ΤΟ «ΤΣΙΡΚΟ» τῆς παπικῆς «συνοδικότητας» τοῦ «μακαρίτη» Φραγκίσκου συνεχίζει καὶ ὁ νέος «ἀλάθητος» Λέων! Ἐκεῖ ποὺ «ἱδρώνουν» οἱ «δικοί» μας συνομιλητές του νὰ τὸν πείσουν γιὰ τὴν γνήσια Συνοδικότητα τῆς Ἐκκλησίας, αὐτὸς συνεχίζει τὸ «βιολί», ποὺ τοῦ «κληροδότησε» ὁ πεθαμένος προκάτοχός του. Δεῖτε τί ἀνοησίες ἀράδιασε πρόσφατα σὲ ἀνταποκρίτρια τοῦ Γαλλικοῦ περιοδικοῦ «Crux»: «Ἡ συνοδικότητα εἶναι μία στάση, μία ἀνοικτότητα, μία προθυμία γιὰ κατανόηση. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι κάθε μέλος τῆς Ἐκκλησίας ἔχει φωνὴ καὶ ἕνα ρόλο νὰ παίξει μέσῳ τῆς προσευχῆς, τῆς περισυλλογῆς… μέσῳ μίας διαδικασίας. Ὑπάρχουν πολλοὶ τρόποι, μὲ τοὺς ὁποίους θὰ μποροῦσε νὰ συμβεῖ αὐτό, ἀλλὰ μόνο μέσῳ διαλόγου καὶ ἀμοιβαίου σεβασμοῦ. Τὸ νὰ φέρνουμε τοὺς ἀνθρώπους κοντὰ καὶ νὰ κατανοοῦμε αὐτὴ τὴ σχέση, αὐτὴ τὴν ἀλληλεπίδραση, αὐτὴ τὴ δημιουργία εὐκαιριῶν γιὰ συνάντηση, εἶναι μία σημαντικὴ διάσταση τοῦ πῶς ζοῦμε τὴ ζωή μας ὡς Ἐκκλησία. […] Αὐτὸς δὲν εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς συνοδικότητας, καὶ ἴσως ἡ ἰδέα σας γιὰ τὸ ποιὰ εἶναι ἡ ἐξουσία σας εἶναι λίγο θολή, λανθασμένη. Νομίζω ὅτι ἡ συνοδικότητα εἶναι ἕνας τρόπος νὰ περιγράψουμε πῶς μποροῦμε νὰ ἑνωθοῦμε καὶ νὰ εἴμαστε μία κοινότητα καὶ νὰ ἐπιδιώξουμε τὴν κοινωνία ὡς Ἐκκλησία, ἔτσι ὥστε νὰ εἶναι μία Ἐκκλησία τῆς ὁποίας ἡ κύρια ἑστίαση δὲν εἶναι σὲ μία θεσμικὴ ἱεραρχία, ἀλλὰ μᾶλλον σὲ μία αἴσθηση τοῦ “ἐμεῖς μαζί”, τῆς “ἐκκλησίας μας”» (Ἀμέθυστος)! Ἀντὶ νὰ ταπεινώσει τὸν ἑωσφορικὸ ἐγωισμό του καὶ νὰ ἀποβάλει τὴν σατανικὴ ἐξουσιομανία του, υἱοθετώντας τὸ γνήσιο συνοδικὸ πολίτευμα τῆς Ἐκκλησίας, ἀερολογεῖ ἀσύστολα! Κατὰ τὰ ἄλλα, σύμφωνα μὲ τοὺς «δικούς» μας θαυμαστές του, ὁ Παπισμὸς «πλησίασε τὴν Ὀρθοδοξία»! Ἀμ’, δέ!
Ἡ νόθος συνοδικότης τοῦ «ἀλαθήτου» Λέοντος ΙΔ΄
