Διηγήσεις καὶ παραινέσεις
Γράφει ἡ κα Εὐαγγελία Χρόνη, Θεολόγος
2ον.-Τελευταῖον
Ὁ Γέροντας συμβούλευε τὰ πνευματικά του παιδιὰ νὰ κοινωνοῦν, γιὰ νὰ αἰσθάνονται ὄμορφα, ὅπως δηλαδὴ νιώθει ὁ ἴδιος κάθε ἡμέρα. Ἀκόμα συμβούλευε νὰ εἶναι προσεκτικοὶ καὶ σεμνοὶ στὴν ἀμφίεση. Ἐπίσης γιὰ τοὺς ἱερεῖς πίστευε ὅτι δὲν πρέπει νὰ κουρεύονται, γιατί στὴ Μικρὰ Ἀσία οἱ ἱερεῖς ἀκόμα καὶ ὅταν χτενίζονταν μάζευαν ὅσες τρίχες ἔπεφταν σὲ ἕνα σακουλάκι καὶ ὅταν πέθαιναν τὶς ἔβαζαν μαζί τους, γιατί ὅταν τὸ Ἅγιο Πνεῦμα κατέβει στὴ χειροτονία, ἁγιάζεται ὁ ἱερέας. Καὶ οἱ τρίχες του ἀκόμα εἶναι ἅγιες, ἔλεγε. Γιὰ τὶς πρεσβυτέρες ἔλεγε ὅτι ἔπρεπε νὰ ζοῦν ἁγία ζωὴ ,σχεδὸν μοναχικὴ μὲ μεγάλο σεβασμὸ στὸν ἱερέα καὶ μὲ σεμνὴ ἀμφίεση.
Ὁ Γέροντας συμβούλευε τοὺς πιστοὺς νὰ μὴ γνωστοποιοῦν τὴν ἐξομολόγησή τους ἢ τὴ ζωὴ καὶ τὴ πνευματική τους ἐργασία. Ὅλα πρέπει νὰ γίνονται ἐν κρυπτῷ κατόπιν συμβουλῆς τοῦ πνευματικοῦ τους. Ἐπιπλέον, συμβούλευε νὰ εἴμαστε προσεκτικοὶ στὴ προσευχή μας, ὅταν ζητᾶμε κάτι ἀπὸ τὸν Θεό, γιατί πχ. Ἂν κάποιος ζητήσει δοκιμασία, καὶ τοῦ τὴ δώσει ὁ Θεός, μπορεῖ νὰ μὴ τὴν ἀντέξει. Ὅταν κάποιος εἶπε στὸ Γέροντα ὅτι κάνει 3000 μετάνοιες τὸ 24ωρο, ὁ Γέροντας τὸν συμβούλεψε ἀπὸ ἐδῶ καὶ πέρα νὰ κάνει 100, γιατί ἀργότερα θὰ κουραστεῖ καὶ δὲν θὰ κάνει καμία.
Κάποιες ἄλλες παραινέσεις του ἦταν νὰ πηγαίνουν οἱ ἄνθρωποι στὸ γιατρὸ καὶ νὰ κάνουν ὑπακοὴ στὴ θεραπεία. Γιὰ τὰ μικρὰ παιδιὰ συμβούλευε νὰ μὴν ἀπομακρύνονται ἀπὸ τοὺς γονεῖς τους καὶ νὰ μὴ παίρνουν ἀπὸ ξένους οὔτε καραμέλα, καθὼς φοβόταν τὸν κίνδυνο τῶν ναρκωτικῶν. Ὅπως ὁ ἴδιος ἔλεγε χαρακτηριστικὰ “ἀπὸ ἄνθρωπο ποὺ δὲν ξέρω οὔτε ἀντίδωρο δὲν παίρνω”. Γιὰ τὸ θέμα τῆς τηλεόρασης ἔλεγε ὅτι εἶναι τὸ κουτὶ τοῦ διαβόλου καὶ κάνει ζημιὰ κυρίως στὰ παιδιά. Γιὰ τὰ κορίτσια συμβούλευε ὁ Γέροντας νὰ μὴ φοροῦν παντελόνι, ἀλλὰ νὰ ντύνονται μὲ φόρεμα (κατ’ ἐξαίρεση ἔδινε εὐλογία νὰ φοροῦν φόρμα μόνο στὴ γυμναστική). Ἀπὸ τὴν ἄλλη συμβούλευε τοὺς γονεῖς νὰ κάνουν προσευχή, ὅταν τὰ παιδιά τους εἶναι ἀνυπάκουα καὶ νὰ προσπαθοῦν νὰ τὰ νουθετήσουν μὲ καλὸ τρόπο καὶ ἀγάπη. (Ἕνας ἅγιος Γέροντας ὁ μακαριστὸς π. ΙΑΚΩΒΟΣ, 1996).
Ὁ Γέροντας συνήθιζε νὰ βλέπει πολλὲς ὀπτασίες μὲ ψυχὲς κεκοιμημένων, ὅπως εἶδε καὶ τὴ ψυχὴ τοῦ πατέρα του νὰ κάθεται ἔξω ἀπὸ ἕνα ἁπλὸ σπιτάκι καὶ τὸν ρώτησε, γιατί δὲν κτίζει ἕνα μεγαλύτερο ἀφοῦ ἦταν κτίστης νὰ εἶναι πιὸ ἄνετα. Τότε ὁ πατέρας του ἀπάντησε ὅτι αὐτὸ τὸ σπιτάκι του τὸ ἔκτισε ὁ ἴδιος μὲ τὶς προσευχές του καὶ τὶς ἐλεημοσύνες του.
Ἐπίσης, ἔλεγε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ἡ πρώτη ἐντολὴ τοῦ Θεοῦ καὶ δὲν τὸν ἔβλαψε ποτέ. Συμβούλευε νὰ φροντίζουμε τὴ ψυχή μας ποὺ εἶναι ἀθάνατη καὶ νὰ μὴν ἀκοῦν οἱ ἄνθρωποι φωνὲς ποὺ ὑποστηρίζουν ὅτι ἡ νηστεία δὲν εἶναι σημαντικὴ καὶ τὴν ἐπιβάλλουν οἱ καλόγεροι. Ἡ προσευχὴ καὶ ἡ νηστεία εἶναι αὐτὰ ποὺ ὠφελοῦν τὴν ψυχή.
Στὶς 15 Ἰουλίου 1990,ἡμέρα Κυριακὴ περιέγραψε στοὺς ἄλλους πατέρες τί τοῦ εἶπε τὸ προηγούμενο βράδυ ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος. Ἀνέφερε στὸν Γέροντα ὅτι ὑπάρχει μεγάλη ἁμαρτία στὸν κόσμο καὶ παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι ἔρχονται πολλοὶ νὰ τὸν προσκυνήσουν τὰ τέκνα του εἶναι λίγα. Ὁ Ὅσιος συνέχισε ὅτι γιὰ ὅλη αὐτὴ τὴν ἁμαρτία θὰ γίνει πόλεμος, ἀλλὰ καὶ κάποιες μεγάλες καταστροφές, ὅπως πλημμύρες καὶ πυρκαγιές. Ὅσα ἀποκάλυψε ἐκεῖνο τὸ βράδυ ὁ Ὅσιος Ἰωάννης ὁ Ρῶσος, συνέβησαν καὶ συμβαίνουν ἀπὸ τὴ 1η Αὐγούστου 1990 ποὺ κηρύχθηκε πόλεμος στὸ Περσικὸ κόλπο καὶ στὴν Εὔβοια ἔγιναν πολλὲς φυσικὲς καταστροφὲς μὲ ἀνθρώπινες ἀπώλειες, ὑλικὲς ζημιὲς καὶ πυρκαγιὲς στὰ δάση. Χαρακτηριστικὰ ἔλεγε ὁ Γέροντας ὅτι πόλεμος εἶναι ἐπίσης καὶ τὰ τροχαῖα δυστυχήματα ποὺ γίνονται συνεχῶς.
Ἕνα ἄλλο θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβη στὸ Γέροντα, γιατί ἔκανε συνέχεια ἐλεημοσύνη καὶ ἔδινε στοὺς πτωχοὺς καὶ προμήθευε τοὺς γύρω ναοὺς μὲ λάδι εἶναι τὸ ἑξῆς. Ἐπειδὴ τὸ λάδι τῆς Μονῆς ἦταν λιγοστὸ παρακάλεσε τὸν Ἅγιο Δαβὶδ καὶ τὸ Προφήτη Ἠλία νὰ βοηθήσουν, ὥστε νὰ μὴ σωθεῖ τὸ λάδι. Μετὰ τὴ δέηση κατέβηκε στὴν ἀποθήκη τοῦ λαδιοῦ καὶ εἶδε ὅτι εἶχε πλημμυρίσει γύρω ἀπὸ τὸ καπάκι καὶ ἔσταζε λάδι παντοῦ. Ὁ Γέροντας νόμιζε ὅτι ἔπεσε στὸ δοχεῖο κάποιο ποντίκι καὶ ἄνοιξε νὰ δεῖ, διαπιστώνοντας ὅτι θαυματουργικὰ τὸ λάδι ἀνέβλυζε καὶ τὸ λάδι εἶχε αὐξηθεῖ.
Ὁ Γέροντας διηγοῦταν καὶ κωμικὰ περιστατικὰ καὶ μιμοῦταν πολλὲς φορὲς τὴ φωνὴ τῶν ἀνθρώπων, γιὰ τοὺς ὁποίους μιλοῦσε. Ὅπως μία γιαγιὰ κάποτε ποὺ ἦταν σὲ μία τοπικὴ ἐκκλησία ὡς νεωκόρος εἶχε πάθος νὰ πίνει συνέχεια κρασί. Ἔπινε τὸ νᾶμα ποὺ πήγαιναν στὴ Θεία Λειτουργία λοιπόν. Μία μέρα δὲν ὑπῆρχε καθόλου κρασὶ στὸ ντουλαπάκι καὶ πῆγε στὸ τέμπλο τῆς Παναγίας στενοχωρημένη καὶ τὴ παρακαλοῦσε νὰ φωτίσει κανένα χριστιανὸ νὰ φέρει λίγο κρασί, χωρὶς νὰ ἀντιληφθεῖ ὅτι ὁ ἱερέας ἦταν μέσα στὸ ἱερό. Ὁ ἱερέας στάθηκε πίσω ἀπὸ τὴ Παναγία καὶ τῆς εἶπε νὰ μὴ πίνει κρασί. Ἡ γιαγιὰ νόμιζε ὅτι τῆς μιλοῦσε ὁ μικρὸς Χριστὸς καὶ τοῦ εἶπε: “σώπα ἐσύ, μὴ μιλᾶς εἶσαι μικρός! Ἐγὼ στὴ μάνα σου μιλάω, τὴ μάνα σου παρακαλῶ” (Ἕνας ἅγιος Γέροντας ὁ μακαριστὸς π. ΙΑΚΩΒΟΣ, 1996).