Ὁ ὁμολογητής Καθηγητὴς κ. Γ. Ματζαρίδης τονίζει τὰ ἑξῆς σημαντικὰ ὅσον ἀφορᾶ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς Θείας Ἀποκαλύψεως ἀπὸ τοὺς θιασῶτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ: «Ἡ ἑνότητα τῶν Χριστιανῶν θεμελιώνεται στὴν ἑνότητα τῆς πίστεως. “Όταν πάντες ὁμοίως πιστεύωμεν, τότε ἑνότης ἐστί”. Καὶ τὸ περιεχόμενο τῆς πίστεως αὐτῆς φανερώνεται στὸν κόσμο ἐν Χριστῷ καὶ παραμένει στὴν Ἐκκλησία μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅταν ὅμως ἡ ἀποκάλυψη τοῦ Θεοῦ ἀντιμετωπίζεται ὡς συμβατικὴ θρησκευτικὴ διδασκαλία, ὅταν ἡ κίνηση τοῦ Θεοῦ πρὸς τὸν ἄνθρωπο ἀντικαθίσταται μὲ τὴν κίνηση τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὸν θεὸ ἤ τοὺς θεοὺς ποὺ δημιουργεῖ ἡ φαντασία του, ὅταν τέλος ἡ ἄκτιστη χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἀντικαθίσταται μὲ τὶς ἀνθρώπινες ἐνέργειες, ὁ Χριστιανισμὸς μεταφέρεται στὸ ἐπίπεδο τῶν ἀνθρώπινων θρησκειῶν, θρησκειοποιεῖται. Ἡ οἰκουμενικότητα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι οἰκουμενικότητα χαρισματική, ἀπορρέει ἀπὸ τὴν καθολικότητά της. Ὁ σύγχρονος οἰκουμενισμὸς εἶναι κίνηση εὐγενικῶν ἀνθρώπινων διαθέσεων. Ἡ πρώτη ἑνοποιεῖ ὅσους τὴν ζοῦν. Ὁ δεύτερος κρατεῖ χωρισμένους καὶ ὅσους τὸν ἀκολουθοῦν. Ἡ μεθοδολογία τοῦ σύγχρονου οἰκουμενισμοῦ ὁδηγεῖ φυσιολογικὰ ὄχι μόνο στὸν ὁμολογιακὸ ἀλλὰ καὶ στὸν θρησκευτικὸ συγκρητισμὸ» (Ἱστ. Ρομφαία)! Εἶναι γεγονός, ὅτι οἱ θιασῶτες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, ἐφαρμόζοντας τὴν αἱρετικὴ ἐκκλησιολογία τῆς Β΄ Βατικανῆς «Συνόδου», ὑποβίβασαν τὴν Ἐκκλησία σὲ θρησκεία καὶ μάλιστα ἰσότιμη τῶν αἱρέσεων καὶ τῶν θρησκειῶν τοῦ κόσμου!