Τοῦ κ. Ἀνδρέου Κεφαλληνιάδη,Διδασκάλου
Σύμφωνα μὲ τοὺς ὀπαδοὺς τῆς ἐξέλιξης, ὅπως τὸ ἀνθρώπινο σῶμα προῆλθε σταδιακὰ ἀπὸ τὰ ζῶα, ἔτσι καὶ ἡ γλωσσική του ἱκανότητα, ἦταν κάτι ποὺ προῆλθε ἐξελικτικὰ ἀπὸ χειρονομίες, μορφασμοὺς κι ἄναρθρους φθόγγους.
Ἀντίθετα μὲ αὐτὸ τὸ μοντέλο, ἡ Ἁγία Γραφὴ μᾶς διδάσκει ὅτι σκέψη καὶ γλώσσα ἦταν κάτι ποὺ δόθηκε ὡς χάρισμα στὸν ἄνθρωπο στὴν ἀρχὴ τῆς δημιουργίας του ἀπὸ τὸ Θεό. Γνωρίζουμε ἐπίσης ὅτι σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφή, ὑπῆρχε μία ἐποχή, ὅπου οἱ ἄνθρωποι ἦταν συγκεντρωμένοι σὲ ἕνα σημεῖο καὶ μιλοῦσαν τὴν ἴδια γλώσσα. Ὅμως κατὰ τὴ διάρκεια ἀνοικοδόμησης τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, ἐπῆλθε σύγχυση τῶν γλωσσῶν, δηλαδὴ δημιουργήθηκαν πολλὲς γλῶσσες καὶ οἱ ἄνθρωποι διασπάστηκαν σὲ διάφορα ἔθνη.
Ἡ σύγχρονη ἐπιστήμη τῆς Γλωσσολογίας μᾶς λέει ὅτι ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα τῆς γλώσσας στὶς πρῶτες της ἀρχὲς εἶναι ἀδύνατη, δεδομένου ὅτι ἡ γένεση τῆς γλώσσας εἶναι πολὺ παλιά. Ὡστόσο, θὰ προσθέταμε ἐμεῖς, μία σειρὰ ἀπὸ λογικὰ ἐπιχειρήματα εἶναι δυνατὸν νὰ στηρίξουν περισσότερο τὴ βιβλικὴ ἐκδοχὴ τῆς γλωσσολογίας παρὰ τὴν ἐξελικτική.
Οἱ εἰδικοὶ συμφωνοῦν ὅτι ὁ ἀνθρώπινος ἐγκέφαλος εἶναι γενετικὰ προγραμματισμένος γιὰ τὴν ἀνάπτυξη τῆς γλώσσας. Μέσα στὸν ἀνθρώπινο ἐγκέφαλο ὑπάρχουν ἀντίστοιχα γλωσσικὰ κέντρα, τὰ ὁποῖα τὸν βοηθᾶνε νὰ ἀποκτήσει τὴ γλωσσικὴ ἱκανότητα. Τέτοια γλωσσικὰ κέντρα δὲν ὑπάρχουν στὸν ἐγκέφαλο τῶν ζώων. Γι’ αὐτὸ καὶ οἱ χιμπατζῆδες, παρὰ τὶς ἐπανειλημμένες καὶ πολύχρονες προσπάθειες τῶν ἐξελικτικῶν, εἶναι ἀδύνατο νὰ μάθουν ἀκόμα καὶ τὶς πιὸ στοιχειώδεις μορφὲς τῆς ἀνθρώπινης γλώσσας.
Ὁ ἄνθρωπος ὄχι μόνο ἔχει ἔμφυτη τὴ γλωσσικὴ ἱκανότητα, ἀλλὰ καὶ σὲ τέτοιο βαθμὸ ἀνεπτυγμένη, ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ μάθει ὄχι μόνο τὴ μητρική του γλώσσα, ἀλλὰ καὶ μία ἢ καὶ περισσότερες ξένες γλῶσσες. Ἡ ἱκανότητα τῆς ὁμιλίας ἀναπτύσσεται μὲ τρόπο ἄμεσο καὶ φυσικὸ ἀπὸ τὰ πρῶτα κιόλας στάδια τῆς ἡλικίας ἑνὸς παιδιοῦ.
Κάθε γλώσσα εἶναι ἐξαιρετικὰ σύνθετη. Γιὰ παράδειγμα ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ἔχει περίπου 100.000 λέξεις. Πολλὲς λέξεις μπορεῖ νὰ διαθέτουν παραπάνω ἀπὸ μία σημασία καὶ νὰ εἶναι κλιτές. Ὡστόσο ἕνας μορφωμένος ἄνθρωπος δὲ βρίσκει καμιὰ δυσκολία στὸ νὰ μπορεῖ ἄνετα νὰ χειρίζεται τὰ ἑλληνικὰ καὶ μάλιστα μὲ πολύπλοκο τρόπο. Τὸ ἴδιο συμβαίνει βέβαια ὄχι μόνο στὴν προφορικὴ διατύπωση τῶν λέξεων, ἀλλὰ καὶ στὴν ἀνάγνωση καὶ στὴ γραφή τους.
Μήπως οἱ παλαιότερες γλῶσσες ἦταν ἁπλὲς καὶ οἱ νεότερες σύνθετες, ὅπως ἐνδεχομένως θὰ ἤθελε τὸ ἐξελικτικὸ μοντέλο; Ὄχι! Συμβαίνει μάλιστα τὸ ἐντελῶς ἀντίθετο. Τὰ ἀρχαῖα κινέζικα εἶναι πιὸ δύσκολα ἀπὸ τὰ σημερινὰ, ὅπως καὶ τὰ ἀρχαῖα ἑλληνικὰ εἶναι δυσκολότερα ἀπὸ τὰ νέα ἑλληνικά. Μάλιστα ἡ κινέζικη γραπτὴ γλώσσα, δὲ γράφεται μὲ 24 γράμματα ὅπως ἡ ἑλληνική, ἀλλὰ ἀπαιτεῖ τὴν ἐκμάθηση 40.000 χαρακτήρων! Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ μὲ τὶς γλῶσσες ὄχι μόνο τῶν πολιτισμένων ἐθνῶν, ἀλλὰ κι αὐτῶν ἀκόμα τῶν πρωτόγονων. Πουθενὰ στὸν κόσμο δὲν ὑπάρχει κάποια ὁμάδα ἀνθρώπων ποὺ νὰ μὴ ἔχει μία τέλεια ἀνεπτυγμένη, πολυσύνθετη κι ἀκριβέστατη γλώσσα, ἀκόμα κι ἂν ἀνήκει στοὺς λεγόμενους πρωτόγονους λαούς. Τόσο πολὺ εἶναι ἀνεπτυγμένη ἡ ἀνθρώπινη γλωσσικὴ ἱκανότητα, ὥστε οἱ γλωσσολόγοι ὑπολογίζουν ὅτι μέχρι σήμερα ὁ ἄνθρωπος ἔχει χρησιμοποιήσει περίπου 140.000 γλῶσσες! Σήμερα ὅμως μιλιοῦνται μόνο 6.800 περίπου, γιατί οἱ ὑπόλοιπες στὸ διάβα τοῦ χρόνου ἔχουν ἐξαφανιστεῖ.
Ἡ ἱκανότητα τοῦ λόγου, εἶναι ἕνας πολὺ σημαντικὸς παράγοντας ποὺ κάνει τὸν ἄνθρωπο νὰ ξεχωρίζει μὲ τρόπο μοναδικὸ ἀπὸ τὰ ζῶα. Μπορεῖ βέβαια γιὰ τὴν ἐπιστήμη ἡ γένεση τῆς γλώσσας νὰ παραμένει μυστήριο, ἀλλὰ γιὰ ἕνα Χριστιανὸ ὄχι. Ἡ ἀπάντηση τῆς γλωσσικῆς ἱκανότητας τοῦ ἀνθρώπου βρίσκεται μέσα στὸ λόγο τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἄνθρωπος διαθέτει ἀπὸ τὴν ἀρχὴ τῆς ὑπάρξεώς του, ὡς μοναδικὸ δῶρο ἀπὸ τὸ Δημιουργό του τὸν ἔναρθρο λόγο, ἀφοῦ εἶναι παιδὶ τοῦ Θεοῦ κι ὄχι ἀπόγονος τοῦ πιθήκου.
Ὥς ἐδῶ ἐξετάσαμε τὰ ἐπιχειρήματα ἐκεῖνα ποὺ συνηγοροῦν ὅτι ἡ θρησκευτικὴ ἄποψη γιὰ τὴ γένεση τῆς γλώσσας, εἶναι ἰσχυρότερη καὶ πειστικότερη σὲ σχέση μὲ τὴν ἐξελικτικὴ ἄποψη. Ὑπάρχει ἐπίσης καὶ ἕνα δεύτερο σκέλος ποὺ ἀφορᾶ τὴν ἱστορία τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ. Φυσικὰ οἱ ἀθεϊστὲς θεωροῦν ἐκ τῶν προτέρων καὶ αὐτὴ τὴ βιβλικὴ διήγηση ὡς μυθική. Ἡ ἱστορία αὐτὴ ὅπως εἴπαμε, ἔχει δύο βασικὰ σκέλη. Τὸ ἕνα εἶναι ἡ οἰκοδόμηση τοῦ πύργου καὶ τὸ ἄλλο ἡ δημιουργία τῶν γλωσσῶν καὶ ἡ διασπορὰ τῶν ἐθνῶν στὴ γῆ.
Ἂς ξεκινήσουμε ἀπὸ τὸ πρῶτο. Ὑπῆρξε πράγματι πύργος τῆς Βαβέλ; Τὴν ἀπάντηση θὰ μᾶς δώσει ἡ ἐπιστήμη τῆς ἀρχαιολογίας. Ναί, ὑπῆρξε πραγματικά. Ἦταν ἕνα ζιγκουρὰτ τεραστίων διαστάσεων κτισμένο κοντὰ στὴν Βαβυλώνα, γύρω στὸ 3000 π.Χ. Τὸ ζιγκουρὰτ εἶναι ἕνα βαθμιδωτὸ οἰκοδόμημα σὲ σχῆμα πυραμίδας. Ἡ Γένεση ἀναφέρει ὅτι ὁ πύργος τῆς Βαβὲλ κτίστηκε μὲ πλίνθους ποὺ ἔφτιαχναν ἀπὸ λάσπη ἀνακατεμένη μὲ ἄχυρα. Τοὺς ἔβαζαν σὲ καλούπια, γιὰ νὰ πάρουν σχῆμα καὶ τοὺς ἄφηναν νὰ στεγνώσουν στὸν ἥλιο. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἡ μέθοδος αὐτὴ χρησιμοποιεῖται μέχρι σήμερα στὴ Μέση Ἀνατολή. Εἰκάζεται ὅτι ὁ πύργος τῆς Βαβὲλ, τὸν ὁποῖον ἀναζητοῦσαν ταξιδιῶτες καὶ ἀρχαιολόγοι, πρέπει νὰ καταστράφηκε ἀπὸ τὸν Ξέρξη ποὺ κατέστρεψε ὁλοκληρωτικὰ τὴ Βαβυλώνα. Ἔγινε ὅμως δυνατὴ μία ἀναπαράσταση τοῦ πύργου μὲ βάση τὰ σωζόμενα ζιγκουρὰτ σὲ ἄλλα σημεῖα τῆς Μεσοποταμίας, μία σύντομη περιγραφὴ τοῦ Ἡρόδοτου ( Ἡροδότου Ἱστορία, Α΄ Κλειώ, 181 ) καὶ ἕνα πήλινο πιάτο, τὸ ὁποῖο σώζεται στὸ Μουσεῖο τοῦ Λούβρου κι ἀναφέρει τὶς διαστάσεις του. Οἱ τελευταῖες ἐπιβεβαιώθηκαν κι ἀπὸ τὸ ἀποτέλεσμα γερμανικῶν ἀνασκαφῶν. Ὁ πύργος ἦταν τετράγωνος καὶ κάθε πλευρὰ του εἶχε μῆκος 91 μέτρα. Τὸ ὕψος του κατανεμημένο σὲ ὀκτὼ ἐπίπεδα, θὰ πρέπει λογικὰ νὰ ἀνερχόταν σὲ ὕψος ἴδιου ἀριθμοῦ μέτρων. Μία ἐπιγραφὴ ποὺ βρέθηκε στὴ Βαβυλώνα, βεβαιώνει ὅτι τὸ κτίσιμο ἑνὸς ζιγκουράτ, δυσαρέστησε τοὺς θεούς, ποὺ σὲ μία νύκτα κατεδάφισαν ὅ,τι εἶχε κτιστεῖ. Σκόρπισαν τοὺς ἀνθρώπους σὲ μακρινοὺς τόπους καὶ ἔφεραν σύγχυση στὴ γλώσσα τους. Ἀλλὰ καὶ ὁ Χαλδαῖος ἱερέας Βεροσός, ἔγραψε μία διήγηση ποὺ θυμίζει πολὺ τὴ διήγηση τῆς Γενέσεως. Ἑπομένως ἔχουμε κι ἄλλες ἱστορικὲς μαρτυρίες ποὺ συμφωνοῦν μὲ τὴν βιβλικὴ διήγηση.
Ὅσο ἀφορᾶ τὸ δεύτερο σκέλος, δηλαδὴ τὴν ἀρχικὴ ὁμογλωσσία καὶ τὴν ἐπακόλουθη διάσπαση μὲ τὴ δημιουργία τῶν γλωσσῶν, δίνουμε καὶ πάλι τὸ λόγο στὴν ἐπιστήμη. Τί ἔχει νὰ μᾶς πεῖ ἡ γλωσσολογία γύρω ἀπὸ τὸ θέμα αὐτό; Οἱ γλωσσολόγοι μᾶς λένε ὅτι κάποτε οἱ ἰνδοευρωπαϊκοὶ λαοὶ ἀνῆκαν στὴν ἴδια γλωσσικὴ οἰκογένεια. Οἱ λαοὶ αὐτοὶ ζοῦσαν ἀπὸ τὴν 5η π.Χ. χιλιετία μαζὶ ὡς μία φυλή. Ἡ κοιτίδα τους προφανῶς ἦταν μία περιοχὴ ἀνάμεσα στὴν Ἰνδία καὶ τὴν Εὐρώπη, στὸ κέντρο τῆς ὁποίας βρίσκεται σαφῶς ἡ πεδιάδα τῆς Μεσοποταμίας. Οἱ Ἰνδοευρωπαῖοι ὅπως εἴπαμε κατοικοῦσαν ὅλοι μαζὶ καὶ μιλοῦσαν τὴν ἴδια γλώσσα τουλάχιστον μέχρι τὴν 3η χιλιετία π.Χ. Στὶς ἀρχὲς καὶ ὁπωσδήποτε μέχρι τὰ μέσα τῆς 3ης χιλιετίας διασπάστηκαν, καὶ τὰ διάφορα τμήματά τους κινήθηκαν πρὸς διάφορες περιοχές. Οἱ γλωσσολόγοι ὑποστηρίζουν ὅτι ὑπάρχουν κοινὲς λέξεις στοὺς λαοὺς αὐτοὺς καὶ ἄλλα κοινὰ στοιχεῖα, πρᾶγμα ποὺ σημαίνει ὅτι οἱ γλῶσσες τους προέρχονται ἀπὸ ἕνα κοινὸ πρόγονο, μία ἀρχικὴ μητέρα – γλώσσα. Γιὰ παράδειγμα ἡ λέξη ἑπτὰ στὰ ἑλληνικά, εἶναι sapta στὰ ἰνδικά, septem στὰ λατινικά, sieben στὰ γερμανικὰ καὶ seven στὰ ἀγγλικά. Αὐτὸ ὑποδηλώνει κοινὴ ρίζα, κοινὴ καταγωγή. Παλαιότερα τὸ ἰνδοευρωπαϊκὸ ἔθνος ὀνομαζόταν καὶ ἰαπετικό, ἀφοῦ αὐτοὶ οἱ λαοὶ θεωροῦνται οἱ ἀπόγονοι ἑνὸς ἀπὸ τοὺς γιοὺς τοῦ Νῶε, τοῦ Ἰάφεθ. Ἂς σημειωθεῖ ὅτι σ’ αὐτοὺς ἀνήκουν οἱ περισσότεροι εὐρωπαϊκοὶ λαοὶ, ὅπως κι ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες καὶ μερικοὶ ἀσιατικοί.
Τί φανερώνουν τὰ συμπεράσματα αὐτὰ τῆς Γλωσσολογίας; Κάθε ἀπροκατάληπτος ἐρευνητὴς βλέπει πίσω ἀπὸ αὐτὲς τὶς ἀρχαιολογικὲς κι ἐπιστημονικὲς ἀνακαλύψεις, τὴν ἐπαλήθευση ὅσων ἀναφέρει ἡ Παλαιὰ Διαθήκη γύρω ἀπὸ τὴν γένεση τῆς γλώσσας, τὴν κτίση τοῦ πύργου τῆς Βαβέλ, τὴ δημιουργία τῶν ἐπιμέρους γλωσσῶν καὶ τὴ διασπορὰ τῶν ἐθνῶν. Γιὰ μία ἀκόμα φορά, ἡ Ἁγία Γραφή ἀποδεικνύεται ἀξιόπιστη.