Τὴν 30ὴν Ἰουνίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τὴν μνήμην τοῦ Ἁγίου Γερβασίου (Παρασκευοπούλου), διὰ τὸν ὁποῖον σεμνύνονται πολλαὶ Ἱ. Μητροπόλεις: ἡ Γόρτυνος διὰ τὴν καταγωγὴν καὶ τὰ πρῶτα πνευματικὰ βήματα, ἡ Αἰγιαλείας διὰ τὴν ἐγκύκλιον μόρφωσίν του, ἡ Σύρου διὰ τὴν προσφοράν του εἰς τὰ γράμματα, ἡ Ὕδρας διὰ τὴν διακονίαν του ὡς Ἱεροκήρυκος, ἡ Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀθηνῶν διὰ τὴν ὑποδειγματικὴν Πρωτοσυγκελλίαν, ἰδιαιτέρως ἡ Πατρῶν διὰ τὴν νυχθημερόν ἀνάλωσιν εἰς τὰ ἔργα εὐποιίας, φιλανθρωπίας, πνευματικῆς οἰκοδομῆς, αἱ Μητροπόλεις τῆς Μικρᾶς Ἀσίας διὰ τὴν περίθαλψιν τῶν τέκνων των· ἅπασα ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος διὰ τὴν ἱερατικὴν προσφοράν του εἰς τὸ βαλκανικὸν μέτωπον καὶ τὴν πρωτοπορίαν του εἰς τὴν κατήχησιν τῆς νεολαίας.
«Χαίρει μετὰ χαιρόντων», δι’ ὅλας αὐτὰς τὰς εὐλογίας, καὶ ὁ «Ο.Τ.», καθώς ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, ὅπως καὶ σχεδὸν ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι (Ἰουστῖνος Πόποβιτς, Παΐσιος Ἁγιορείτης, Φιλόθεος Ζερβάκος, Ἐπιφάνιος Θεοδωρόπουλος) εὑρίσκετο εἰς ἐπικοινωνίαν μὲ τούς μακαριστούς πνευματικούς μας πατέρας Ἀρχιμ./τας Χαράλαμπον Βασιλόπουλον καί Μᾶρκον Μανώλην. Ἐκ τοῦ ἀρχείου τοῦ «Ο.Τ.» δημοσιεύομεν σήμερον μίαν ἐκ τῶν τελευταίων ἐπιστολῶν τοῦ Ἁγίου, ὁ ὁποῖος ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ μετὰ περίπου ἑξάμηνον ἀπὸ τὴν ἀποστολὴν τῆς παρούσης.
Εἰς τὴν ἐπιστολὴν διακρίνει κανεὶς τὴν οἰκειότητα, τὸ φιλάδελφον, τὴν εὐγένειαν, τὴν διάκρισιν καὶ πολλά ἀκόμη, «ἅ Κύριος οἶδεν». Παρὰ τὸ γεγονὸς ὅτι τὸ γῆρας καὶ οἱ ἀσκητικοὶ ἀγῶνες ἔχουν καταβάλει τὴν σωματικὴν ρώμην, τὸ ψυχικὸν σθένος δὲν ὑποστέλλει τὴν σημαίαν εἰς τὴν πνευματικὴν μάχην. Μὲ τὴν θέρμην τῶν λόγων ἐνισχύει τοὺς ἐν Ἀθήναις υἱοὺς κατὰ τὴν ἡλικίαν ἀλλ’ ἀδελφοὺς κατὰ τὴν πίστιν καὶ συναθλητὰς αὐτοῦ, τὸν Ἀρχιμ. Χαράλαμπον (Βασιλόπουλον) καὶ τὸν παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ μαθητεύσαντα ἐν νουθεσίᾳ Κυρίου τότε λαϊκόν Χαραλάμπην (Μανώλην), ἔπειτα δὲ Μᾶρκον κληθέντα.
Πιστεύομεν ὅτι «ἐν οὐρανίοις θαλάμοις» θὰ δοξολογοῦν ὁμοῦ τὸν Δεσπότην πάντων, κηρύξαντες ἐν ζωῇ τὴν μετάνοιαν, ἐλέγξαντες τοὺς Ἡρώδεις τῆς ἐποχῆς μας, ὁδοποιήσαντες τήν, κατὰ τὴν εἰς αὐτοὺς ἔν τινι μέτρῳ παρασχεθεῖσαν δύναμιν, Βασιλείαν τοῦ Θεοῦ καὶ μιμηθέντες ἁγιοπνευματικῇ χάριτι -ὅσον ἐπετράπη καὶ ἐδόθη εἰς αὐτοὺς παρὰ τοῦ ἠγαπημένου Σωτῆρος- τὸν βίον τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Προφήτου καὶ Προδρόμου, κατὰ τὴν ἡμέραν μνήμης τοῦ ὁποίου συνεγράφη καὶ ἡ ἀκολουθοῦσα ἐπιστολή. Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος ἄς πρεσβεύη ὑπὲρ πάντων ἡμῶν. Ἀμήν.
* * *
ΑΝΑΠΛΑΣΤ. ΣΧΟΛ. ΠΑΤΡΩΝ 1923
ΕΝ ΠΑΤΡΑΙΣ 7-1-64
Χαραλάμπη μου. Ἀγαπητὲ ἐν Κυρίῳ Ἀδελφέ· ἴσχυε ἐν Κυρίῳ καὶ ἐνδυναμοῦ.
Ἀπαντῶν μετὰ δυσκολίας εἰς τὸ ἀπὸ 31 π. μ. κ΄ ἔτους φιλικὸν Σου γράμμα, μετὰ πολλῆς θλίψεως, ἀναγκάζομαι νὰ σοὶ ἀπαντήσω ὅτι, τόσον τὸ πολιὸν τοῦ γήρατός μου, ὅσον καὶ τὸ πυκνὸν τῶν ἀσθενειῶν μου μὲ κρατοῦν ἔγκλειστον καὶ μόλις καὶ μετὰ βίας νὰ χαράσσω τὰς γραμμὰς ταύτας· ἀλλὰ καὶ οἱ ὀφθαλμοί μου τόσον ἠμβλύνθησαν, ὥστε μόλις διακρίνω.
Παρακαλῶ, σύγγνωθί μου, μὴ δυνάμενον νὰ ἀνταποκριθῶ.
Εἰς τὸν π. Χαραλάμπη ἀδελφικὸν ἀσπασμὸν καὶ θερμὰς εὐχὰς διὰ τὴν εὐόδωσιν τῶν σωτηρίων ἀγώνων Του.
Σὲ καταφιλῶ πατρικῶς
Γέρων Γερβάσιος