Γράφει ὁ κ. Νίκος Ἐ. Σακαλάκης, Μαθηματικὸς
Ἡ «Ἀκαδημία Θεολογικῶν Σπουδῶν Βόλου» λειτουργεῖ, πολλὲς φορές, ὡς προβολὴ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἐδῶ, στὴν πόλη (μου) Βόλος. Ἡ ἀοριστία τῶν ὅρων «θεολογικῶν σπουδῶν» δικαιολογεῖ, ὡς αἰτίαση, τὴν ἐκφορὰ οἰκουμενιστικοῦ λόγου, παρὰ μία ὀνομασία ὅπως «Ὀρθόδοξη Ἀκαδημία Θεολογικῶν σπουδῶν Βόλου».
Ἡ σκέψη της παρεκκλίνει τῆς διδασκαλίας (διαχρονικῆς) τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας· δὲν συμφωνεῖ, ἐπίσης, μὲ τὴν Ὁμολογία περὶ τοῦ νοήματος τῆς Ἐκκλησίας τῶν Ἁγίων Πατέρων, ὅπως τὴν ἐκφράζει (γιὰ παράδειγμα) καὶ ὁ ἀπό Δημητριάδος Ἀρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος (ὡς Ἀρχιμανδρίτης), τότε ποὺ ὀρθοτομοῦσε τὸν λόγο τῆς ἀληθείας: «Ὁ ὀρθὸς βίος ποὺ συμφωνεῖ μὲ τοῦ Θεοῦ τὸ θέλημα εἶναι ἡ ἰσχυρά μας πανοπλία ἐναντίον τοῦ ἀντιδίκου μας. Καὶ ἡ πανοπλία αὐτὴ εὑρίσκεται ἀποτεθησαυρισμένη μέσα εἰς τὴν Ἐκκλησίαν μας τήν Ὀρθόδοξον, ἔξω τῆς ὁποίας δὲν ὑπάρχει καμμία σωτηρία.
Ἡ Ἐκκλησία μας εἶναι ἡ «ταμειοῦχος τῆς Θείας Χάριτος» ποὺ μᾶς ἐξασφαλίζει τὰ πνευματικὰ ἐκεῖνα ὅπλα, μὲ τὰ ὁποῖα ἠμποροῦμε νὰ παλαίσωμε τὸν ἀντίπαλόν μας» (Βιβλίο «Πόλεμος κατὰ τοῦ Σατανᾶ», Σελ. 83).
Ἡ σιωπὴ (προδοσία) τῶν ἐνοριῶν, ἡ σιωπὴ ὁρισμένων Ἱερῶν Μονῶν – πλὴν Ἁγίας Τριάδος Γατζέας-, ἡ σιωπὴ τῶν τοπικῶν χριστιανικῶν ὀργανώσεων καὶ τοῦ τοπικοῦ Τύπου, βοηθοῦν (ἔμμεσα) στὴν ἐξάπλωση τοῦ οἰκουμενισμοῦ.
Ὁ τοπικὸς Τύπος ἀποσιωπᾶ γιὰ μακρὰ χρονικὰ διαστήματα, ὡς μὴ δημοσιεύσιμη, τὴν ὀπτικὴ (ὀρθόδοξη) γωνία ὁρισμένων ἀντὶ-οἰκουμενιστικῶν ἄρθρων.
Ἴσως δημοσιεύσει τὸ παρὸν ἄρθρο, πρὸς διάψευση τῶν ἰσχυρισμῶν μας…
Δημοσιεύει, συνήθως, ἄρθρα – ἀπόψεις (ἁπλοϊκῆς) κατηχητικῆς ἔκφρασης!
Ἄνθρωπος κοσμικός, προφητικὰ σκεπτόμενος, κατανοώντας τὴν πορεία τῶν καιρῶν, τόνισε, νοσταλγικά, βαθυστόχαστα: «…γιὰ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ σκέψη εἶναι ἐλεύθερη, ποὺ οἱ ἄνθρωποι διαφέρουν ἀναμεταξύ τους καὶ δὲν ζοῦν μονάχοι – γιὰ μία ἐποχὴ ποὺ ὑπάρχει ἀλήθεια…» (Τζὼρτζ Ὄργουελ, 1984).
Ἡ Ἀκαδημία, μὲ τὶς ἐπιλογές της, ἔχει τονίσει ἔντονα τὸν οἰκουμενιστικὸ χαρακτῆρα της.
Παραδείγματα: Α) Ἔχει ἐπιβραβεύσει (σὲ ἐκδήλωσή της) τὸν οἰκομενιστή ἐπίσκοπο Περγάμου Ἰωάν. Ζηζιούλα.
Β) Ἔχει ὀργανώσει συνέδριο γιὰ τὸν οἰκουμενιστὴ Νίκο Νησιώτη μὲ ραδιοφωνικὴ ἀναμετάδοση (Ἀπρίλιος ‘13), μὲ τίτλο: «Νίκος Νησιώτης – ὁ οἰκουμενικὸς θεολόγος τῆς Ὀρθοδοξίας».
Κατὰ τὸν Ἰωάν. Ζηζιούλα «Τὸ Βάπτισμα δημιουργεῖ ἕνα ὅριον εἰς τὴν Ἐκκλησίαν», δηλ. τὸ Βάπτισμα Ὀρθόδοξο ἢ μή, ὁριοθετεῖ τὴν Ἐκκλησία, ἡ ὁποία κατὰ τὴν οἰκουμενιστικὴ θεολογία περιλαμβάνει ὀρθοδόξους καὶ ἑτεροδόξους! «Ἔχει ξεπεράσει, ὁ Περγάμου Ἰωάν. Ζηζιούλας, καὶ τοὺς αἱρετικοὺς Ἀγγλικανοὺς εἰς τὸν δογματικὸν συγκρητισμὸν καὶ μινιμαλισμὸν» (Ἁγιορείτης Ὀκτ. 1993, Σελ. 4).
Νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Ναυπάκτου Ἱερόθεος εἶχε ζητήσει «τὴν ἀποβολὴ τῶν μελετῶν τοῦ Μητροπολίτου Περγάμου κ. Ἰωάννη γιὰ τὴν Ἁγία Τριάδα, ἀπὸ τὶς θεολογικὲς καὶ ἐκκλησιαστικὲς σχολὲς» (Ὀ. Τύπος, φ. 2013, 5-2-2016).
Ὁ καθηγητὴς Νικόλαος Νησιώτης, ὡς οἰκουμενιστής, «Δέχεται ὅτι τὰ μυστήρια τοῦ βαπτίσματος, τοῦ γάμου καὶ τοῦ χρίσματος δύνανται νὰ τελοῦνται ἀπὸ κοινοῦ ὑπὸ κληρικῶν πασῶν τῶν ὁμολογιῶν.
Προτείνει ἐπίσης καὶ «ἀμοιβαίαν συμμετοχὴν εἰς τὰς λειτουργίας, εἰς τὰς ὁποίας οἱ μὲν θὰ λαμβάνουν μέρος παρὰ τοῖς δὲ καὶ διὰ τῆς παραχωρήσεως τῆς Θείας Εὐχαριστίας εἰσέτι» (Στ. Μπιλάλη «Ὀρθοδοξία καὶ Παπισμός, τ. Β΄, σελ. 392).
Στὰ κείμενα τοῦ Νίκου Νησιώτη διακρίνεις φιλοσοφία, παρὰ μία ἐμβριθέστερη μελέτη τῶν Πατερικῶν κειμένων, γι’ αὐτὸ ὁδηγήθηκε καὶ σὲ σχετίκευση τῆς ἀπόλυτης διαύγειας – ἀντικειμενικότητας τῆς Γραφῆς στὴν ἐπεξεργασία – ἀνάλυση θεολογικῶν θεμάτων. Παράδειγμα:
Ὡς βοηθὸς – Διευθυντοῦ στὸ οἰκουμενιστικὸ Ἰνστιτοῦτο τοῦ Bossey, ἔγραψε ἄρθρο μὲ τίτλο «Ἡ Θεολογία ὡς ἐπιστήμη καὶ δοξολογία».
Ἐκεῖ διαβάζουμε: «Εἰς τὴν ἀνακοίνωσιν ὑπὸ τοῦ ἀγγέλου Γαβριὴλ εἰς τὴν Θεοτόκον ὅτι θὰ γεννήση τὸν Κύριον, ἡ Θεοτόκος ἐν ἐκστάσει φόβου, ἀπορίας, ταπεινώσεως καὶ εὐλαβοῦς θαυμασμοῦ πρὸ τῆς παραδόξου ἐμφανιζομένης δόξης τοῦ Θεοῦ ἀπαντᾶ: «πῶς ἔσται μοὶ τοῦτο, ἐπεί ἄνδρα οὐ γινώσκω;» (Λουκ. α΄,34). Ἐνταῦθα τὸ «γινώσκω» τοποθετεῖται ἀντὶ τοῦ ἐπικοινωνῶ ἐνδομύχως καὶ ὁλοκληρωτικῶς μετὰ τῆς δυνάμεως τοῦ Πνεύματος τοῦ Θεοῦ».
Διακρίνω μία προσπάθεια τοῦ Νίκου Νησιώτη νὰ διατυπώσει θέση ἀναφορική, ὡς μία ὕπαρξη ἐν ἐγέρσει γιὰ τὸν κόσμο (νοημάτων) τῆς Γραφῆς.
Ἐμεῖς, ἐμπιστευόμεθα τὴν Πατερικὴ ἑρμηνεία τοῦ κειμένου. Στὴν Ὁμιλία ΙΔ΄ τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (εἰς τὸν Εὐαγγελισμὸ τῆς Θεοτόκου), διαβάζουμε:
Θεοτόκος: «Εἰ γὰρ καὶ πνευματικὸν ἄγαν καὶ σαρκικῶν παθῶν ὑπερανωκισμένον μοὶ κομίζεις τὸ Εὐαγγέλιον, ἀλλὰ σύλληψίν μοι λέγοις ἐν γαστρί καὶ κύησιν καὶ τόκον, καὶ τὸ «ἰδοὺ» προστίθης ἐπὶ τῆς συλλήψεως πῶς οὖν «ἔσται μοὶ τοῦτο; Ἐπεί ἄνδρα», φησίν, «οὐ γινώσκω». Τοῦτο δὲ φησιν ἡ Παρθένος οὐκ ἀπιστοῦσα, μαθεῖν δὲ τὸ πρᾶγμα κατὰ τὸ δυνατὸν ὡς ἔχει ζητοῦσα…»
Ἑρμηνεία: Διότι ἂν καὶ μοῦ μεταφέρεις πολὺ πνευματικὸ καὶ ἀνώτερο σαρκικῶν παθῶν μήνυμα, ἀπὸ τὸ ἄλλο μέρος μοῦ ἀναφέρεις σύλληψι στὴν γαστέρα καὶ κυοφορία καὶ τοκετό, προσθέτεις δὲ γιὰ τὴν σύλληψι καὶ τὸ ἰδού· πῶς λοιπὸν θὰ μοῦ συμβεῖ τοῦτο;
Διότι λέγει, δὲν ἔχω σχέσεις μὲ ἄνδρα. Λέγει δὲ τοῦτο ἡ Παρθένος, ὄχι ἀπὸ ἀπιστία, ἀλλ’ ἐπειδὴ ἐζητοῦσε νὰ μάθη κατὰ τὸ δυνατὸ πῶς ἔχει τὸ πρᾶγμα…».
Συγκρίνατε ἑρμηνεῖες!
Αὐτὴ εἶναι ἡ ὑπερηφάνεια – ἐγωισμὸς τῶν οἰκουμενιστῶν θεολόγων νὰ δημιουργοῦν (ὡς σημεῖα ἀναφορᾶς, δῆθεν) μηνύματα καὶ νὰ διατυπώνουν ὁράματα ἔξω ἀπὸ τὰ ὅρια τῆς Ὀρθοδοξίας, τὴν ὁποία θεωροῦν «ὑποσύνολο» τῆς «ὅλης Ἐκκλησίας». Μπροστὰ στὰ κείμενα τῶν Πατέρων οἱ κουβέντες τους εἶναι «φλυαρίες», ποὺ δημιουργοῦν ἐντυπώσεις δυναμικῆς συνεδρίων τὴν πρώτη στιγμή, μὰ δὲν ἀντέχουν στὸ ἐπιμελέστερο (ὀρθόδοξο) κοίταγμα.
Πρόσφατα στὴν Ἀκαδημία τοῦ Βόλου (11-15 Ἰανουαρίου ‘23) φιλοξενήθηκε τὸ 2ο Διεθνὲς Συνέδριο – Συμπόσιο τῆς θεολογικῆς ἕνωσης (Ι.Ο.Τ.Α.) μὲ θέμα: «Ἱεραποστολὴ καὶ ὀρθόδοξη Ἐκκλησία».
Νὰ ἀναφέρουμε ὅτι στὰ πρῶτα βήματά της ἡ οἰκουμενικὴ κίνηση (αἵρεση) ἀκολούθησε δύο κανόνες – ἄξονες διαδρομῆς της, ὡς παράγοντες θεολογικῶν συγκλίσεων τῶν ἀνὰ τὸν κόσμο χριστιανικῶν ὁμολογιῶν:
Α) Νὰ σταματήσει ὁ προσηλυτισμὸς μεταξὺ τῶν χριστιανικῶν ὁμολογιῶν καὶ Β) Νὰ ὑπάρξει συντονισμός τους στὸ ἔργο διαδόσεως τοῦ οἰκουμενιστικοῦ χριστιανισμοῦ.
Αὐτὲς εἶναι καὶ οἱ θεμελιακὲς προϋποθέσεις ἱεραποστολῆς τῆς Ι.Ο.Τ.Α., χωρὶς τὴν ἐπιστροφὴ (ἐν μετανοίᾳ) τῶν αἱρετικῶν στὴν Ὀρθοδοξία, τὴν μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ ἀφετηρία της βρίσκεται, πραγματικά, στὸ «Μήνυμα» τῆς Ἐπιτροπῆς Παγκοσμίου Ἱεραποστολῆς καὶ Εὐαγγελισμοῦ τοῦ Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν (1964).
Τὰ «ὀρθόδοξα» μηνύματα τῶν οἰκουμενιστῶν εἶναι, ὅπως «οἱ σκαλωσιὲς στὶς οἰκοδομές» μόλις ὁλοκληρωθεῖ τὸ οἰκουμενιστικὸ κτίριο, θὰ ἀπομακρυνθοῦν.
Ὁ ἱ. Χρυσόστομος συμβουλεύει στοὺς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, ὡς μέθοδο ἱεραποστολῆς, νὰ μὴν ἔχουν ἔγνοια ἀριθμητικῆς αὐξήσεως τῶν πιστῶν. Προέχει, λέγει ὁ ἱερός Πατήρ, νὰ καταρτισθοῦν (Ὀρθόδοξα) ὀρθά, γιὰ νὰ ἐνεργήσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ:
«Μὴ τοῦτο σπουδάζωμεν, ὅπως πολλοὶ γένοιντο μόνον, ἀλλὰ πρὸ τούτου, ὅπως δόκιμοι, ὅταν τοῦτο κατασκευασθῇ, τότε κακεῖνο» (Στὶς Πράξεις – Ὁμιλία ΚΔ – Ἐ.Π.Ε. 16 Α).
Τελειώνοντας νὰ ὑπενθυμίσουμε στοὺς οἰκουμενιστές, προτρεπτικά, τὰ λόγια τοῦ Ἁγ. Γρηγορίου Νύσσης:
«Παυσώμεθα τοῦ θέλειν εἶναι τῶν διδασκάλων διδάσκαλοι. Μισήσωμεν τὸ λογομαχεῖν ἐπὶ καταστροφῇ τῶν ἀκουόντων, πιστεύσωμεν ὡς οἱ Πατέρες ἡμῶν παραδεδώκασιν. Οὐκ ἐσμὲν τῶν Πατέρων σοφώτεροι· οὐκ ἐσμὲν τῶν διδασκάλων ἀκριβέστεροι» (Ὁμιλία εἰς τὸ «Οὗτός ἐστιν ὁ Υἱός μου ὁ ἀγαπητὸς» – P.G. 46, 111 2Α).