Ἀναφορὰ εἰς τὴν μεγάλην διπλῆν ἑορτὴν τοῦ Εὐαγγελισμοῦ

  Η 25η ΜΑΡΤΙΟΥ εἶναι ξεχωριστὴ ἡμέρα γιὰ ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους Ἕλληνες. Ἑορτάζουμε, ἀφ’ ἑνὸς τὸ «τῆς σωτηρίας ἡμῶν τὸ κεφάλαιον», τὴν ἀπαρχὴ τῆς ἀπολύτρωσής μας ἀπὸ τὴν δουλεία τῆς ἁμαρτίας, τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο, διὰ τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἐθνική μας ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὴν μακραίωνη δουλεία τοῦ βάρβαρου ἰσλαμικοῦ ὀθωμανικοῦ ζυγοῦ. Ὁ Θεὸς ἔγινε ἄνθρωπος, γιὰ νὰ γίνει ὁ ἄνθρωπος θεός, κατὰ τὸν Μ. Ἀθανάσιο. Πτώχευσε Ἐκεῖ­νος, γιὰ νὰ πλουτίσουμε ἐμεῖς μὲ τὴ δική του εὐσπλαγχνία καὶ χάρη, κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο τὸ Θεολόγο. Ἡ μεγάλη ἀγγελία τῆς ἐν Χριστῷ σωτηρίας τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, στὴν Παρθένο Μαρία, ἀποτελεῖ τὸ πλέον χαρμόσυνο εὐαγγέλιο στὴν ἀνθρώπινη ἱστορία. Αὐτὸ τὸ χαρμόσυνο γεγονὸς πανηγυρίζουμε αὐτὴ τὴν λαμπρὴ ἡμέρα, σκιρτώντας ἀπὸ ἀγαλλίαση. Ὡς Ἕλληνες γιορτάζουμε καὶ τὴν ἐθνική μας ἀναγέννηση, ἡ ὁποία συντελέσθηκε ὡς θαῦμα μέγα, πέρα ἀπὸ κάθε λογική, ὅπως τονίζουν οἱ ἱστορικοὶ τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης τοῦ 1821. Ὁ ταπεινός, καταφρονεμένος καὶ ἄοπλος «Δαβὶδ» (ἐπαναστατημένοι Ἕλληνες), νίκησαν τὸν παν­ίσχυρο, «Γολιὰθ» (τυραννικὸ ὀθωμανικὸ ζυγό), καταφανῶς μὲ τὴ δύναμη τοῦ ἀληθινοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ, στὸν Ὁποῖο εἶχαν ἐναποθέσει τὶς ἐλπίδες τους οἱ εὐσεβεῖς ἀγωνιστὲς πρόγονοί μας! Κατὰ τὸν ἀείμνηστο Κολοκοτρώνη: «Ὁ Θεὸς ἔβαλε τὴν ὑπογραφή Του, γιὰ τὴν ἐλευθερία τῆς Ἑλλάδος καὶ δὲν παίρνει πίσω τὴν ὑπογραφή Του»! Καὶ ὄντως δὲν πῆρε πίσω τὴν ὑπογραφή Του! Σὲ Αὐτὸν ὀφείλουμε τὴν ἐλευθερία μας, κάτι ποὺ ἐμεῖς οἱ σύγχρονοι ἀνάξιοι ἀπόγονοί τους τὸ λησμονήσαμε καὶ τὸ ἀρνούμαστε μὲ κομπασμό! Φτάσαμε ἀκόμα καὶ στὴν κατάντια νὰ λοιδοροῦμε καὶ τὸ «Τάμα» ποὺ εἶχαν κάνει ἐκεῖνοι στὸ Σωτῆρα Χριστό! Εἴθε νὰ μὴ τὸ μετανιώσουμε…