ΘΑ ΜΑΣ «τρελάνει» ὁ «ἅγιος» Ἀμερικῆς μὲ τὰ καμώματά του! «Γιὰ νὰ τιμήσει τὰ ὀνομαστήρια τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἀμερικῆς ἐπέλεξε νὰ λειτουργήσει ὄχι σὲ κάποιο ἀπὸ τοὺς πολλοὺς ὀρθοδόξους ναοὺς τῆς Ἀμερικῆς, ἀλλὰ στὸν ἐπισκοπικὸ (προτεσταντικὸ) ναὸ τοῦ Ἁγίου Βαρθολομαίου Μανχάταν. Στὸ κήρυγμα ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἐλπιδοφόρος ἀνέφερε: “Γιορτάζουμε τὴν ἑορτὴ τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη ἐδῶ σὲ μία ἐκκλησία ἄλλης χριστιανικῆς κοινότητας, γιατί ὁ Παναγιώτατος εἶναι ὁ ἴδιος ὁ ὁρισμὸς τῆς οἰκουμενικότητας”. Στὴν συνέχεια ἀνέφερε “Τὸ νὰ βρισκόμαστε σὲ αὐτὴν τὴν ἐκκλησία, δανεισμένη ἀπὸ μία ἄλλη χριστιανικὴ παράδοση, εἶναι σημάδι τῆς ἐκτεταμένης ἀγάπης μας, ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους”. Αὐτὰ τὰ εἶπε Ὀρθόδοξος Ἀρχιεπίσκοπος! Φρῖξον ἥλιε καὶ στέναξον γῆ! Ἡ ἔμπρακτη ἀγάπη πρὸς τοὺς αἱρετικοὺς θὰ ἦταν μόνον, ἂν τοὺς ἔλεγε ὅτι ὁδηγοῦνται στὴν Κόλαση καὶ πὼς μόνο ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία μποροῦν νὰ πᾶνε στὸν Παράδεισο! Αὐτὸ θὰ ἦταν “ἐκτεταμένη ἀγάπη”» (Ἱστ. Κατάνυξη)! Δὲν εἶχε σκοπὸ οὔτε νὰ «ἐντυπωσιάσει», οὔτε νὰ «πρωτοτυπήσει», ἀλλὰ νὰ μᾶς πείσει, νὰ τὸ «χωνέψουμε», ὅτι δὲν ὑπάρχει αἵρεση, ἀλλὰ «ἄλλη χριστιανικὴ παράδοση», ὅπως ἀποκάλεσε τὴν αἱρετικὴ προτεσταντικὴ ὁμάδα, στὸ «ναὸ» τῆς ὁποίας ἐπέλεξε, μὲ νόημα, νὰ λειτουργήσει! Ἀπώτερος σκοπός, τοῦ ἰδίου καὶ τῶν ὁμοφρόνων του, ἡ χωρὶς προϋποθέσεις «ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν», ἀφοῦ δὲν μᾶς «ἐμποδίζει καμιὰ αἵρεση» νὰ ἑνωθοῦμε! Σατανικὸ καὶ βέβηλο!
Σύμπλευσις Βαρθολομαίου καὶ Ἐλπιδοφόρου εἰς τὸν οἰκουμενιστικὸν κατήφορον!
ΠΑΡΑΘΕΤΟΥΜΕ τὴ συνέχεια τοῦ δημοσιεύματος, σχετικὰ μὲ τὴν τέλεση λειτουργίας τοῦ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρου, σὲ προτεσταντικὸ «ναό». «Καὶ συνέχισε ὁ Ἀρχιεπίσκοπος: “Τὸ νὰ βρισκόμαστε σὲ αὐτὴν τὴν ἐκκλησία, δανεισμένη ἀπὸ μία ἄλλη χριστιανικὴ παράδοση, εἶναι σημάδι τῆς ἐκτεταμένης ἀγάπης μας, ποὺ ἀγκαλιάζει ὅλους τοὺς ἀνθρώπους. Εἶναι μία συμβολικὴ πράξη, ποὺ πολλοὶ θὰ προσπαθήσουν νὰ ἑρμηνεύσουν μέσα ἀπὸ τὰ δικά τους φίλτρα γκρίνιας, προκατάληψης καὶ ἔλλειψης στοιχειώδους ἀνθρώπινης καλωσύνης. Ἀλλὰ ἡ ἀλήθεια τῆς παρουσίας καὶ τῶν προσευχῶν μας ἐδῶ ἀπόψε εἶναι ἴδια μὲ τὸ ὅραμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου, τὸ ὁποῖο ἐξήγγειλε πρὶν ἀπὸ μερικὰ χρόνια: Εἶναι πεποίθησή μας καί, ταυτόχρονα, ἐλπίδα μας ὅτι ὁ Χριστιανισμὸς μπορεῖ νὰ θεωρηθεῖ ὡς θρησκεία ἀγάπης καὶ διαλόγου. Τὰ ὁράματα τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι αὐτά, ποὺ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἐπιδιώκει νὰ ἐνσαρκώσει καὶ νὰ ὑποστηρίξει στὸν σύγχρονο κόσμο”. Ὁ κ. Ἐλπιδοφόρος καὶ τὸ ὅραμα τοῦ Ἀρχιεπ. Πατριάρχου Βαρθολομαίου εἶναι καταφανέστατα στὸν ἀντίθετο δρόμο ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία καὶ τοὺς Ἅγιους Πατέρες, ποὺ ἔχουν δώσει γραμμὴ καὶ λύσεις στὴν συμπεριφορά μας ἀπέναντι στοὺς ἀλλόθρησκους, αἱρετικοὺς καὶ σχισματικοὺς» (Ἱστ. Κατάνυξη)! Συμφωνοῦμε ὅτι ἦταν ἀπόλυτα συμβολικὴ ἡ ἀνίερη ἐνέργεια τοῦ Ἀρχ. Ἐλπιδοφόρου. Ἐπίσης κατανοοῦμε καὶ τὰ «στολίδια», μὲ τὰ ὁποῖα «στολίζει» ὅσους δὲν τὸν κατανοοῦμε, ὅπως «γκρινιάρηδες, προκατειλημμένοι καὶ μὲ ἔλλειψη στοιχειώδους ἀνθρώπινης καλωσύνης»!