Ο ΧΥΔΑΙΟΣ βλάσφημος Ν. Καζαντζάκης, στὸ ρυπαρογράφημά του «Καπετὰν Μιχάλης», ξεστόμισε τὰ ἑξῆς φρικτὰ γιὰ τὸ Θεό, διὰ τοῦ στόματος μίας Τουρκάλας πόρνης: «Ὤχου, κι’ ἐδῶ θαρρῶ θὰ τὰ κάμω μούσκεμα! Ἕνας εἶναι καὶ τρεῖς· πατέρας, γυιὸς καὶ ἅγιο πνέμα. Ὁ Πατέρας εἶναι γέρος κοτσονάτος μὲ ἄσπρα γένεια κι ἔχει στὰ πόδια του κι ἀκουμπάει ἕνα σκαμνὶ ἀπὸ σύννεφα· ὁ Γυιὸς εἶναι ροδοκόκκινος, ὄμορφος ντεληκανής, μὲ ξανθὰ μουστάκια σὰν τὰ δικά σου καὶ χωρίστρα μὰ δὲ φοράει φέσι, κρατάει στὰ χέρια του ἕνα τόπι» (σελ. 228). Περὶ τοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ στόματος τῆς ἰδίας Τουρκάλας ἐκφράστηκε ὡς ἑξῆς: «Ὁ γυιὸς τοῦ Θεοῦ· εἴπαμε, ὄμορφος ντεληκανής. Κατέβηκε στὴ γῆ καὶ σταβρώθηκε γιὰ νὰ σώσει, λέει, τοὺς ἀνθρώπους. Τί ἔκαμαν; Τί τοῦ ἔκαμαν; Κάθου γύρεβε! Ἕνα εἶναι σίγουρο πὼς σταβρώθηκε, ἂς εἶναι καλά, καὶ τὴν τρίτη ἡμέρα ἀναστήθηκε καὶ σκαρφάλωσε πάλι στὸν οὐρανό… Καλὰ τὰ λέω;»! Διὰ δὲ στόματος τοῦ κατηχητοῦ τῆς Πολυξίγκη, λοιδορεῖ μία ὑποψήφια νὰ βαπτιστεῖ χριστιανὴ καὶ μαζὶ τὸ Χριστό: «Ἐμινέ μου, νὰ σὲ χαρῶ. Ξῦσε με λίγο στὴν γάμπα, ν’ἄχεις τὴν ἐφκή μου… (Ὁ Χριστὸς) τὸ λοιπὸν ἀναστήθηκε, ἔ; Μὰ τόπαμε, ποῦχες τὸ νοῦ σου; Ἀναστήθηκε μαθὲς καὶ σκαρφάλωσε στὸν οὐρανό, ἔτσι χωρὶς σκοινί, χωρὶς σκάλα, σὰν μπεχλιβάνης, στὸν ἀέρα…»! (σελ.224). Ἐπίσης, διὰ τοῦ στόματος ἑνὸς Τούρκου Νουρὴ ἐκστομίζει ἄλλη χυδαιότατη βλασφημία κατὰ τοῦ Κυρίου: «Φτοὺ στὸν Χριστό σου τὸν μπάσταρδο…» (σελ. 198) (Ἱστ. opaidagogos.blogspot.com)! Ἐνώπιον αὐτοῦ τοῦ ἀθλίου ὑβριστῆ γονάτισε ὁ «ἅγιος» Κρήτης! Φρῖξον ἥλιε, στέναξον γῆ, γιὰ τὴν κατάπτωση τοῦ σύγχρονου κλήρου!
Ἐνώπιον τοῦ βλασφήμου ἐγονάτισεν ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κρήτης!
