Γράφει ὁ κ. Εὐάγγελος Στ. Πονηρός Δρ Θ., Μ.Φ., Συντονιστής Ἐκπαιδ/κοῦ Ἔργου Θεολόγων Ἀττικῆς
2ον
Ὅπως ἐπίσης καταπατοῦνται τά ἀνθρώπινα δικαιώματά τους, ἐάν καί ἐφ΄ ὅσον δέν τούς χορηγεῖται ἡ δυνατότητα προσευχῆς στόν σχολικό χῶρο καί ἐκκλησιασμοῦ σέ τακτά χρονικά διαστήματα. Οἱ ὀρθόδοξοι χριστιανοί μαθητές οὐδέποτε παραιτοῦνται τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων τους, ἐάν ὅμως τυχόν παρατηρηθεῖ τό φαινόμενο ἐνήλικος, ἐνδοσχολικός ἤ ἐξωσχολικός, νά ἀντιτάσσεται στόν ἐκκλησιασμό ἤ στήν προσευχή, καλό εἶναι νά τοῦ ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἀντιτάσσεται σέ ἀπαράγραπτα ἀνθρώπινα δικαιώματα.
Ἀκόμη, πρέπει νά γνωρίζουν οἱ θεολόγοι καθηγητές ὅτι τό ὀρθόδοξο χριστιανικό μάθημα θρησκευτικῶν δέν εἶναι ἕνα “δευτερεῦον μάθημα”, ἀλλά εἶναι τό μάθημα ὅπου ἡ βαθμολογία εἶναι τό δευτερεῦον.
Ὀφείλουμε ἐπίσης νά τονίσουμε ὅτι κατά τά δύο σχολικά ἔτη 2019-20 καί 2020-21, τά ὁποῖα προχώρησαν μετ΄ ἐμποδίων λόγῳ περιοριστικῶν μέτρων πρός ἀντιμετώπιση τῆς λεγομένης “πανδημίας”, ἐφαρμόσθηκε τό σύστημα τῆς “τηλεκπαιδεύσεως” καί ἀπό τή φύση του ἀδυνατοῦσε νά καλύψει ὅλες τίς παιδαγωγικές ἀνάγκες τῶν μαθητῶν. Γι΄ αὐτό οἱ μαθητές γύρισαν στά σχολεῖα κατά τό σχολικό ἔτος 2021-22 καί ἀρκετοί ἀπό αὐτούς δυσκολεύονταν νά ἐγκλιματισθοῦν καί νά προσαρμοσθοῦν. Οἱ θεολόγοι καθηγητές ὀφείλουν νά γνωρίζουν, καί νά ἐνεργοῦν πρός τή σχετική κατεύθυνση, ὅτι ὁ συμβουλευτικός καί ταυτόχρονα παρηγορητικός λόγος τοῦ μαθήματός μας, ὁ ἔχων ὡς πηγή τό Εὐαγγέλιο τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εἶναι πάντοτε σέ θέση νά βοηθήσει σέ κάθε παρόμοια περίπτωση μαθητές, ὅσο καί γονεῖς, νά συνηθίσουν καί πάλι τό περιβάλλον τοῦ σχολείου.
Καί προχωροῦμε στό ὑλικό, τό ὁποῖο ἐπιλέξαμε ἀπό τόν ἁγιογραφικό καί πατερικό πλοῦτο, ἔτσι ὥστε νά εἶναι ὅσο τό δυνατόν πιό εὐσύνοπτο, πιό κατανοητό καί πιό διδακτικό γιά ἡλικίες ἀπό δώδεκα ἕως δεκαοκτώ ἐτῶν:
Α΄. Ἡ δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καί ἡ ἐπισήμανσις τῆς ἀνάγκης συντροφικότητος
18 Καί εἶπε ὁ Κύριος ὁ Θεός “δέν εἶναι καλό νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος μόνος”· ἄς τοῦ δημιουργήσουμε βοηθό ὅμοιο μέ αὐτόν. 19 καί ἔπλασε ἀκόμη ὁ Θεός ἀπό γῆ ὅλα τά θηρία τοῦ ἀγροῦ καί ὅλα τά πτηνά τοῦ οὐρανοῦ καί τά ὁδήγησε πρός τόν Ἀδάμ νά δεῖ πῶς θά τά ὀνομάσει, καί κάθε ζωντανό πλάσμα εἶχε τό ὄνομα πού τοῦ ἔδωσε ὁ Ἀδάμ. 20 Καί ἔδωσε ὁ Ἀδάμ ὀνόματα σέ ὅλα τά ζῶα καί σέ ὅλα τά πτηνά τοῦ οὐρανοῦ καί σέ ὅλα τά θηρία τοῦ ἀγροῦ, ὅμως γιά τόν Ἀδάμ δέ βρέθηκε βοηθός ὅμοιός του. 21 καί ἐπέβαλε ὁ Θεός ἔκσταση στόν Ἀδάμ καί τόν κοίμησε· καί ἔλαβε ἕνα ἀπό τά πλευρά του καί συμπλήρωσε σάρκα στή θέση του. 22 καί ἀπό τό πλευρό πού πῆρε οἰκοδόμησε τήν γυναίκα καί τήν ὁδήγησε στόν Ἀδάμ. 23 καί εἶπε ὁ Ἀδάμ “αὐτό εἶναι πλέον ὀστό ἀπό τά ὀστά μου καί σάρκα ἀπό τή σάρκα μου· αὐτή θά ὀνομασθεῖ γυναίκα, διότι ἔχει ληφθεῖ ἀπό τόν ἄνδρα της. 24 Γι΄ αὐτό θά ἐγκαταλείψει ὁ ἄνθρωπος τόν πατέρα του καί τή μητέρα του καί θά προσκολληθεῖ στή γυναίκα του καί θά γίνουν οἱ δύο μία σάρκα 25 καί ἦταν οἱ δύο γυμνοί, καί ὁ Ἀδάμ καί ἡ γυναίκα του καί δέν αἰσχύνονταν4.
Γένεσις 2, 18-25
Ἐργασία: Ὁ ἴδιος ὁ Θεός μᾶς ἔχει διδάξει, ὅτι “δέν εἶναι καλό νά εἶναι ὁ ἄνθρωπος μόνος”. Συζητῆστε καί ἀναλύστε τό πρόβλημα τῆς μοναξιᾶς5, τίς αἰτίες της, τίς συνεπειές της καί τούς τρόπους θεραπείας6 της.
Σημειώσεις:
4. Εἶχαν μέν συναίσθηση τῆς γυμνότητας, ἀλλά δέν ὑπῆρχε κανένας λόγος καί καμμία αἰτία ὥστε νά αἰσχύνονται, νά ντρέπονται. Ὅταν ἡ παρακοή τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ τούς ἀποξένωσε ἀπό Ἐκεῖνον, αἰσθάνθηκαν γυμνότητα, σωματική ὅσο καί ψυχοπνευματική καί ἀφόρητη αἰσχύνη, ὥστε κατέφυγαν στήν μᾶλλον ἀνόητη πράξη νά ἐπιχειροῦν νά κρυφθοῦν ἀπό τόν δημιουργό τους.
5. Γιά τό ζήτημα τῆς μοναξιᾶς, καλό εἶναι νά γνωρίζουμε ὅτι, σέ κάποιες περιπτώσεις, ὄχι βέβαια πάντα, αὐτός ὁ ὁποῖος τήν αἰσθάνεται φταίει καί ὁ ἴδιος, διότι δέν συνειδητοποίησε ἐγκαίρως τήν ἀνάγκη ἑνός συντρόφου στή ζωή του, δέν συνειδητοποίησε τήν ἀξία τῆς οἰκογένειας. Ἔτυχε νά ποῦμε σέ πρόσωπο τό ὁποῖο ζήτησε τή συμβουλή μας, ὅτι ἄν ἔχει βρεῖ ἕνα τίμιο ἄνθρωπο, καλό εἶναι νά συνάψει καί γάμο, διότι ὅταν ὁ ὀργανισμός τοῦ ἀνθρώπου ἀρχίζει νά ἀποδυναμώνεται τότε ὁ ἄνθρωπος λέγει: “ἄς εἶχα ἕνα σύντροφο”. Ἔτυχε δέ νά δοῦμε ὑπέργηρο ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος δέν παρέμενε στήν κατοικία του, ὅλο κυκλοφοροῦσε, διότι δέν ἔκαμε οἰκογένεια καί γι’ αὐτό, κατά τό κοινῶς λεγόμενο, “δέν τόν χωροῦσε τό σπίτι”, ἰδιαίτερα τίς γιορτινές ἡμέρες. Ἀντιθέτως, συνέβη πολλές φορές, κάποιος ὁ ὁποῖος εἶχε ἕνα πολυαγαπημένο σύντροφο μέχρι τά βαθειά του γεράματα, νά ἀποβιώσει λίγους μῆνες μετά τήν κοίμηση τοῦ συντρόφου του, ἐπειδή δέν τοῦ ἦταν δυνατόν νά ἐπιβιώσει χωρίς ἐκεῖνον.
6. Ὁ γάμος συντελεῖ τά μέγιστα στήν καταπολέμηση τῆς μοναξιᾶς, ὅμως, ὅποιος ἀποφασίσει νά συνάψει γάμο, καλό εἶναι νά τηρεῖ τίς ἀπαραίτητες πνευματικές προϋποθέσεις καί νά ἀποφεύγει κάποιες ἀνούσιες πράξεις τῆς ἐποχῆς μας, ὥστε ὁ γάμος του νά ἐπιτύχει. Ὀφείλει λοιπόν νά γνωρίζει, ὅτι ὁ γάμος, ὅπως καί ἡ βάπτιση, δέν εἶναι μία πολυτελής τελετή ἀκολουθούμενη ἀπό ἀκόμη περισσότερο πολυτελές συμπόσιο. Ποτέ δέν πρέπει νά λέγεται ἡ κάτι παραπάνω ἀπό ἀφελής δήλωση, “στό γάμο μου τά θέλω ὅλα τέλεια” καί ὑπό τόν ὅρο “τέλεια”, νά ἐννοοῦνται πολυτέλειες καί μόνο. Διότι ἡ πολυτέλεια δέν ταυτίζεται μέ τήν τελειότητα, ἀλλά τήν ἀντιστρατεύεται ἀπόλυτα. Ἐάν κάποιοι θέλουν τελειότητα στόν γάμο τους, ἄς ἀγωνίζονται νά ἔχουν πίστη στόν ἐν Τριάδι Θεό καί νά ἱκετεύουν τή χάρη Του, ἐλπίδα στόν Θεό καί στήν αἴσια ἔκβαση τοῦ κοινοῦ τους ἀγῶνος καί ἀγάπη πρός τόν Θεό καί μεταξύ τους.