Κατοχικὸν δάνειον καὶ πολεμικαὶ ἀποζημιώσεις
Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Ἐμ. Δημητράκης
Ἡ Ἱστορία δὲν καταγράφει μόνον ἱστορικὰ γεγονότα μίας συγκεκριμένης περιόδου. Τὰ βιώματα τῶν ἀνθρώπων ποὺ ἀκολουθοῦν τὰ γεγονότα εἶναι συνέχεια τῆς Ἱστορίας, διότι αὐτὰ εἶναι πιὸ ἔντονα καὶ κρατᾶνε ζωντανὰ εἰς τὴν συνείδηση τῶν Λαῶν λεπτομέρειες, οἱ ὁποῖες συνήθως δὲν καταγράφονται εἰς τὰ ἱστορικὰ δοκίμια. Εἶναι ὅμως χρήσιμα, διότι ἐμπλουτίζουν τὸ ἱστορικὸ γεγονὸς καὶ ἐνισχύουν αὐτὸ ὡς ἀποδεικτικὰ στοιχεῖα εἰς τὴν ὑπεράσπιση, διερεύνηση καὶ ἀνάλυσή του.
Δὲν μᾶς ἐκπλήσσει ἡ προκλητικὴ συμπεριφορὰ τῆς Γερμανίας εἰς τὸ θέμα τῶν Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων καὶ τοῦ Κατοχικοῦ Δανείου. Οὔτε τὸ ὅτι αὐτὴ ὀφείλεται εἰς τὴν ἔλλειψη ἱστορικῶν γνώσεων τῶν Γερμανῶν Πολιτικῶν καὶ τῆς Ἡγεσίας τοῦ Βερολίνου. Διότι χάρισμα κάθε Ἡγέτιδας Δύναμης εἶναι νὰ γνωρίζει τὴν Ἱστορία τῶν ἄλλων Λαῶν καὶ βάσει αὐτῆς νὰ θωρακίζει καὶ νὰ στηρίζει τὴν ἄσκηση τῆς ἐξωτερικῆς της πολιτικῆς, ἡ ὁποία ἐνισχύει τὴν δύναμή της, ἀλλὰ παράλληλα καὶ τὴν ἀλαζονεία, ἡ ὁποία ἀναπόφευκτα τὴν ὁδηγεῖ σὲ αἰφνίδια πτώση καὶ καταστροφή. Ἡ ἀλαζονεία εἶναι χαρακτηριστικὸ στοιχεῖο κάθε Ἡγέτιδας Δύναμης, ἡ ὁποία τὴν ἀκολουθεῖ ὡς αἰώνιο σύνδρομο μέχρις καὶ τὴν ἑπόμενη πτώση της.
Δὲν φοβίζει τοὺς Ἕλληνες οὔτε ἡ δύναμη τῆς σημερινῆς Γερμανίας, οἱ ἀπειλές, οἱ ἐκβιασμοὶ καὶ προσβολές της, ἀλλὰ οὔτε μᾶς ἀπογοητεύει καὶ ἡ ἄρνησή της εἰς τὸ αἴτημα τῆς Ἑλλάδος. Δὲν περιμέναμε τίποτε ἄλλο τὸ διαφορετικό, ἀλλὰ οὔτε καὶ Νομικὰ ἐπιχειρήματα ἀπὸ μία χώρα ἡ ὁποία εἶναι γνωστὴ γιὰ τὸ Δίκαιο καὶ τὴν Κοινωνικὴ Δικαιοσύνη, εἰς τὰ ὁποῖα ὀφείλεται εἰς τὸ μέγιστο ἡ ἀνάπτυξη καὶ ἡ οἰκονομική της δύναμη. Ὅμως ἡ ἄσκηση τοῦ Δικαίου ἐξυπηρετεῖ μόνον τὰ συμφέροντα αὐτῆς τῆς χώρας. Σὲ καμία περίπτωση τοὺς ἄλλους Λαούς, ἀκόμη καὶ ὅταν προσπαθεῖ νὰ δώσει τώρα «μαθήματα» τοῦ κοινοῦ περὶ Δικαίου Αἰσθήματος καὶ Ἠθικῆς, χωρὶς νὰ ἀντιλαμβάνεται ἡ ἴδια ὅτι ἡ ἀλαζονεία της τὴν ἐκθέτει ἐκ νέου καὶ τὴν κάνει καὶ πάλιν ἀντιπαθητικὴ ἀλλὰ καὶ ἄκρως ἐπικίνδυνη.
Ὁ Ἑλληνικὸς Λαὸς δὲν αἰσθάνεται καμία ἔχθρα κατὰ τοῦ Γερμανικοῦ Λαοῦ, ἡ Ἡγεσία τοῦ ὁποίου ἐπὶ 78 χρόνια δὲν ἐκτίμησε τὴν μεγαλοψυχία καὶ μακροθυμία τῶν Ἑλλήνων. Τὸ αἴτημα τῆς Ἑλλάδος ἀποτελεῖ τὴν διπλὴ ὄψη ἑνὸς νομίσματος. Εἰς τὴν μία πλευρὰ εὑρίσκεται ἡ δίκαιη, ἔντιμη καὶ ἠθικὴ θέση τῆς Πατρίδας μας, καὶ εἰς τὴν ἄλλη ἡ κατηγορηματικὴ καὶ προκλητικὴ ἄρνηση τοῦ Βερολίνου. Ἐμεῖς οἱ Ἕλληνες ὀφείλουμε ὡς Λαὸς νὰ ἐξηγήσουμε καὶ νὰ ὑπενθυμίσουμε εἰς τὸ Βερολίνο μερικὰ πράγματα, τὰ ὁποῖα ἀπὸ πάσης πλευρᾶς εἶναι ἰσχυρά, διαχρονικὰ καὶ ἀδιαμφισβήτητα, καὶ τὰ ὁποῖα δὲν στηρίζονται ἐπάνω εἰς τὸ βάθρο τοῦ Ἡγεμονισμοῦ καὶ τῆς Ἀλαζονείας, ἀλλὰ εἰς τὸ διαχρονικὸ καὶ ἀναλλοίωτο περὶ τοῦ Δικαίου Αἴσθημα ἑνὸς ὁλόκληρου Λαοῦ.
Ἡ Συμφωνία τοῦ Λονδίνου τῆς 27.02.1953 διέγραψε τὰ χρέη τῆς Γερμανίας τῆς πρὸ τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου ἐποχῆς καὶ ὄχι τὶς Πολεμικὲς Ἀποζημιώσεις. Ἡ Συμφωνία τῶν «2+4» τῆς Μόσχας (12.09.1990), δὲν εἶναι «Συμφωνία Εἰρήνης» μεταξὺ Γερμανίας καὶ ὅλων τῶν ἀντιπάλων της τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, ἡ ὁποία διευθετεῖ τὶς Πολεμικὲς Ἀποζημιώσεις αὐτῆς ἀπέναντι τῶν ἄλλων Λαῶν. Ἀλλὰ μία ἁπλὴ Συμφωνία, ἡ ὁποία ἀναφέρεται εἰς τὸν ἐπαναπροσδιορισμὸ τῆς Κρατικῆς Ὀντότητας τῆς Ἑνωμένης τώρα Γερμανίας καὶ τὴν θέση αὐτῆς ἀπέναντι τῶν 4 Δυνάμεων ΗΠΑ, Ρωσία, Μ.Βρεττανία, Γαλλία. Δηλαδὴ δὲν γίνεται καμία ἀναφορὰ εἰς τὴν παραίτηση ἀπαιτήσεων τῶν ἄλλων ἢ μία διευθέτηση τῶν Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων.
Μὲ τὴν Δίκη τῆς Νυρεμβέργης φέρεται ἡ δίκη τῶν Γερμανῶν Ἐθνικοσοσιαλιστῶν Ἐγκληματιῶν Πολέμου ποὺ διενεργήθηκε ἀπὸ τὸ ἐπὶ τούτῳ συγκροτημένο ὁμώνυμο Διεθνὲς Στρατιωτικὸ Δικαστήριο, ποὺ συνεδρίασε εἰς τὸ Δικαστικὸ Μέγαρο τῆς Νυρεμβέργης, ἀπὸ τὶς 20.Νοεμβρίου 1945 μέχρι τὴν 1.Ὀκτωβρίου 1946, μὲ κατηγορούμενους 24 ὑψηλόβαθμα στελέχη τοῦ Ἐθνικοσοσιαλιστικοῦ Γερμανικοῦ Ἐργατικοῦ Κόμματος καὶ 8 Ναζιστικὲς Ὀργανώσεις.
Ὅμως ὁ Ψυχρὸς Πόλεμος ποὺ ξέσπασε εὐθὺς ἀμέσως μετὰ τὴν Δίκη τῆς Νυρεμβέργης, ἡ ἀπρόσμενη μάλιστα ἔνταξη τῆς Δυτικῆς Γερμανίας εἰς τὸ ΝΑΤΟ, ἐν συνεχείᾳ ἡ συμμετοχὴ ἀλλὰ ἡ αὐξανόμενη συμβολὴ αὐτῆς εἰς τὴν ΕΟΚ/Ε.Ε. ὄχι μόνον εὐνόησε καὶ πάλιν τὴν Γερμανία, ἀλλὰ παράλληλα ἔδωσε τὸ ἔναυσμα εἰς τὴν Γερμανικὴ Πολιτική, ὅπως «ἐλαχιστοποιήσει τὶς εὐθύνες καὶ ὑποχρεώσεις της» ἀπὸ τὶς συνέπειες τοῦ 2ου Παγκοσμίου Πολέμου. Ταυτόχρονα νὰ ἀποποιηθεῖ τὴν καταβολὴ Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων ἐξαιτίας τῆς διαίρεσης τῆς Γερμανίας καὶ τοῦ τότε ὑπάρχοντος νομικοῦ καθεστῶτος, μεταθέτοντας τὸ πρόβλημα αὐτὸ εἰς τὸ μέλλον, μὲ τὴν ἑνοποίηση τῶν 2 Γερμανιῶν σὲ μία «Συνθήκη Εἰρήνης». Ἡ ὁποία ὅμως, ὡς προαναφέρθηκε, δὲν ἔγινε οὔτε μετὰ τὴν Ἑνοποίηση τῶν 2 Γερμανιῶν τὴν 3.10.1990, λόγῳ τώρα τῆς ἐνισχυμένης θέσης τῆς Γερμανίας εἰς τὴν Εὐρώπη, τὴν Ε.Ε., τὸ ΝΑΤΟ καὶ τὴν ἐξασθένηση τῆς Ρωσίας καὶ τῶν ΗΠΑ.
Ἐδῶ πρέπει νὰ ἀναφερθεῖ, ὅτι μετὰ τὸ 1945 καὶ τὴν ἵδρυση τῆς Γερμανικῆς Δημοκρατίας τὴν 23.05.1949, ἡ γερμανικὴ πολιτικὴ καὶ τὰ ΜΜΕ ἐπὶ δεκαετίες ἀπoφεύγουν συστηματικὰ τὴν δημόσια συζήτηση γιὰ τὶς βαρύτατες συνέπειες τοῦ πολέμου εἰς βάρος τῶν ἄλλων Λαῶν. Ἡ βαρύτατη αὐτὴ εὐθύνη κατέστη ἐπὶ δεκαετίες καὶ ἕως σήμερα ἕνα tabu εἰς τὴν γερμανικὴ κοινὴ γνώμη καὶ τὰ ΜΜΕ, τὸ δὲ ἐνδιαφέρον αὐτῆς ἐπικεντρώθηκε μόνον εἰς τὴν συλλογικὴ εὐθύνη καὶ τοὺς ὑπαίτιους γιὰ τὴν ἐθνικὴ ἧττα καὶ καταστροφή. Σὲ τέτοιο βαθμὸ ὥστε τελικὰ νὰ ἀποφύγει καὶ νὰ ἀποτρέψει τὴν προβλεφθεῖσα ὑποχρέωση τῆς Ἀποναζικοποίησης τῆς χώρας. Ἐπίσης μέχρις σήμερα δὲν ἔγινε οὐδεμία ἀναφορὰ ἀλλὰ καὶ δημόσιες συζητήσεις γιὰ τὴν παρουσία καὶ ἐγκληματικὴ συμπεριφορὰ τῆς Wehrmacht ὡς Κατοχικὴ Δύναμη εἰς τὶς ἄλλες χῶρες.
Ἡ Γερμανικὴ Κατοχὴ ἐπέφερε ἀνείπωτα δεινὰ εἰς τὸν Ἑλληνικὸ Λαό. Ὁ Ἐμφύλιος Πόλεμο, ὁ ὁποῖος ἀκολούθησε μὲ ἀνυπολόγιστες καταστροφές, δὲν ἦταν μόνον μία συνέπεια τῆς βάρβαρης Γερμανικῆς Κατοχῆς, ἡ ὁποία εὐθύνεται καὶ γιὰ τὴν διάσπαση τῆς Ἐθνικῆς Ἀντίστασης καὶ τὸν Ἐθνικὸ Διχασμὸ τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου. Ἀλλὰ παράλληλα ἡ διάλυση τῆς χώρας μας ἐμπόδισε τὴν συμμετοχὴ αὐτῆς εἰς τὸ τραπέζι τῶν Νικητριῶν Δυνάμεων, γιὰ νὰ διεκδικήσει τὶς σχετικὲς ἀποζημιώσεις καὶ τὸ Κατοχικὸ Δάνειο εἰς τὸν κατάλληλο χρόνο. Ὅμως μόλις λίγο ἀργότερα, ἡ ἀλλαγὴ τῶν συσχετισμῶν τῶν Δυνάμεων εἰς τὴν Εὐρώπη μὲ τὸν Ψυχρὸ Πόλεμο, τὴν στήριξη καὶ ἀνόρθωση τῆς Γερμανίας, τὴν ἵδρυση καὶ τὴν ἀπρόσμενη ἔνταξη αὐτῆς εἰς τὸ ΝΑΤΟ, καὶ λίγο ἀργότερα τῆς ΕΟΚ/Ε.Ε. εἶχε ὡς ἀποτέλεσμα τὴν συμμετοχὴ τῆς χώρας μας εἰς τὸ νέο πνεῦμα τῆς ὑπεράσπισης τῆς Εὐρώπης, ἀλλὰ καὶ τὴν ἀποχὴ τῆς χώρας μας ἀπὸ τὸ αἴτημα Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων καὶ τὸ Κατοχικὸ Δάνειο, τὸ ὁποῖο ἔθεσε εἰς τὶς καλένδες.
Παράλληλα, ὡς εἶναι ἤδη γνωστόν, μὲ τὴν ἀνόρθωση τῆς Γερμανίας ἔχουμε τώρα καὶ τὴν ἀναθεώρηση τῆς γερμανικῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς ἀπέναντι τῆς Ἑλλάδος. Μὲ τὴν ἀλλαγὴ τῆς προπολεμικῆς τακτικῆς τοῦ Βερολίνου νὰ ἐπεμβαίνει εἰς τὴν ἐθνικὴ πορεία τῆς χώρας μας, μέσῳ στρατιωτικῶν ἐνισχύσεων τῶν ἀντιπάλων μας π.χ. Ἑλληνικὸ-Τουρκικὸς Πόλεμος 1897, Βαλκανικοὶ Πόλεμοι, Ἐθνικὸς Διχασμὸς 1914 μὲ τὴν σύγκρουση Βασιλοφρόνων καὶ Βενεζελικῶν, Μικρασιατικὴ Καταστροφὴ μὲ τὴν στήριξη τοῦ Κεμὰλ Ἀτατούρκ. Τώρα, μετὰ τὸ 1950, μὲ τὴν ἀπευθείας διείσδυση εἰς τὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ τῶν ἰσχυρότατων Πολυεθνικῶν Ἑταιρειῶν της, οἱ ὁποῖες διὰ τῶν μιζῶν ἀνέδειξαν τὴν διαπλοκὴ καὶ τὴν διαφθορὰ τοῦ Πολιτικοῦ Συστήματος Μαριονεττῶν, τὸ ὁποῖο ἐκ τοῦ λόγου αὐτοῦ, ὄχι μόνον προστάτευε καὶ φυγάδευε εἰς τὴν Γερμανία ἐγκληματίες πολέμου, ὄχι μόνον ἀπέφευγε τὴν διεκδίκηση Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων καὶ τοῦ Κατοχικοῦ Δανείου, ἀλλὰ τελικῶς ὁδήγησε καὶ εἰς τὴν κατάρρευση τῆς χώρας μας μὲ τὴν Χρεωκοπία καὶ τὴν ἐπιβολὴ τῶν δυσβάστακτων γιὰ 99 ὁλόκληρα χρόνια Μνημονίων.
Τὸ Βερολίνο ὀφείλει νὰ γνωρίζει ὅτι δὲν ὑπάρχει Διμερὴς Συμφωνία μεταξὺ Ἑλλάδος καὶ Γερμανίας, οὔτε Διεθνεῖς Συμφωνίες εἰς τὶς ὁποῖες συμμετεῖχε καὶ ἡ Πατρίδα μας γιὰ τὴν διευθέτηση τῶν Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων καὶ τοῦ Κατοχικοῦ Δανείου. Ἡ καταβολὴ τῶν 115 ἑκατομμυρίων Μάρκων ἀπὸ τὴν Γερμανία, ἡ ὁποία ἔγινε τὴν 18.03.1960 κατόπιν διαπραγμάτευσης μεταξὺ τοῦ Κωνσταντίνου Καραμανλῆ καὶ τοῦ πρώτου Καγκελλαρίου Konrad Adenauer ἦταν ἕνα ἀποτέλεσμα μίας «Συμφωνίας ἀποζημίωσης Οἰκειῶν», δηλαδὴ ὀφειλὲς πρὸς ὁρισμένους ἰδιῶτες, καὶ δὲν ἀποτελοῦσε τελικὴ ἀπόφαση. Ὀφείλει ἐπίσης νὰ γνωρίζει, ὅτι εἰς τὸ τεράστιο Μνημεῖο τοῦ Ὁλοκαυτώματος τὸ ὁποῖο ἐγκαινιάστηκε τὴν 10.05.2005 εἰς τὸ κέντρο τοῦ Βερολίνου ἡ Γερμανικὴ Κυβέρνηση ἀρνήθηκε νὰ συμπεριλάβει μαζὶ μὲ τοὺς Ἑβραίους καὶ τὰ δεκάδες χιλιάδες θύματα τῶν Κρεματορίων ἄλλων ἐθνικοτήτων, ἐκ τοῦ φόβου διεκδικήσεων Πολεμικῶν Ἀποζημιώσεων καὶ ἀπὸ πολλοὺς ἄλλους Λαούς.
Ἡ Ἡγεσία τοῦ Βερολίνου ὀφείλει ἐπίσης νὰ γνωρίζει ὅτι τὰ ἐγκλήματα πολέμου πάσης μορφῆς καὶ οἱ ἀπαιτήσεις τῆς Ἑλλάδος, οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν διευθετηθεῖ μέσῳ Διμερῶν Συμφωνιῶν, ἀλλὰ καὶ οἱ ὁποῖες δὲν ἔχουν ἐγκριθεῖ καὶ ἀπὸ τὸ Ἑλληνικὸ Κοινοβούλιο, εἶναι ἐνεργὲς καὶ ποτὲ δὲν παραγράφονται.
Τέλος ἕνα μήνυμα πρὸς τὴν ἡγεσία τοῦ Βερολίνου. Ἡ Παγκόσμια Ἱστορία διδάσκει, ὅτι ἡ Ἀνθρωπότητα στηρίζεται εἰς τὶς Ἀρχές, Ἀξίες καὶ Αἰώνια Δύναμη τοῦ Ἑλληνικοῦ Πνεύματος καὶ Πολιτισμοῦ. Ὅποιος ἐναντιώνεται πρὸς αὐτὸ ἡττᾶται!
Σημείωση:
Ὁ ἀρθρογράφος κρητικῆς (Μαριοῦ Ν. Ρεθύμνου) καὶ θρακικῆς καταγωγῆς γεννήθηκε καὶ διαμένει εἰς τὴν Ξάνθη. Σπούδασε Πολιτικὲς-Οἰκονομικὲς Ἐπιστῆμες καὶ Κοινωνιολογία εἰς τὴν Βόννη, ὅπου διέμενε ἐπὶ πολλὰ χρόνια, καὶ ἐν συνεχείᾳ Ἱστορία, Πολιτιστικὴ κληρονομιὰ καὶ Ἀρχαιολογία εἰς τὴν Ἀθήνα. Διετέλεσε ἐπὶ 35-ἐτίας Διπλωματοῦχος Ξεναγὸς γιὰ ὅλη τὴν Ἑλληνικὴ Ἐπικράτεια.