Γράφει ὁ Δρ Τάκης Φλωριᾶς, Διδάκτωρ Φυσικὸς Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν(ΕΚΠΑ),
Νομικὸς (Νομικὴ Σχολὴ Ἀθηνῶν ΕΚΠΑ), Ἀρθρογράφος σὲ ἐφημερίδες Ἀθηνῶν καὶ Λευκωσίας
Δὲν μπορεῖ, πλέον, κανένας πολίτης ποὺ στοχάζεται ἐλεύθερα, νὰ μένει σιωπηλὸς μέσα σ’ αὐτὸ τὸ δηλητηριῶδες νέφος βαριᾶς ἕως ἀσφυκτικῆς, πολιτικῆς, οἰκονομικῆς, κοινωνικῆς, ὑγειονομικῆς, δημογραφικῆς καὶ ἐκπαιδευτικῆς κρίσης, δηλαδὴ ἐθνικῆς παρακμῆς, μὲ συμπτώματα καλπάζουσας κατάρρευσης. Παρακμὴ καὶ κατάρρευση, ποὺ ἔχουν τὶς ρίζες τους στὸ, συνεχῶς ἐπιδεινούμενο, ἔλλειμμα δημοκρατίας τοῦ πολιτικοῦ μας συστήματος καὶ στὴν ἀπαξίωση τῆς πολιτικῆς, λόγῳ, βλαπτικῆς γιὰ τὸν λαὸ καὶ τὴν χώρα, μετάλλαξής της. Μετάλλαξης, ἠχηρᾶς καὶ συστηματικῆς, σὲ σιδηροῦν βραχίονα ὁλοκληρωτικῶν πρακτικῶν, σὲ ἀδιάντροπη λεηλασία τῆς μεσαίας τάξης, σὲ εὔκολο προσωπικὸ πλουτισμό, (ἐνῷ, ἀντίστοιχες συλλογικότητες, δηλ. κόμματα ἐξουσίας, εἶναι, ὑπερχρεωμένα καὶ καταχρεωμένα, ἀναισχύντως καὶ ἄνευ ἀντικρύσματος), καθὼς καὶ σὲ συστηματικὴ σχεδόν, προσβολὴ καὶ ὑπονόμευση τῆς ἐθνικῆς ἀξιοπρέπειας, ἱστορίας καὶ κυριαρχίας. Δὲν εἶναι πλέον, ἡ ἐνασχόληση μὲ τὴν πολιτική, ἡ ὕψιστη προσφορὰ γιὰ μία ἑλληνικὴ πολιτεία, μὲ λιγότερες ἀδικίες, μὲ λιγότερες ἀνισότητες, μὲ ἀπόλυτο σεβασμὸ στὸ αὐτεξούσιο τῆς προσωπικότητας καὶ στὴν διασφάλιση τῆς ἐθνικῆς καὶ ὀρθόδοξης καθημερινότητας, ἀκόμη καὶ στὴν μικρότερη ἑλληνικὴ κοινωνία, αὐτήν, τῆς γειτονιᾶς. Οὔτε εὑρίσκει, κανείς, ἀνάμεσα σὲ τόσους λαλίστατους, κατὰ τὰ ἄλλα, εἴτε ἐπαγγελματίες, εἴτε “κληρονομικῷ δικαίῳ”, εἴτε “ἐμβόλιμους” πολιτικούς, νὰ ἔχουν ἱερὸ σεβασμὸ γιὰ τὴν ἑλληνικὴ Γλῶσσα, Γραμματεία καὶ Ἱστορία, ὡς αὐτονόητη ὑποχρέωση ἐνδυνάμωσης τῆς ἐθνικῆς συνείδησης, πίστης καὶ ὑπερηφάνειας, τοῦ, παντελῶς ἀγνοημένου καὶ ἐγκαταλελειμμένου, σημερινοῦ Ἕλληνα τῆς, πρὸς τὸ παρόν, “πολιτικοκοινωνικὰ ἐκμαυλισμένης”, χώρας μας.
Παραπληροφόρηση, τηλεοπτική, ραδιοφωνικὴ καὶ ἔντυπη, πολιτικὸς ἀποπροσανατολισμός, ἐμπαιγμὸς καὶ ἀμοραλισμός, πολιτικὲς διαπλοκὲς μὲ τραπεζοοικονομικὰ “βαμπὶρ” καὶ ὄχι μόνον. Μασκαράτες μὲ τοὺς νεόκοπους Μακεδόνες καί, πολὺ πιθανόν, τὸν νεόκοπο Μεγαλέξανδρο νὰ ὁμιλεῖ ΣλαβοΒουλγαρικά. Μεταμφιέσεις, σὲ συφοριασμένους ἐντολοδόχους Ἡρακλεῖς, τῆς ἀκεραιότητας ξένων χωρῶν, ἐν ὅσῳ, ὁ πεντηκονταετὴς σχεδόν, πολιτικὸς Βιοκαρνάβαλός του, Δὲν Βλέπουμε, Δὲν Ἀκοῦμε, Δὲν Μιλᾶμε, ὅτι ἡ ἑλληνικότατη Κύπρος, εἶναι ΝΑΤΟ-Τουρκικὸ θῦμα εἰσβολῆς καὶ ἐθνοκαθαριστικῆς κατοχῆς, ἐξακολουθεῖ νὰ συνεχίζεται, μὲ ἀντεθνικὴ ἀμεριμνησία, καθώς, οἱ ἡμεδαποὶ πληβεῖοι τῆς πολιτικῆς, χορεύουν ἀσταμάτητα γιὰ τοὺς ἀλλοδαποὺς πατρίκιους τοῦ ΝΑΤΟ, ΕΕ καὶ ΗΠΑ.
Ὅλες αὐτὲς οἱ ἐμπειρίες, μπορεῖ, βεβαίως, νὰ εἶναι χρήσιμες στοὺς πατρίκιους, (σίγουρα, κάποιες συνοδὲς στοχεύσεις, θὰ ἔχουν οἱ “χορογράφοι” τῆς Παγκοσμιοποίησης) καὶ γιὰ τὰ χορευτικὰ τοῦ Αἰγαίου, τῆς Θρᾴκης, τῆς Β. Ἠπείρου, τῶν Σκοπίων κ.λπ., πρὸς τὸ παρόν, ὅμως, Δέν, Δέν, Δέν. Οἱ Ἐκλογὲς ἦταν ὥρα πλειοδοσίας ἐκμαυλιστικῶν ὑποσχέσεων, συστηματικὰ καὶ κατὰ κόρον. Σὲ “ἐξαναγκασμένες” προεκλογικὲς περιόδους, ὅπως οἱ παροῦσες, ἀλλὰ καὶ κάποιες ἄλλες τοῦ 2015, καὶ αὐτὸν ἀκόμη, τὸν ἀπεχθῆ κόρο, προκλητικὰ ὑπερακοντίζουν, ὑποσχόμενοι τὰ πάντα, (ἀφοῦ, οὐσιαστικὲς καὶ ἐπαχθεῖς εὐθύνες, δὲν ἔχουν γιὰ τίποτε), προκαλώντας, ἔτσι, ὄχι μόνον ἀποστασιοποίηση, ἀλλὰ καὶ τὴν μετὰ βδελυγμίας ἀποστροφὴ σὲ ὅλους τοὺς πολίτες, ποὺ ἔχουν, ἀκόμη, αὐτόνομη σκέψη.
Ἄμεσος στόχος: Μέσα στὸν πυκνὸ καπνὸ τῆς σύγχυσης καὶ τοῦ ψεύδους, νὰ μὴ μποροῦν νὰ “βλέπουν” τὰ μάτια τοῦ νοῦ καὶ τῆς ψυχῆς. Γιὰ νὰ σφετερίζονται καὶ λεηλατοῦν, πατρίδα καὶ ἐξουσία, καθὼς καὶ τὴν καθημερινότητα τοῦ ἀνυποψίαστου Ἕλληνα πολίτη, “παίζοντας”, ἔτσι, ἀνερυθρίαστα, τὸ παιχνίδι τῆς, δῆθεν, “δημοκρατικῆς πολιτείας”, καὶ σχεδὸν πάντοτε, μὲ “σημαδεμένη τράπουλα”. Γιὰ νὰ διατηρεῖται ὁ ψευδεπίγραφος καὶ παραπλανητικὸς “ἀλληλοσπαραγμός”, ἀριστεροδέξιων, ἀπληστοδέξιων, ἀμετανόητων ἀριστερῶν κλπ., καὶ νὰ πλουτίζουν, “γενναῖα”, οἱ ὀλιγάρχες ἐργολάβοι του.
Ἀπώτερος στόχος: Ἡ ἑλληνικὴ κοινωνία καὶ κυρίως ἡ μεσαία τάξη, ποὺ εἶναι ἡ σπονδυλικὴ στήλη τοῦ Ἔθνους, νὰ γίνει ἕνας ἀνθρωποχυλός, κατατρομοκρατημένων καὶ ἐνδεῶν πολιτῶν-ἀριθμῶν, εὔκολων σὲ συγκατάνευση, ἀποδοχὴ καὶ σιωπὴ καὶ στὶς πλέον λῃστρικές, ἐντροπιαστικὲς ἢ καὶ προδοτικὲς τακτικές. Βλέπε: Κύπρος, Γκρίζες ζῶνες στὸ Αἰγαῖο, Μνημόνια, Σκόπια-Μακεδονικὴ Γλῶσσα, Ἀποστρατικοποίηση νησιῶν καὶ “ξεπούλημα” ΑΟΖ Αἰγαίου, Δημόσια Νοσοκομεῖα μὲ θανατηφόρα ἀνεπάρκεια, Ἀνθελληνικὴ καὶ παραμορφωτικὴ παιδεία, Ἀπολιγνιτοποίηση καὶ συνοδὰ “Χρηματιστήρια”. Πανάκεια, δῆθεν, ἐπικοινωνίας καὶ συναλλαγῶν, ἡ Ψηφιακὴ Τεχνολογία, ἐνῷ στὴν πραγματικότητα εἶναι ἡ πλέον ὕπουλη τεχνικὴ ἀλλοτρίωσης καὶ ἐκμηδένισης τῆς προσωπικότητας, καθὼς συστηματικὰ κὰ ἀνεπαισθήτως, ἀπεργάζεται τὰ δεσμά, καὶ στὴν συνέχεια, τὴν ὑποδούλωση τοῦ ἀνυποψίαστου καὶ “εὐτυχῆ” μὲ τὰ ποικίλα “pass”, ἀνθρώπου.
Δηλαδή, ὁ στόχος εἶναι, ἡ “παραγωγὴ” ὁμοιόμορφων ἀνθρώπων, χωρὶς Γλῶσσα, χωρὶς Ἱστορία καὶ Πίστη, χωρὶς πατρίδα καὶ σημαῖες.. Χωρὶς μικρὲς κοινότητες καὶ χωριά, ποὺ εἶναι, οἱ κατ’ ἐξοχὴν θύλακες, τόσο τῆς ζώσας πατρῴας παράδοσης, ὅσο καὶ τῆς ἀδιαπραγμάτευτης ἀντίστασης, στὴν εὐτέλεια, τὴν ψηφιακὴ ὑποδούλωση, τὸν ἀνθελληνισμὸ καὶ τὴν ἀθεΐα. Ἀνθρώπων, “εὐνουχισμένων” ἀπὸ τὸν συνεχῆ “βομβαρδισμό” τους μὲ ψεύδη καὶ ἀπειλές, μὲ ἐπιδόματα “ἐντροπῆς” καὶ “ἀποχαύνωσης”, καὶ μὲ ψευδεπίγραφα κηρύγματα, διαπλανητικῆς ἀλληλεγγύης, καὶ οἰκολογίας, καθὼς καὶ ἀσύστολης κλιματικῆς κερδοσκοπίας καὶ εὐεξίας.
Τελικὸς στόχος, λοιπόν, ἡ κατασκευὴ “οἱονεὶ πολιτῶν” μοιραίων καὶ ἄβουλων καὶ “ἕτοιμων” ἀκόμη καὶ γιὰ τὴν πιὸ ἀνήθικη παραχώρηση, ὅπως ἡ παραχώρηση, πάτριων, ἱερῶν καὶ ὁσίων…
Μέσα σ’ αὐτὸν τὸν πολιτικὸ-οἰκονομικὸ καὶ κοινωνικὸ κουρνιαχτό, ἐθνομηδενισμοῦ καὶ ἀθεΐας, ἀγραμματοσύνης καὶ μνημονιακῆς ἐρημοποίησης, ὑγειονομικῆς διαφθορᾶς καὶ ἐγκληματικῆς ἐγκατάλειψης, βίαιου ἐπικοισμοῦ, ἀνδραποδώδους ὑποχρεωτικότητας, γενικευμένης αἰσχροκέρδειας (χρηματιστήριο ἐνέργειας, “μπίζνες” κλιματικῆς ἀλλαγῆς, “ἀπογείωση” ἀγαθῶν, ἐνοικίων καὶ ὄχι μόνον) καὶ ψηφιακῆς ἀλλοτρίωσης καὶ ὑποδούλωσης, τὸ ἐκλογικὸ ἀποτέλεσμα, εἶναι ἀναντίστοιχο τοῦ κοινοῦ αἰσθήματος τῶν Ἑλλήνων, ὅπως αὐτὸ ἐκδηλώνεται μὲ ποικίλους τρόπους, στὶς ἐκφάνσεις τοῦ κοινωνικοῦ γίγνεσθαι καὶ κυρίως τῆς καθημερινότητας. Παντοῦ, ὅπου σταθεῖ καὶ ὅπου βρεθεῖ κανείς, ἐδῶ καὶ πολὺ καιρό, μέχρι σήμερα, σὲ πανεπιστημιακοὺς καὶ ἐξωπανεπιστημιακοὺς χώρους, στὴν ἀγορά, στὰ καφενεῖα, σὲ πλατεῖες, σὲ συγκοινωνιακὰ μέσα, κλπ, ὁμοθυμαδὸν σχεδόν, δηλαδὴ μὲ τὴν αὐτὴν ψυχικὴ διάθεση καὶ μὲ τὸ αὐτὸ φρόνημα, τὰ ἀκούσματα καὶ ἡ περιρρέουσα αἴσθηση εἶναι, προϊόντος τοῦ χρόνου, ὁλοένα καὶ πιὸ ἀρνητικά.
Ὑπάρχει μιὰ γενικευμένη, μὲ ἐξαιρέσεις πάντοτε, ἐπίκριση, ἀποστασιοποίηση, ἀπόρριψη, ἀπαξίωση συμμετοχῆς(ἀποχή), ἀκόμη καὶ ἀποστροφή, γιὰ τὴν πολιτικὴ καὶ τοὺς πολιτικούς, μὲ ἰδιαίτερα “τιμητικὴ” μνεία στὰ τρία κόμματα διαχρονικῆς ἐξουσίας, αὐτὰ τῶν Μνημονίων, τῆς Μακεδονικῆς Γλώσσας καὶ Ἐθνότητας, τῆς “παραμορφωτικῆς” Παιδείας, τῆς Ὑποχρεωτικότητας καὶ Ὑγειονομικῆς καὶ Οἰκονομικῆς Ἐξουθένωσης καὶ τῆς Συνεχοῦς Ἐθνικῆς Προσβολῆς σὲ Αἰγαῖο, Κύπρο καὶ τελευταῖα σὲ Βόρειο Ἤπειρο.
Μὲ δεδομένα τὰ παραπάνω, οἱ, ἐκ τῶν ἀποτελεσμάτων, καταγραφεῖσες ἐκλογικὲς ἐπιδόσεις τῶν κομμάτων “κοινοῦ προγράμματος”, δηλαδὴ τῶν κομμάτων ἐξουσίας, στὶς πρόσφατες ἐκλογές, εἶναι σαφῶς, ἀναντίστοιχες πρὸς τὸ κοινὸ τῆς κοινωνίας αἴσθημα, ὅπως αὐτὸ ἀποτυπώνετο προεκλογικά, στὴν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τῆς ἑλληνικῆς καθημερινότητας. Ἡ πολλαπλῶς γενικευμένη ἔκπληξη, τῶν ΜΜΕ (ἔντυπων καὶ ἠλεκτρονικῶν), τῶν πολιτικῶν, κοινωνικῶν καί, ψυχολογικῶν ἀναλυτῶν, καὶ τοῦ ἁπλοῦ καθημερινοῦ Ἕλληνα πολίτη, ἀκόμη καὶ τῶν ἰδίων τῶν κομμάτων ποὺ συμμετεῖχαν στὶς ἐκλογές, ἐπιβεβαιώνει τῶν παραπάνω λόγων, τὸ ἀσφαλές. Μία, ἄλλη, ἐξειδικευμένη ἔκπληξη, σὲ συνέχεια τῶν προεκτεθέντων, εἶναι ἡ οὐσιώδης, ἐκ τῶν ἐκλογικῶν ἀποτελεσμάτων, διαφοροποίηση, τῶν κομμάτων ἐξουσίας, παρ’ ὅλο, ποὺ ὁ ἐκλογικὸς ἀγώνας μεταξύ τους, εἶναι, μονίμως σχεδόν, ἀγώνας “ἐκλογικῆς σκυταλοδρομίας”, ὅπου ἡ ἴδια “πολιτικὴ σκυτάλη”, δηλαδὴ τὸ ἴδιο “κοινὸ πολιτικὸ πρόγραμμα”, στοὺς βασικοὺς ἄξονές του, ὅσο καὶ ἂν ἐναλλάσσεται ὁ “σκυταλοδρομέας”, ἐφαρμόζεται ἀπαρεγκλίτως, μὲ μικρές, ἴσως καὶ ἀναγκαῖες, λόγῳ “γονιδιακῶν καταβολῶν”, διαφοροποιήσεις. Σύνηθες, πάντως, γεγονός, τῆς πρακτικῆς ἐφαρμογῆς “κοινοῦ προγράμματος”, ἀπὸ τὰ κόμματα ἐξουσίας, εἶναι, τὸ ἕνα νὰ νομοθετεῖ, τὸ ἄλλο νὰ ψηφίζει, καὶ τὸ παρ’ ἄλλο νὰ ἐφαρμόζει, τὸ “κοινὸ πρόγραμμα”. Τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές, περὶ τούτου, γίνεται ἀφαλέστερο, ἂν σημειώσουμε ὅτι, ἡ κινητικότητα, ἀπὸ τὸ ἕνα κόμμα στὸ ἄλλο, προβεβλημένων στελεχῶν, βουλευτῶν καὶ ὄχι μόνον, τῶν κομμάτων αὐτῶν, εἶναι τόσο ἐνεργή, αὐτονόητη καὶ ἄνευ ἀντενδείξεως, ὥστε, δὲν ἐκπλήσσει κανένα καὶ εἶναι μάλιστα καλοδεχούμενη ἀπὸ ΜΜΕ, ὡς ἀφορμὴ ἀτέρμονων “ἀβλαβῶν” δράσεων- συγκαλύψεων.
Ἀκριβῶς καὶ κυρίως, ἀπὸ τὴν ἐποχὴ τῆς ἐπιβολῆς καὶ ἐφαρμογῆς αὐτοῦ τοῦ “κοινοῦ προγράμματος”, δηλαδὴ τῶν ἀποσαθρωτικῶν γιὰ τὴν χώρα καὶ ἀνδραποδωδῶν γιὰ τοὺς Ἕλληνες πολίτες, Μνημονίων, καθὼς καὶ βίαιων καὶ ἀνεξέλεγκτων, πολυπληθῶν ἐποικισμῶν, καὶ ἐπίσης, ποικίλων ἐξαναγκασμῶν, κατατρομοκρατήσεων καὶ διακινδυνεύσεων, ὄχι μόνο τῆς προσωπικότητας καὶ τῆς ὑγείας, ἀλλὰ καὶ τῆς ἴδιας τῆς ζωῆς, ἀπὸ τότε μέχρι καὶ σήμερα, ἡ πλειονότητα τῶν ἐλεύθερα σκεπτομένων Ἑλλήνων πολιτῶν, ποὺ θέλουν νὰ ζοῦν καὶ νὰ δροῦν, μὲ δημιουργικότητα καὶ σεβασμὸ στὴν ἀνθρώπινη προσωπικότητα, ἄρχισαν νὰ ἀναζητοῦν μιὰ ἄλλη πολιτικὴ καὶ ἄλλους πολιτικούς, ποὺ νὰ ἔχουν ἔγνοια τῆς ἑλληνικῆς πατρίδας καὶ τῶν κατοίκων της, κτίζοντας τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον στὶς, διαχρονικά, στέρεες βάσεις τῆς ἐθνικῆς συνείδησης καὶ πίστης καὶ τῆς ἐπίγνωσης τῆς ἱστορικῆς διαδρομῆς τῆς πατρίδας σ’ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις της. Ἡ πατρίδα ὅμως δὲν παρακμάζει ἁπλῶς, ἀλλὰ καταρρέει, ἑπομένως τὰ προτάγματα,πρέπει νὰ εἶναι μόνο ἐθνικά. Δημογραφικό, διατίμηση σὲ τρόφιμα καὶ στέγη, ἐλεύθερες ἐπιλογὲς ὑγείας, κατάργηση χρηματιστηρίων ΔΕΗ καὶ ΕΥΔΑΠ,, ἡ τεχνολογία ἐπιλογὴ καὶ ὄχι ὑποχρέωση, ὄχι ἄλλες ΑΠΕ γιατί ἔχουν πολὺ χαμηλὲς ἀποδόσεις καὶ πολὺ μεγάλες ἐπιβαρύνσεις, νὰ τεθεῖ VETO στὰ πρόστιμα τῆς ΕΕ γιὰ λιγνίτη καὶ νὰ ξαναλειτουργήσουν τὰ λιγνιτικὰ ἐργοστάσια, ἐπενδύσεις σὲ Βιοτεχνίες & Βιομηχανίες. Ἐπείγοντα προτάγματα καὶ ἐθνικὲς προοπτικὲς γιὰ τὰ ἑξῆς κρίσιμα θέματα: 1. Ὄχι στὴν ἀποστρατικοποίηση τοῦ Αἰγαίου 2. ΑΟΖ καὶ χωρικὰ ὕδατα 3. Ἀλβανία, Σκόπια, Θρᾴκη, Β. Ἤπειρος 4. Ὄχι στὶς ὑγειονομικὲς ὑποχρεωτικότητες κ.λπ. 5. Σχέσεις μὲ ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΠΟΥ κλπ (Εἶναι σχέσεις τυφλῆς ὑποταγῆς;) 6. Ἡ Ψηφιακὴ τεχνολογία εἶναι ἐπιλογὴ καὶ ὄχι ὑποχρέωση ( Ἑπομένως ὅλες οἱ συναλλαγές, διακανονισμοί, διευθετήσεις μὲ ΔΗΜΟΣΙΟ, ΤΡΑΠΕΖΕΣ, ΤΑΜΕΙΑ κλπ., θὰ πρέπει νὰ μποροῦν νὰ γίνονται καὶ μὲ αὐτοπρόσωπη παρουσία). 7 Ὄχι στὴν προωθούμενη ἀντισυνταγματικὴ ἀπαγόρευση ἐλεύθερης κυκλοφορίας τοῦ φυσικοῦ νομίσματος, τοῦ ρευστοῦ “ἐθνικοῦ” νομίσματος (Ὅποιος θέλει συναλλάσσεται μὲ e-banking καὶ ὅποιος θέλει συναλλάσσεται μὲ ρευστὸ φυσικὸ χρῆμα καὶ αὐτοπροσώπως) 8. Στὸ ἑξῆς διαπραγματεύσεις, μὲ διεθνεῖς Ὀργανισμούς ΕΕ, ΝΑΤΟ, ΠΟΥ, ΟΗΕ, ἄλλα Κράτη κ.λπ. “πρέπει νὰ εἶναι μόνο διεκδικήσεων” καὶ ὄχι πλέον διαπραγματεύσεις ὑποχωρήσεων, ὅπως μέχρι σήμερα… Αὐτὰ εἶναι τὰ ἐλάχιστα προτάγματα, ποὺ πρέπει νὰ τεθοῦν, γιὰ νὰ ἀποφασίζουν οἱ πολίτες, κατὰ τὸ δυνατὸ “μετά λόγου γνώσεως”, καὶ ποὺ ἐπιπλέον, προτείνονται, ἀπὸ πολλοὺς πανεπιστημιακοὺς καὶ ἐξωπανεπιστημιακοὺς πολίτες, ὅσο καὶ ἀπὸ δύο εὐάριθμους ὁμίλους, ἐλεύθερου ἑλληνικοῦ στοχασμοῦ καὶ κοινωνικῆς πολιτικῆς (ΕΛ. ΣΤΟ) καὶ (ΑΔΕ.ΣΤΟ), ἀντιστοίχως.