Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση
Ὅλοι οἱ ἄνθρωποι εἶναι ἀπογοητευμένοι ἀπὸ τὸ περιβάλλον τους. Διαπιστώνουν ἀποτυχίες στοὺς ἄρχοντες τῶν ἐξουσιῶν. Παραπονοῦνται γιὰ τοὺς ἀδρανεῖς δημάρχους, γιὰ τὴν ἀδιαφορία τῶν δημοσίων ὑπαλλήλων, γιὰ τὴν ἀδυναμία τῆς ἀστυνομίας νὰ τοὺς προστατεύσει ἀπὸ τὶς ἐγκληματικὲς δραστηριότητες διεφθαρμένων στοιχείων, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς λειτουργοὺς τῆς Ἐκκλησίας ποὺ δὲν εἶναι ἄξιοι καὶ δὲν ἐμπνέουν, οὔτε πείθουν μὲ τὸν ὑποκριτικό τους λόγο οὔτε παραδειγματίζουν μὲ τὴν προσωπική τους ζωή.
Κι ἐνῷ αὐτὴ εἶναι ἡ πραγματικότητα, οἱ ἄνθρωποι ἔχουν εὔκολες λύσεις γιὰ τὴ διόρθωση τῶν κακῶς κειμένων. Μᾶς διαβεβαιώνουν ὅτι οἱ ἴδιοι, ἂν ἦταν στὶς ἀνάλογες θέσεις, θὰ ἄλλαζαν τὴν κοινωνία. Διαψεύδονται ὅμως, ὅταν μερικοὶ ἀπὸ αὐτοὺς βρίσκονται σὲ καίριες θέσεις ἢ ἀποκτοῦν ἀξιώματα καὶ τελικὰ δὲν κάνουν τίποτα, ἐκτὸς ἀπὸ τὴν εἴσπαξη τῶν αὐξημένων ἀποδοχῶν τους. Καμιὰ ἐπιτυχία στὸ ἔργο τους. Ἔτσι χάνονται οἱ ἐλπίδες.
Κανένας ὀρθῶς σκεπτόμενος δὲν πιστεύει ὅτι ἕνας ἄνθρωπος μπορεῖ νὰ πετύχει πολλὰ μὲ τὴν κοσμικὴ ἐξουσία ποὺ τυχαίνει νὰ ἔχει γιὰ ἕνα χρονικὸ διάστημα. Τὰ σπουδαῖα ἔργα δὲν ἐξασφαλίζονται μὲ τὰ χρήματα καὶ τὴν ἐξουσία. Χρειάζονται πνευματικὰ χαρίσματα, σταθερότητα στὶς καλὲς ἀποφάσεις, πνεῦμα θυσίας καὶ ἀναφορὰ στὸ Θεό. Ὅσοι νομίζουν ὅτι θὰ σώσουν τὸν κόσμο ἢ θὰ τὸν ὁδηγήσουν στὴν πρόοδο, τὴν εὐμάρεια καὶ τὴν εὐτυχία, βρίσκονται στὴν πλάνη καὶ καταστρέφουν τὸν κόσμο. Πάντα ὑπηρετοῦν τὸ ἴδιον συμφέρον!
Ἴσως ἀναρωτηθεῖ κάποιος τί πρέπει νὰ γίνει;Πῶς θὰ βροῦν τὸ δρόμο τῆς ἐπιτυχίας οἱ ἄνθρωποι; Πῶς θὰ κάνουν καλύτερη τὴ ζωή τῶν συνανθρώπων τους; Νομίζουμε ὅτι δὲν εἶναι θέμα ἐξαγγελιῶν καὶ πράξεων. Οἱ ἄνθρωποι τῆς ἐξουσίας «λύνουν» τὰ προβλήματα καὶ συγχρόνως δημιουργοῦν νέα, χειρότερα ἀπὸ τὰ προηγούμενα. Καὶ συνεχίζεται αὐτὸ τὸ προσοδοφόρο γιὰ τοὺς πρωτεργάτες παιχνίδι.
Δὲν πρέπει νὰ πιστεύουμε ὅτι θὰ ζήσουμε καλύτερα, ἂν δὲν ὑπάρξουν σὲ ὅλους τοὺς τομεῖς τῆς κοινωνίας ἄνθρωποι μὲ ἦθος, ὁράματα καὶ συνέχεια προσπάθειες γιὰ βελτίωση τῶν ἔργων ποὺ θὰ ἀναλάβουν. Ὅταν λείπουν οἱ ὄντως ἄξιοι, ποὺ θὰ ἀσχολοῦνταν μὲ τὰ κοινά, ἡ ἐλπίδα γιὰ βελτίωση τῶν κακῶς κειμένων εἶναι πολὺ μακριά.
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος λέει ὅτι ἡ ἐξουσία εἶναι δύσκολη τέχνη, ποὺ ἐγκυμονεῖ πολλοὺς κινδύνους. Εἶναι ἐνδιαφέρουσα ἡ περιγραφὴ τῶν κινδύνων ποὺ κάνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης: «Ἂς μὴ ἔχουμε στραμμένη τὴν προσοχή μας, στὸ πῶς θὰ λάβουμε μέρος στὶς ἀρχὲς καὶ στὶς τιμὲς καὶ στὶς ἐξουσίες, ἀλλὰ στὸ πῶς θὰ ζήσουμε μὲ ἀρετὴ καὶ εὐσέβεια. Γιατί βέβαια οἱ ἐξουσίες μᾶς πείθουν νὰ κάνουμε πολλὰ ποὺ δὲν ἀρέσουν στὸ Θεὸ καὶ ἀπαιτεῖται ψυχὴ πολὺ δυνατή, ὥστε νὰ χρησιμοποιήσει τὴν ἐξουσία γιὰ τὸ καλό… Ἡ ἐξουσία πολλούς, χωρὶς νὰ τὸ θέλουν τοὺς ἔκαμε ὑβριστὲς καὶ θυμὸ ξεσήκωσε καὶ ἀφαίρεσε τὸ χαλινάρι τῆς γλώσσας καὶ ἄνοιξε τὴν πόρτα τοῦ στόματος, συνταράζοντας τὴν ψυχὴ σὰν ἰσχυρὸς ἄνεμος καὶ καταποντίζοντας τὸ σκάφος στὸ χειρότερο βυθὸ τῶν κακῶν… Ὁ ἄρχοντας ἀποδιοργανώνεται καὶ ἀποχαυνώνεται ἀπὸ τὶς καθημερινὲς ἀπολαύσεις, φουσκώνει ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ ὁδηγεῖται στὸν παραλογισμό· τὸν φλογίζει ἐξάλλου καὶ ὁ ἔρωτας τῆς δόξας καὶ ὄχι λιγότερο ὁ ἔρωτας τῶν σωμάτων, ποὺ γεννιέται ἀπὸ τὴν ἐξουσία καὶ τρέφεται ἀπὸ τὶς ἀπολαύσεις. Ἐπὶ πλέον ταράσσουν τὴν ψυχή του, ὄχι λιγότερο ἀπὸ ἐκεῖνα τὰ πάθη, καὶ οἱ πολλὲς φροντίδες, ποὺ σὰν ἄλλες νιφάδες, τὸν χτυποῦν ἀπὸ ὅλες τὶς μεριές».
Ὄντως εἶναι δύσκολη ἡ ἐξουσία καὶ χρειάζεται σταθερότητα στὶς ἠθικὲς ἀρχὲς ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἀποφασίζουν νὰ ἀσχοληθοῦν μὲ αὐτή.