπην ἔχητε ἐν ἀλλήλοις – (Ἰωάν. 13:34-35).
Ἐνῷ οἱ θρησκευτικές μας ἐξουσίες μιλᾶνε γιὰ συγχώρεση, ταπείνωση, συμπόνια, ἀλληλεγγύη, διάλογο μὲ ὁποιονδήποτε καὶ στηρίζουν τὶς πολιτικὲς ἐξουσίες σὲ ὅλα τους τὰ βήματα, κανείς τους δὲν ἐξηγεῖ, γιατί οἱ δύο παρατάξεις (Γρηγοριανοὶ καὶ Ἰουλιανοὶ) δὲν ἀναπτύσσουν ἕνα διάλογο μεταξύ τους καὶ νὰ λύσουν τὸ πρόβλημα μὲ μία Πανορθόδοξη Σύνοδο; γιατί ἀφήνουν τὴν Ὀρθοδοξία νὰ εἶναι πληγωμένη, τοὺς πιστοὺς ἀνακατεμένους καὶ γενικὰ τὴν ὀρθόδοξη ἀνθρωπότητα νὰ ζεῖ μέσα στὴν μεγαλύτερη ἀνακατωσούρα τῆς πίστεώς μας ποὺ ἔχει στηθεῖ ἀπὸ τὸν ἀρχαῖο ἐχθρὸ τῆς ἀνθρωπότητας, τὸν Μαυρόψυχο καὶ Μισόκαλο Σατανᾶ; Πῶς γίνεται οἱ θεοσεβούμενοι ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως νὰ μὴ πράττουν τὸν λόγο τοῦ Χριστοῦ; Καὶ καμαρώνουν! Πῶς εἶναι δυνατὸν οἱ θεοσεβούμενοι ἐκπρόσωποι τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως νὰ μὴ ἀκολουθοῦν τοὺς κανόνες τῆς Ἐκκλησίας μας καὶ τὶς ὁδηγίες τῶν Πατέρων μας; Καὶ καμαρώνουν! Πῶς εἶναι δυνατὸν ἐμεῖς νὰ προσευχόμαστε γιὰ αὐτούς, ὥστε νὰ ΟΡΘΟΤΟΜΟΥΝ τὴν Ὀρθόδοξο Πίστη καὶ αὐτοὶ νὰ γίνονται ἐχθροί μας; Καὶ καμαρώνουν!
Ἀκόμη καὶ οἱ ναοὶ ποὺ ἀκολουθοῦσαν τὸ Παλαιὸ ἡμερολόγιο κλείστηκαν καὶ σφραγίσθηκαν, οἱ Ἱερεῖς ἀποσχηματίσθηκαν καὶ οἱ πιστοὶ διαλύονταν βιαίως, ὑφιστάμενοι ταπείνωση τῆς ἀνθρώπινης καὶ θρησκευτικῆς τους ἀξιοπρέπειας! [Σήμερα κτίζουμε στὸ Βοτανικὸ τζαμὶ γιὰ τοὺς Μουσουλμάνους χωρὶς κανεὶς νὰ σηκώσει τὴν σημαία τῆς ἀντιδράσεως. Σήμερα ἀναγνωρίζουμε μυστήρια Ρ. Καθολικῶν, Προτεσταντῶν καὶ ἄλλων θρησκειῶν, ἀλλὰ ὄχι τὰ τῶν Παλαιοῦ ἡμερολογίου. Εἶναι ἔξω φρενῶν. Ἀπίστευτα συμβάντα τὰ ὁποῖα οἱ ἀρχηγοὶ δὲν δείχνουν ἐνδιαφέρον νὰ λυθοῦν. Γιατί;]
Ὑπάρχουν λύσεις! Αὐτὸ ποὺ δὲν ὑπάρχει εἶναι ἡ θέληση γιὰ ὁμόνοια, συμφωνία καὶ εἰρήνη μεταξύ μας. Τέσσερις ἁπλὲς λύσεις εἶναι οἱ κάτωθι, οἱ ὁποῖες μποροῦν νὰ ἀρχίσουν ἕνα προοδευτικὸ διάλογο. Βέβαια ἴσως ἄλλοι κληρικοὶ καὶ θεολόγοι νὰ ἔχουν καλύτερες ἰδέες. Ἡ λύση τοῦ προβλήματος πρέπει νὰ ἀρχίσει μὲ κάτι συγκεκριμένα θέματα:
1. Πανορθόδοξη Σύνοδο μὲ ἀποτελεσματικὴ ἀπόφαση ὅλων
2. Δύο ἡμερολόγια: Νέο καὶ Παλαιό. Ὁ καθένας τὸ δικό του, ἀλλὰ ἀναγνώριση ἰσότητας γιὰ τὴν λειτουργικὴ παράδοση.
3. Δύο ἡμερολόγια ἕνα πολιτικὸ καὶ ἕνα ἀνεξάρτητο ἀπὸ τὴν πολιτεία. Μόνο Θρησκευτικὸ γιὰ ὅλους. [Παραδείγματος χάρι: [Σχεδὸν ὅλα τὰ κράτη θὰ ἔχουμε τὸν καινούργιο χρόνο ὡς 2023, ὁ ὁποῖος εἶναι τὸ ἡμερολόγιο τῆς πολιτείας. Ἀλλὰ ἂν δοῦμε τὰ θρησκευτικὰ ἡμερολόγια θὰ δοῦμε ὅτι ὑπάρχει μεγάλη διαφορά. Ὅπως: Μωαμεθανικὸ ἡμερολόγιο εἶναι 1441, τὸ Βουδιστικὸ εἶναι 2562, τὸ Βυζαντινὸ εἶναι 7528, τῆς Ταϊλάνδης εἶναι 2563, τὸ Ἑβραϊκὸ εἶναι 5780 καὶ οὕτω καθεξῆς. Ἄρα λοιπὸν καὶ ἡ Ἑλλάδα μὲ τὴν Ὀρθοδοξία μποροῦν νὰ ἔχουν δύο διαφορετικὰ ἡμερολόγια καὶ νὰ ἔχουν καὶ τὴν ἀγάπη τους].
4. Ὅλοι νὰ ἐπιστρέψουμε στὸ πάτριο ἡμερολόγιο ἤ στὸ Γρηγοριανό, ἀφοῦ βέβαια καταπατήσουμε καὶ ἀρνηθοῦμε ΟΛΟΙ τὸν οἰκουμενισμό, τὴν θεωρία τῶν δύο πνευμόνων, καὶ συγκρητισμοῦ. Θεωρίες ποὺ εἶναι 100% ἄκρα ἀντίθετες ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία μας.
Ἡ εἰσαγωγὴ τοῦ Νέου – Παπικοῦ ἡμερολογίου στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία χρησιμοποιήθηκε σὰν Δούρειος Ἵππος. Ἔχουν ἀκολουθήσει συμπροσευχὲς μὲ τοὺς Παπικούς, Προτεστάντες καὶ τοὺς ὑπόλοιπους αἱρετικούς, μὲ καταπάτηση τῶν Ἀποστολικῶν καὶ Συνοδικῶν Κανόνων ἀπὸ τοὺς λεγόμενους «Ὀρθοδόξους», Πατριάρχες, Μητροπολίτες, Ἐπισκόπους καὶ λοιποὺς Ἱερεῖς. Μετὰ τὸν Μεταξάκη, ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, τὴν 7η Φεβρουαρίου 1965, «ᾖρε τὰ ἀναθέματα» τοῦ 1054 , κατὰ τοῦ Παπισμοῦ. Ἀργότερα, ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς Ἰάκωβος, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἀρνήθηκε τὴν Ἁγία Τριάδα! (Ὀρθ. Τύπος, ἀρ. φ. 169, 9/1972).
Ἀπὸ αὐτὸ τὸ σημεῖο πήραμε τὸν ἀπότομο κατήφορο, ὅταν ὁ Πατριάρχης Δημήτριος παρέδωσε τὴν καινοτόμο Ἐκκλησία τοῦ Νεοημερολογιτισμοῦ στὸν Οἰκουμενισμό, στὶς 27/10/86, στὴν Ἀσίζη τῆς Ἰταλίας. Τὸ 1990, συμπροσευχήθηκε μετὰ τῶν αἱρετικῶν σατανιστῶν, πρὸς χάριν τοῦ κ. Μποὺς στὴν Οἰκουμενικὴ «Λειτουργία Εἰρήνης», ὅπου ὁ Ἀπόστολος αὐτῆς τῆς λειτουργίας, ποὺ ἐτελέσθη στὸ μνημεῖο Λίνκολν στὴν Οὐάσιγκτων, ἀναγνώσθηκε ἐκ τοῦ Κορανίου. Ἐπίσης ὁ Νεοημερολογιτισμὸς μὲ τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Μονοφυτισμό, στὴν οὐσία ΚΑΤΑΡΓΗΣΕ τὶς ἀποφάσεις τῶν 4 Οἰκουμενικῶν Συνόδων!
Ὁ σημερινὸς Πατριάρχης Βαρθολομαῖος ἔχει ξεπεράσει κάθε ὅριο! Ἔχει καταπλήξει τοὺς πάντες μὲ τὶς δηλώσεις του, ἀπὸ τὴν πρώτη ἡμέρα τῆς ἐκλογῆς του! Μὲ τὴν ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα στὸ Φανάρι, τὰ συλλείτουργα, συμπροσευχές, συνέδρια κλπ.! Πρόσφατα στὴν Ἑβραϊκὴ Συναγωγὴ τῆς Ἀμερικῆς, συπροσευχήθηκε καὶ ἀποκάλεσε τοὺς Ἑβραίους «ἀδελφοὺς ἐν Κυρίῳ»! (Πολλοὶ τὸν φωνάζουν μὲ πολλὰ ἄσχημα ἐπίθετα, ὅπως Παπικότερος ἀπὸ τὸν Πάπα – ΟΤ φύλλο 2244 σελ. 7, ἀθεόφοβο – Ο.Τ. φύλλο 2285 σελ. 8, κακοποιεῖ τὴν Ὀρθοδοξία Ο.Τ. φ. 2281 σελ. 8 καὶ ἄλλα πάρα πολλά).
Οἱ χλιαροὶ καὶ ἀναποφάσιστοι ἀρχηγοὶ τῆς ἐποχῆς μας, δέχονται ἀδιαμαρτύρητα ἢ μὲ ἄτονες διαμαρτυρίες τὰ τεκταινόμενα, μὴ θέλοντας νὰ “ταράξουν τὴν ἠρεμία τους,” ἀλλὰ καὶ ἀπὸ ΦΟΒΟ μήπως χάσουν τοὺς μισθοὺς καὶ τὴν δόξα (φήμη) τους!
Οἱ Ἱερὲς Παραδόσεις καὶ οἱ Ἱεροὶ Κανόνες τῆς Ὀρθοδοξίας δὲν ἄλλαξαν ποτὲ καὶ οὔτε θὰ ἀλλάξουν μέχρι συντελείας τοῦ κόσμου μόνο καὶ μόνο ἀπὸ ἰδιαίτερους ἀρχηγούς. Ἀλλάζουν μόνο μὲ τὴν ἔμπνευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διὰ μέσου Οἰκουμενικῶν ἤ Παν-Ὀρθόδοξων ἤ Τοπικῶν Σύνοδων. Ἴσως νὰ σκεφθεῖ κάποιος: Μὰ οἱ σημερινοὶ κληρικοὶ καὶ θεολόγοι δὲν γνωρίζουν ὅτι: Στὴν ἐν Καρθαγένῃ Σύνοδο ὁρίζεται ρητῶς, ὅτι: «Μανθανέτω ὁ χειροτονούμενος τὰ τοῖς συνόδοις δόξαντα». (Δογματική Μον. Ἀθανασίου, Ἅγ. Ὄρος, 1961, σελ. 30). Δηλαδή: «Εἶναι ὑποχρεωμένος αὐτὸς ποὺ χειροτονεῖται νὰ μαθαίνει αὐτὰ ποὺ θεσπίστηκαν ἀπὸ τὶς Συνόδους».
Τὸ δένδρο τῆς Καινοτομίας τοῦ Νέου ἡμερολογίου στὸ διάστημα αὐτῶν τῶν ἐτῶν καρποφόρησε καὶ δὲν ἀπομένει παρὰ νὰ γνωρίσουμε «ἐκ τοῦ καρποῦ τὸ δένδρον» κατὰ τοὺς ἀψευδεῖς λόγους τοῦ Κυρίου: «Οὐ γὰρ ἔστι δένδρον καλὸν ποιοῦν καρπὸν σαπρόν, οὐδὲ δένδρον σαπρὸν ποιοῦν καρπὸν καλόν, ἕκαστον γὰρ δένδρον ἐκ τοῦ ἰδίου καρποῦ γινώσκεται. Οὐ γὰρ ἐξ ἀκανθῶν συλλέγουσι σῦκα, οὐδὲ ἐκ βάτου τρυγῶσι σταφυλὴν» (Λουκ. Στ΄ 43-45).