Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου
Πολλοὶ συνάνθρωποί μας, νέοι κυρίως, ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὴ δαιμονικὴ πλάνη τῆς μετεμψύχωσης. Σὲ χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης τὸ πρόβλημα εἶναι ἰδιαίτερα ἔντονο, λόγῳ τῆς μεγάλης πνευματικῆς κρίσης στὶς χῶρες αὐτές. Δυστυχῶς δὲν εἶναι λίγοι καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ νέοι ποὺ ἀκολουθοῦν τὴ δαιμονικὴ αὐτὴ πλάνη. Πολλοὶ ἀνυποψίαστοι Χριστιανοὶ δυστυχῶς ταλαιπωροῦνται ἀπὸ τὴ νεοεποχίτικη αὐτή πλάνη.
Ἄνθρωποι ‘’μὴ ἔχοντες νοῦν Χριστοῦ’’, οἱ ὁποῖοι συνήθως κινοῦνται καὶ στὸ χῶρο τῆς καλούμενης ‘’διανόησης’’, ὁμιλοῦν περὶ μετεμψύχωσης, φανερὰ ἢ κεκαλυμμένα, ἀντιστρατευόμενοι τὴ διδασκαλία τῆς Ἐκκλησίας μας.
Ἀποτέλεσμα τῆς πνευματικῆς ἀνέχειας, εἶναι ἡ ἐπακόλουθη ἐκμετάλλευση ἀπὸ τὶς διάφορες πλάνες καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὶς πλάνες αὐτὲς τῆς μετεμψύχωσης. Εἶναι αὐτὸ ποὺ ἔλεγε ὁ Ὅσιος Πορφύριος πὼς ‘’τότε θὰ πλακώσουν οἱ γκουροῦδες’’. Τὴ θλιβερὴ πνευματικὴ ἀνέχεια ποὺ παρατηρούσαμε τόσα χρόνια σὲ χῶρες τῆς Δυτικῆς Εὐρώπης, τώρα τὴν παρατηροῦμε καὶ στὴν Ἑλλάδα, καὶ στὴν Κύπρο, νὰ δημιουργεῖ τὶς προϋποθέσεις, γιὰ νὰ ‘’πλακώσουν οἱ γκουροῦδες’’. Εἶναι πολὺ μεγάλο τὸ πρόβλημα τῆς δαιμονικῆς πλάνης τῆς μετεμψύχωσης.
Τὴν πλάνη αὐτὴ τὴ συναντᾶ κανεὶς στὸν Ἰνδουισμό, τὸν Βουδισμὸ καὶ στὸν ἀποκρυφισμό. Τὴν πλάνη αὐτὴ τὴ διαδίδει ἡ καλούμενη ‘’Νέα Ἐποχή’’. Δηλαδὴ κατὰ τὴν πλάνη αὐτή, ἡ ψυχὴ γιὰ παράδειγμα ἂν ἦταν στὸν Ἀρούν, τώρα εἶναι στὴν Ἴντιρα καὶ μετὰ ἀπὸ λίγο καιρὸ θὰ εἶναι στὸν Παραμχάνσα κοκ. Πιστεύουν ἀκόμα κάποιοι καὶ στὴ μετενσάρκωση σὲ ζῶα. Στὴ μετενσάρκωση πίστευαν καὶ ἀρχαῖοι Ἕλληνες φιλόσοφοι. Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ φράση στὸν ‘’Φαίδωνα’’ τοῦ Πλάτωνος, ‘’ἄνθρωπος ἐστι ψυχῇ σώματι χρωμένη’’. Κατὰ τὸν ἱστορικὸ Ἡρόδοτο, ἡ πλάνη αὐτὴ ἕλκει τὴν καταγωγή της ἀπὸ τὴν ἀρχαία Αἴγυπτο.
Ἡ πλάνη τῆς μετενσάρκωσης συναντᾶται καὶ σὲ ἄλλες νεοεποχίτικες πλάνες. Γιὰ παράδειγμα ἡ νεοεποχίτικη πλάνη τῶν «72 ‘’ἀγγέλων’’ τῆς Καμπάλα», ἡ ὁποία ἕλκει τὴν καταγωγή της σὲ ἕνα χειρόγραφο τοῦ 12ου αἰώνα ποὺ ἀνακαλύφθηκε τὸ ἔτος 1970 στὴν Ἱσπανία καί ἀναφέρεται σὲ αὐτὴ τὴν πλάνη. Ὁ ἀριθμὸς 72 στοὺς δῆθεν ἀγγέλους, ἕλκει τὴν καταγωγὴ σὲ ἑβραϊκὰ ἱερὰ ὀνόματα, ὅπως τὸ κείμενο αὐτὸ ἀναφέρει καὶ παραπέμπουν σὲ δῆθεν ἀγγελικὲς ἐνέργειες, διαφορετικῆς ‘’ποιότητας’’ καὶ ‘’λειτουργίας’’.
Τὸ πρόβλημα τῆς δαιμονικῆς αὐτῆς πλάνης δὲν μένει ὥς ἐδῶ, ἀλλὰ γίνεται ἀναφορὰ καὶ σὲ προσωπικὴ σχέση μὲ αὐτὸν ποὺ ἐμπλέκεται στὴν πλάνη αὐτή, σὲ συγκεκριμένα χρονικὰ διαστήματα, σὲ μία ‘’μεταμορφωτικὴ’’ διαδικασία, ὅπως τὴν καλοῦν. Πόσο ἀλήθεια ἐπικίνδυνη γίνεται ἡ πλάνη αὐτή, ὅταν φθάνουν νὰ κάνουν ἀναφορὰ ὅτι αὐτοὶ οἱ 72 ‘’ἄγγελοι’’ ἀποτελοῦν τὰ κλειδιὰ τοῦ ‘’παραδείσου’’, καθότι τὴ θεωροῦν ὡς θεϊκὴ φωτεινὴ ὕλη ποὺ εἰσέρχεται στὴ γήινη. Στὴ διαδικασία τῆς πλάνης αὐτῆς γίνεται χρήση τῶν λεγομένων ‘’ἀγγελικῶν μπουκαλιῶν’’, γιὰ τὴν ἐπιλογὴ τοῦ καταλλήλου ‘’ἀγγέλου’’. Γίνεται λόγος καὶ γιὰ μετενσάρκωση, καθότι στὴ διαδικασία τῆς πλάνης αὐτῆς, βοηθοῦνται δῆθεν νὰ ἀποκαλύψουν δυναμικότητα καὶ προγραμματισμὸ ἀπὸ ἄλλες προηγούμενες ζωές. Δὲν χρειάζεται νὰ ἐπεκταθοῦμε σὲ περισσότερες λεπτομέρειες τῆς πλάνης αὐτῆς. Ἀντιλαμβάνεται κανεὶς πόσο μεγάλη σύγχυση προκαλεῖται μὲ τέτοια δαιμονική πλάνη.
Ὁ Ὅσιος Παΐσιος βοήθησε πολλοὺς νέους νὰ ἐγκαταλείψουν τὴ δαιμονικὴ πλάνη τῆς μετεμψύχωσης. Κάποτε ρώτησε κάποιος τὸν Ὅσιο Παΐσιο, ‘’Γέροντα, πῶς μερικοὶ ἄνθρωποι, ἀκόμη καὶ μορφωμένοι, πιστεύουν στὴν μετεμψύχωση;’’, καὶ ὁ Ἅγιος ἀπάντησε ὡς ἑξῆς : «Ἡ μετεμψύχωση βολεύει τοὺς ἀνθρώπους καὶ εἰδικά τούς ἀθέους καὶ τοὺς ἀπίστους. Εἶναι ἡ μεγαλύτερη πονηριὰ τοῦ διαβόλου. Τοὺς κρατᾶ ὁ διάβολος στὴν ζωὴ τῆς ἁμαρτίας, μὲ τὸν λογισμὸ ὅτι ἡ ψυχὴ ἔρχεται καὶ ξανάρχεται στὸν κόσμο. ΄’Έ, καὶ αὐτὴν τὴν φορὰ ἂν δὲν πετύχεις, τοὺς λέει ὁ διάβολος, θὰ ξαναρθεῖς στὴν ζωὴ καὶ θὰ πετύχεις τὴν ἑπόμενη φορά. Καὶ ἂν πάλι δὲν πετύχεις, θὰ ρθεῖς, θὰ ξαναρθεῖς καὶ θὰ ἐξελιχθεῖς…»! Ὁπότε καὶ αὐτοὶ λένε: «δὲν πειράζει κι ἂν κάνω καὶ αὐτὴ τὴν ἁμαρτία» καὶ τὸ ρίχνουν ἔξω. Ζοῦν ἀπρόσεκτα, δὲν μετανοοῦν. Βλέπεις πῶς τοὺς τυφλώνει ὁ διάβολος καὶ τοὺς γαντζώνει στὴν κόλαση! Κι ἂν σὲ γαντζώσει μία φορὰ ὁ διάβολος, θὰ σ’ ἀφήσει νὰ γυρίσεις πίσω; Αὐτὴ εἶναι ἡ χειρότερη θεωρία ἀπὸ ὅλες τὶς ἰνδουιστικὲς θεωρίες’’*.
Μὲ τὶς πολλὲς μετενσαρκώσεις καταργοῦν τὸ ἀνθρώπινο πρόσωπο, καθότι ἡ ψυχὴ ἔχει περάσει ἀπὸ πολλὰ σώματα. Ἔτσι γιὰ παράδειγμα ὁ Σιατιατζίτ, δὲν εἶναι Σιατιατζίτ, οὔτε Ἴντρις, οὔτε ἡ Νταλίπ, οὔτε ὁ Σουθκουμάρ, ἀλλ’ οὔτε καὶ κανένας ἀπὸ αὐτοὺς ποὺ ‘’πέρασε’’ ἡ ψυχή.
Γιὰ τὴν Ἐκκλησία ὁ ἄνθρωπος εἶναι ψυχοσωματικὴ ὕπαρξη. «Ἅμα δὲ τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχὴ πέπλασται, οὐ τὸ μὲν πρῶτον, τὸ δὲ ὕστερον», ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς στὸ σύγγραμμά του «Ἔκδοσις ἀκριβὴς Ὀρθοδόξου Πίστεως», μὲ τὸ «ἅμα» νὰ δηλώνει ἐπακριβῶς τὸ ταυτόχρονο. Ἐπισης στὰ «Κεφάλαια φιλοσοφικὰ» ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει τὰ ἑξῆς : «Ὁμοϋπόστατα εἰσίν, ὅτε δύο φύσεις ἐν μιᾷ ὑποστάσει ἑνωθῶσι καὶ μίαν σχῶσιν ὑπόστασιν σύνθετον καὶ ἕν πρόσωπον, ὡς ψυχὴ καὶ σῶμα».
«Οὔτε γὰρ σῶμα πρὸ τῆς ψυχῆς ἀφίστατο, οὔτε ψυχὴ πρὸ τοῦ σώματος», ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἀναστάσιος ὁ Σιναΐτης (P.G. 89,724). Πῶς δύναται νὰ ἰσχυριστεῖ κανένας, ὅτι «τὸ σῶμα πρῶτον γέγονεν καὶ ἡ ψυχὴ ὕστερον», ἐὰν θέλει ὀρθοδόξως νὰ φρονεῖ; «Τὴν ψυχὴν οὔτε γὰρ προϋφίσταται τοῦ σώματος, οὔτε μεθυφίσταται. Ἀλλ’ ἅμα τῇ τούτου γενέσει κτίζεται καὶ αὐτὴ» ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης (Κλῖμαξ, Λόγος Κστ΄). Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὰ ‘’Ἑκατὸν Πεντήκοντα Κεφάλαια’’ (Συγγράμματα Τόμος Ε΄) ἀναφέρει «Ἡ μέντοι ψυχὴ συνέχουσα τὸ σῶμα, ᾧ καὶ συνεκτίσθη, πανταχοῦ τοῦ σώματος ἐστίν… »
«Ἡ ψυχὴ ὅλη δι’ ὅλου τοῦ σώματος χωρεῖ καὶ ὁμοχρόνως ἐν τῇ ζωῇ γίνεται», λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης στὸ σύγγραμμά του «Ἐξήγησις τοῦ Ἄσματος τῶν Ἀσμάτων», Λόγος Ζ΄. Εἶναι χαρακτηριστικὴ ἡ ρήση τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης, μὲ τὸ «ὁμοχρόνως» νὰ ἐπεξηγεῖ πλήρως ὅτι «ἅμα τὸ σῶμα καὶ ἡ ψυχή».
Τὸ “ἀπόκειται τοῖς ἀνθρώποις ἅπαξ ἀποθανεῖν καὶ μετὰ δὲ τοῦτο κρίσις’’ (Ἑβρ. 9,27), πῶς τὸ ἑρμηνεύουν ὅσοι χριστιανοὶ ἔχουν τὴν βλάσφημη πεποίθηση, ὅτι μποροῦν νὰ προσθέσουν τὴν πλάνη αὐτὴ στὴ Χριστιανικὴ διδασκαλία; Δυστυχῶς ὑπάρχουν καὶ Χριστιανοί, οἱ ὁποῖοι κεκαλυμμένα διαδίδουν τὴν πλάνη αὐτή. Τέτοιες δαιμονικὲς πλάνες ἐμποδίζουν τὸν ἄνθρωπο ‘’στὴν ἄνοδο πρὸς οὐρανὸν καὶ τὸν θεῖον παράδεισον» , κατὰ τὸν Ἅγιο Νεόφυτο τὸν Ἔγκλειστο.
Ἀρκετοὶ χριστιανοὶ παρασύρονται στὴ νεοεποχίτικη πλάνη τῆς πίστης σὲ ἕνα ἀπρόσωπο ‘’θεό’’, τὸν ὁποῖον ποικιλωνύμως καὶ μὲ βαβέλειο τρόπο, καλοῦν ‘’Συμπαντικὴ ἐνέργεια’’, ‘’Παγκόσμιο Συμπαντικὸ Πνεῦμα’’, ‘’Κοσμικὴ Ὑπερσυνειδητότητα’’, ‘’Ἑαυτὸ’’ κ.ἄ. Ὁμιλοῦν γιὰ τὸ νόμο Κάρμα καὶ τὴ Σαμσάρα καὶ ἔτσι κρατοῦν ἑκατομμύρια συνανθρώπους μας στὸ δαιμονικὸ σκοτάδι.
Μὲ τὸν ἀπρόσωπο ‘’θεὸ’’ τῆς πλάνης τῆς μετεμψύχωσης, καταντοῦν στὸν ἀπρόσωπο ἄνθρωπο, καθότι ἡ ψυχὴ δὲν ‘’ἀνήκει’’ στὸν ἄνθρωπο, ἀλλὰ περιφέρεται ἀπὸ ἄνθρωπο σὲ ἄνθρωπο ἢ καλύτερα ἀπὸ σῶμα σὲ σῶμα. Ὅταν ὅμως σταματήσουν οἱ μετενσαρκώσεις σὲ ἀπρόσωπους ἀνθρώπους, σύμφωνα μὲ τὴν πλάνη τους, θὰ ἀκολουθήσει ὁ ἀπρόσωπος ‘’παράδεισος’’, τὸ ὁποῖο καλοῦν ‘’Νιρβάνα’’, ποὺ κατ’ οὐσίαν εἶναι τὸ ἀπόλυτο σκοτάδι, ὅπου ‘’οὐκ ἔστι χαρά’’. Αὐτὸ δυστυχῶς εἶναι τὸ ἀπόλυτο δαιμονικὸ σκοτάδι.
Ἐπιλογικὰ ἀξίζει νὰ ἀναφερθεῖ αὐτὸ ποὺ εἶπε ὁ Ὅσιος Παΐσιος γιὰ ἕνα νέο ποὺ ταλαιπωρεῖτο ἀπὸ τὴν πλάνη τῆς μετεμψύχωσης: ‘’Ἐκεῖ τὴν ἔπαθε. Διάβασε γιὰ μετεμψύχωση, μπῆκε ὁ ἐγωισμὸς μέσα καὶ ἔπλασε ὄνειρα ὅτι πρὶν ἀπὸ χιλιάδες χρόνια ἦταν μεγάλος ἄνθρωπος πλούσιος! Εἶδε μετὰ σὲ ὅραμα ὅτι πῆγε ἀπάνω στὸν οὐρανὸ, ἀλλὰ δὲν τὸν εἶχαν γραμμένο ἐκεῖ καὶ τοῦ εἶπαν νὰ κατεβεῖ. Ὁ διάβολος τοῦ δημιούργησε αὐτὴν τὴν κατάσταση. «Ὅλα αὐτά, τοῦ λέω, εἶναι παραμύθια κι ἐσὺ τὰ πιστεύεις;»
Τὴν πλάνη αὐτὴ τὴ συναντᾶ κανεὶς κυρίως στὸν Ἰνδουισμὸ καὶ τὸν Βουδισμό. Δυστυχῶς στὶς μέρες μας, ὑπάρχουν Ἱεράρχες τῆς Ἐκκλησίας μας, οἱ ὁποῖοι ἀνθρωπάρεσκα προβάλλουν τὴν κακόδοξη ‘’διδαχὴ’’ περὶ ὑπάρξεως ‘’πολλῶν ὁδῶν σωτηρίας’’, μὲ ὅτι στρεβλὸ συνεπάγεται ἀπὸ ἕνα τέτοιο ἀτόπημα.
Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου Λόγοι Γ΄ «Πνευματικὸς ἀγώνας» , Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος, Σουρωτὴ Θεσσαλονίκης.