Γράφει ὁ κ. Δημήτριος Β. Ἐμμανουήλ, Ἱεροψάλτης
Ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,
Συνοψίζοντας τὰ ἀποτελέσματα τῶν εἰδήσεων ἀπὸ ποικίλα εἰδησεογραφικὰ κέντρα, στὶς 30 Νοεμβρίου 2022 στὸ Φανάρι, τελέστηκε Θεία Λειτουργία μὲ τὴ συμμετοχὴ 30 καὶ πλέον «ἐκλεκτῶν» ἱεραρχῶν. Ἕνας ὁ προεξάρχων, δέκα οἱ συλλειτουργοῦντες καὶ εἴκοσι δύο οἱ συμπροσευχόμενοι! Στὴν τάξη τῶν συμπροσευχομένων Ἱεραρχῶν προστέθηκε μία ἀκόμη τάξη, ἡ Τάξη τῶν προσκαλουμένων. Μέλη αὐτῆς οἱ «ἐκπρόσωποι χριστιανικῶν κοινοτήτων τῆς Πόλεως», πιθανότατα καὶ «πιστοὶ (ἄλλων πίστεων) ἀπὸ τὴν Πόλη, τὴν Ἑλλάδα καὶ ἄλλες χῶρες». Καὶ οἱ μαθηταὶ κοιμῶνται…
«Στὴν Θ. Λειτουργία», ὅπως πληροφορούμαστε «παρίσταται, ὡς κατ’ ἔτος, ἀντιπροσωπία τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας.». «Κατὰ τὴ Θεία Λειτουργία», τὴν 30ὴ Νοεμβρίου 2022 «παρέστη Ἀντιπροσωπία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρώμης ὑπὸ τὸν Σεβ. Καρδινάλιο…». Καὶ οἱ μαθηταὶ κοιμῶνται…
Βρισκόμαστε λοιπὸν ἐνώπιον μίας παν-χριστιανικῆς σύναξης! Καὶ οἱ μαθηταὶ κοιμῶνται…
Εἶναι γνωστὸ ὅτι «Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς Θ. Λειτουργίας, ὁ Παναγιώτατος τέλεσε τὴν εἰς διάκονον χειροτονία τοῦ Μοναχοῦ Λουκᾶ». Λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ χειροτονία τοῦ Μοναχοῦ, ὁ Παναγιώτατος ἀπηύθυνε λόγο ποιμαντικὸ περὶ τῶν προσόντων καὶ τῶν καθηκόντων τῶν ποιμένων τῆς (νέας οἰκουμενικῆς) Ἐκκλησίας. Ἂν καὶ ὁ πολύτιμος αὐτὸς (οἰκουμενιστικὸς) θησαυρὸς ἀπευθύνεται πρὸς ἄτομο, ἀλλὰ καὶ σὲ ἄτομα ποὺ φέρουν κάποιο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης, ἔχει ἐνδιαφέρον:
«Ἡ χριστιανικὴ ἀγάπη εἶναι πάντοτε κοινωνία προσώπων, ποτὲ ἁπλῶς ἀφηρημένη κοινωνικότης. Διὰ τὸν λόγον αὐτόν, ᾀπάδει πλήρως πρὸς τὸ ἐκκλησιαστικὸν ἦθος καὶ δὲν συγκινεῖ τὸν κόσμον, ἡ «παγερὴ καὶ ὑπαλληλική», ἡ λεγομένη «εἰκονικὴ ἱερωσύνη»».
[Οἱ παριστάμενοι αἱρετικοὶ εἶναι καὶ αὐτοὶ «κοινωνία προσώπων»; Ἔχουν κανονικὴ ἱερωσύνη, ἐφ’ ὅσον ἡ «εἰκονικὴ» εἶναι μόνο γιὰ τοὺς μὴ ἔχοντες ἀγάπη;]
Ἀδελφοί, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὡς «κακοὺς καὶ πονηροὺς» ὅλους τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ δὲν πρέπει νὰ ξεχνοῦμε ὅτι οἱ «καλοὶ καὶ πονηροὶ» ἄνθρωποι εἶναι ἀκόμη πιὸ ἐπικίνδυνοι τόσο γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ὅσο καὶ γιὰ τοὺς ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας συνανθρώπους μας. Καὶ αὐτοὶ δὲν σῴζονται καὶ τοὺς ἄλλους παρασύρουν στὸν γκρεμὸ τῆς ἀμετανοησίας.
Δυστυχῶς ἀπὸ τότε (πρὶν τὴν Ἀνάληψή Του) ποὺ ὁ Ἀναστημένος Κύριος Ἰησοῦς ἀπέστειλε τοὺς μαθητές του στὰ πέρατα τῆς γῆς ὁρισμένοι ἔξυπνοι νόες, ἄγευστοι τῶν ἐντολῶν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ τῶν γραπτῶν Κανόνων τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων συγχέουν τὸ γεῦμα μὲ τὸ δεῖπνο καὶ ἐπιπλέον τὸ «Μέγα δεῖπνο» μὲ τὸ τρισμέγιστο τραπέζι τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι τὸ «Μυστικὸ Δεῖπνο». Μπερδεύουν τοὺς δούλους καὶ τὴν ὥρα μὲ τὸν Οἰκοδεσπότη καὶ τὸ τώρα. Ἀγνοοῦν τὸ μέγα μυστήριο τῶν Προσκλήσεων, καὶ συγχέουν Τὸν Συντάκτη αὐτῶν ποὺ εἶναι ὁ τρισυπόστατος Θεός, μὲ τοὺς δούλους Του ποὺ ἁπλὰ ἀποστέλλονται νὰ ποῦν στοὺς προσκαλουμένους τό: «Ἐλᾶτε», «Ἐλᾶτε διότι τώρα εἶναι τὰ πάντα ἕτοιμα». (Λουκ. 14,17).
Γιὰ τὴν ὥρα καὶ τὸ τώρα (ποὺ ἔχει κυρίως σχέση μὲ τὴν Τάξη τῶν Κατηχουμένων ἀλλὰ καὶ τὴν Τάξη τῶν Πιστῶν), ἂς ἀκούσουμε τί δήλωνε ὁ ἱεράρχης κ. Ἱερόθεος Βλάχος ἕνα χρόνο πρὶν τὴν «εἰκονικὴ Σύνοδο», δηλ. ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης, τὸν Ἰούνιο τοῦ 2015. Ἰδού:
«Κατηχούμενοι στὴν ἀρχαία Ἐκκλησία ἦταν μία τάξη ἀνθρώπων, οἱ ὁποῖοι προετοιμάζονταν γιὰ τὸ ἅγιο Βάπτισμα καὶ οἱ ὁποῖοι ὄχι μόνον διδάσκονταν γιὰ τὸν Θεό, ἀλλὰ συγχρόνως, μὲ ἀνάλογη ἀγωγή, προσπαθοῦσαν νὰ καθαρίσουν τὴν καρδιά τους ἀπὸ τὰ πάθη, δηλαδὴ νὰ θεραπεύσουν τὸ παθητικὸ τῆς ψυχῆς. Μάθαιναν, δηλαδή, τί εἶναι ἁμαρτία καὶ πῶς μποροῦν νὰ ἀπαλλαγοῦν ἀπὸ τὴν ἁμαρτία καὶ νὰ ἑνωθοῦν μὲ τὸν Χριστό. Οἱ Κατηχούμενοι, ποὺ πλησίαζε ὁ χρόνος νὰ βαπτισθοῦν, ὀνομάζονταν φωτιζόμενοι, γιατί μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ θὰ ἐλάμβαναν τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ.
Πιστοὶ ἦσαν ὅσοι εἶχαν βαπτισθῆ, ὅσοι εἶχαν φωτισθῆ, δηλαδὴ ὅποιων τὸ παθητικὸ τῆς ψυχῆς καθαρίσθηκε ἀπὸ τὰ πάθη καὶ ὁ νοῦς τους εἶχε δεχθῆ τὴν ἐνέργεια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ γι’ αὐτὸ εἶχαν νοερὰ – καρδιακὴ προσευχή. Αὐτοὶ εἶχαν τὶς προϋποθέσεις νὰ παραμείνουν μέχρι τὸ τέλος στὴν θεία Λειτουργία καὶ βέβαια νὰ κοινωνήσουν τῶν ἀχράντων μυστηρίων, τοῦ Σώματος καὶ τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ.». Καὶ οἱ μαθηταὶ κοιμῶνται…
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Α΄. «Τὰ πάντα εἶναι προσπελάσιμα» γιὰ ὅλους καὶ γιὰ τοὺς αἱρετικούς, ἀκόμη καὶ ἡ Θεία Λειτουργία καὶ τὸ μυστήριο τῆς χειροτονίας. Μία ἀκόμη (οἰκουμενιστικὴ-κακόδοξη) ἑρμηνεία τοῦ «ἔρχου καὶ ἴδε» (Ἰω. 1,47), τοῦ «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος· μακάριος ἀνὴρ ὃς ἐλπίζει ἐπ’ αὐτὸν» (ψαλμ. 33, 9), τοῦ «μακάριος ὃς φάγεται ἄριστον ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ.» (Λουκ. 14,15) ποὺ σημαίνει, “μακάριος ἐκεῖνος, ποὺ θὰ παρακαθίση στὸ γεῦμα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ”, ἀλλὰ καὶ τοῦ στίχου αὐτοῦ: «Συνήγαγον πάντας ὅσους εὗρον, πονηρούς τε καὶ ἀγαθοὺς» (Ματθ. 22,10).
Β’ . Πρόκειται γιὰ τὴν αἱρετικὴ θεωρία τῆς ἀποκατάστασης τῶν πάντων σὲ νέα ἔκδοση. Τότε στὸν οὐρανό, αὐτὴ τὴ φορά «ἐπὶ τῆς γῆς». Δηλαδὴ μία ἄλλη ἀναβίωση τοῦ «χιλιασμοῦ»; τοῦ «κρατικοῦ Παπισμοῦ»; τοῦ «εἰκονικοῦ Πρωτείου»; τοῦ «ἀληθινοῦ Ἀντίχριστου»;
Γ΄. Ὅσοι πιστεύουν στὴ νέα Τάξη τῶν Προσκαλουμένων εἶναι καλὸ καὶ δίκαιο νὰ τοὺς κατατάσσουμε στὴν τάξη τῶν «καλουμένων» διακόνων, ἱερέων ἢ Ἀρχιερέων (Καὶ ὅ,τι αὐτὸ συνεπάγεται…). Δὲν ἔχουν «εἰκονικὴ εὐθύνη» οὔτε «εἰκονικὴ ἱερωσύνη», ἀλλ’ ἔχουν τὴν εἰκόνα ἐκείνη τοῦ λυκοποιμένα, τὴν ὁποία ἄριστα περιγράφουν οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ἅγιοι Πατέρες ἀλλὰ καὶ ὁ Κύριός μας λέγων: «ὁ μὴ ὤν μετ’ ἐμοῦ κατ’ ἐμοῦ ἐστι, καὶ ὁ μὴ συνάγων μετ’ ἐμοῦ σκορπίζει» (Λουκ. 11,23), ποὺ σημαίνει: “Κανονίσατε τὴν θέσιν σας· διότι ἐκεῖνος ποὺ δὲν εἶναι μὲ ὅλη του τὴν καρδιὰ μαζί μου, εἶναι ἐναντίον μου. Καὶ ἐκεῖνος, ποὺ δὲν μαζεύει μαζὶ μὲ ἐμὲ καὶ δὲν ὁδηγεῖ εἰς τὰ λιβάδια τῆς πνευματικῆς τροφῆς τὰ πρόβατά μου, αὐτὸς σὰν αἱμοβόρος λύκος τὰ διασκορπίζει.”! Και οἱ μαθηταὶ κοιμῶνται…
«Κοιμούμεθα, ἀδέρφια μου! Κοιμούμεθα ἐπιμενίδειον ὕπνον, καὶ οἱ πολιτικοί μας καὶ οἱ ἐκκλησιαστικοί μας ἄρχοντες καὶ οἱ πάντες· καὶ οἱ μικροὶ καὶ οἱ μεγάλοι, ὅλων τῶν χρωμάτων, καὶ δεξιοὶ καὶ ἀριστεροὶ καὶ ὅλων τῶν ἀποχρώσεων. Ὀφείλω νὰ τὸ κηρύξω σήμερα καὶ νὰ τὸ πῶ· ὅτι κοιμούμεθα ἐπάνω σὲ ἕνα ἡφαίστειο. Ἂς γλεντοῦνε, ἂς διασκεδάζουν, ἂς χορεύουν, ἂς ὀργιάζουν· τὸ ἡφαίστειο λειτουργεῖ, καὶ μία ἡμέρα θὰ ἐκραγῆ. Οὐαὶ καὶ ἀλλοίμονον σὲ ὅλους μας. Θὰ μᾶς ἐκτινάξη ὁ Βεζούβιος τῆς ὀργῆς τοῦ Θεοῦ εἰς τὰ πέρατα τοῦ κόσμου. Οὐαὶ τῷ κόσμῳ!» (π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης).
Ἀδελφοί, καλὰ Χριστούγεννα!