Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθηγητὴς θεολόγος – συγγραφεύς
Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία τιμᾶ τοὺς Ἁγίους μὲ τὰ χαρίσματά τους. Ὅρισε νὰ μὴ γίνεται τίποτα σ’ αὐτήν, χωρὶς τοὺς πρεσβευτὲς Ἁγίους καὶ τὰ λείψανά τους. Μὲ τὰ λείψανα τῶν Ἁγίων, στὸ κέντρο, τῆς Ἁγίας Τράπεζας, γίνονται τὰ ἐγκαίνια τοῦ Ἱ. Ναοῦ.
Στὴν ἀνακήρυξη ἑνὸς Ἁγίου, πρωτεύοντα ρόλο ἔχει ἡ συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας… Ἡ Ἐκκλησία, ἀκούει προσεκτικὰ τὶς μαρτυρίες, ἁπλῶν ἀνθρώπων – ἀφουγκράζεται τὰ αἰτήματά τους, περιμένει κάποια χρόνια… ἐλέγχει προσεκτικὰ τὸ αἴτημα, περὶ ἁγιοκατάταξης προσώπων… μὲ προσευχὴ καὶ ἐγρήγορση… Χαίρει καὶ γεραίρει ἡ πόλης τῶν Πατρῶν γιὰ τὸν ἁγιοκαταταχθέντα Θεοφόρο Ἀρχιμανδρίτη – Ἕλληνα ἀγωνιστὴ θεολόγο, Γέροντα Γερβάσιο.
Ὁ π. Γερβάσιος θεωρεῖται μία ἀπὸ τὶς σημαντικώτερες ἐκκλησιαστικὲς προσωπικότητες, τῆς νεώτερης ἱστορίας τῶν Πατρῶν, ποὺ ὁ φθόνος καὶ ἡ συκοφαντία, δὲν μπόρεσαν νὰ ἀλλοιώσουν τὴν ἀλήθεια, γιατί ἦταν «ἄνδρας πλήρης πίστεως…», «οὐ γὰρ ἔδωκεν ὁ Θεὸς (σὲ αὐτὸν) πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως». (Τιμόθ. Β’, κεφ. Α΄ στίχ. 7)
Οἱ χαμαιλέοντες κατατροπώθηκαν. Μὲ τὶς πέτρες ποὺ λιθοβολοῦσαν τὴν ἀλήθεια (οἱ ἄνθρωποι τῆς τότε ἐποχῆς) ἔκτιζαν τὸν Ἀνδριάντα τοῦ π. Γερβασίου τοῦ προσώπου ποὺ λοιδοροῦσαν…
Μὴ ξεχνᾶμε ὅτι ὁ βλάκας – ὁ φθονερὸς καὶ ὁ συκοφάντης, εἶναι μορφώματα ποὺ δὲν καταπολεμοῦνται εὔκολα… ὅμως ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ ἐπεμβαίνει κατὰ θαυμαστὸ τρόπο… καὶ ὅπως μοῦ ἔλεγε ὁ λόγιος ἀείμνηστος μοναχὸς Ἁγιορείτης, στὴν Ἱ. Μονὴ Ἁγίου Παύλου π. Θεοδόσιος ὅτι: «Ἀτσάλινος σὲ δύναμη εἶναι ὁ Θεὸς καὶ χάρτινος σὲ δύναμη εἶναι ὁ διάβολος».
Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται καὶ στὸν π. Γερβάσιο. Ὅπως ὁ Κολοκοτρώνης εἶχε πιστοὺς φίλους καὶ ὀπαδούς, εἶχε καὶ ὁρκισμένους ἐχθρούς. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, μόνο ποὺ δὲν εἶχε ὀπαδούς, ἀλλὰ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ… Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος γεννήθηκε τὸ 1877, στὸ χωριὸ Νυφασία (τότε Γρανίτσα) τῆς Γορτυνίας. Ἔχασε σὲ ἡλικία 3 ἐτῶν τὴν μητέρα του. Κοντά του ἦταν ὁ πατέρας του Χαράλαμπος. Ἔδειχνε ἰδιαίτερη ἀγάπη πρὸς τὰ γράμματα… Διετέλεσε ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γηροκομείου Πατρῶν, καθὼς καὶ πρωτοσύγκελος τῆς Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀθηνῶν (1939 – 1941). Ὑπῆρξε ἰδιαίτερα ἀγαπητός, λόγῳ τῆς προσφορᾶς τους στοὺς Μικρασιάτες πρόσφυγες, ποὺ κατέφυγαν στὴν Πάτρα, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν ἁπλόχερη βοήθεια ποὺ προσέφερε, σὲ κάθε πεινασμένο καὶ περιθωριακό… Μὲ τὴν ἀπαστράπτουσα καθαρότητα τοῦ βίου του, τὴν ἀνεπίληπτη συμπεριφορά του, τὴν θεολογική του κατάρτιση καὶ μὲ τὴν ἀταλάντευτη προσήλωσή του, στὴν ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΜΑΣ παράδοση ὀρθοτομώντας πάντοτε τὸν λόγο τῆς Ἀληθείας καὶ μὲ τὸ πλούσιο πνευματικό του ἔργο, στὴν Ἀποστολικὴ πόλη τῶν Πατρῶν, ἔλαμψε ὡς «ἀστὴρ παμφαέστατος», ἀφοῦ συγχρόνως, καθοδηγοῦσε πνευματικὰ χιλιάδες πνευματικά του τέκνα, στὸ δρόμο τῆς μετανοίας, προσευχῆς καὶ σωτηρίας…
Ἦταν γνήσιος – ἄδολος καὶ αὐθεντικός, γεγονὸς ποὺ ἄφησε τὴν σφραγῖδα του, στὶς ἑπόμενες γενιές, ἀνόθευτη καὶ ἀκεραία, ὡς κληρονομιὰ καὶ παρακαταθήκη, ποὺ μὲ αὐταπάρνηση, θέληση – δύναμη καὶ μὲ πολλὴ προσευχὴ διακόνησε τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία.
Εἶχε ὡς γνώμονα στὴ ζωή του ὅτι: «Τοῖς ἀγαπῶσι τὸν Θεό, πάντα συνεργεῖ εἰς ἀγαθόν». (Ρωμ. 8ο Κεφ. Στίχ. 28).
Ὁ Ἅγιος Γερβάσιος, ὁ Ἅγιος τῆς εὐλογημένης μας Πάτρας, τὴν πόλη τοῦ Ἀποστόλου Ἀνδρέα, παιδαγωγοῦσε τοὺς χριστιανούς, ὄχι καλώντας νὰ μιμηθοῦν τὶς ἀρετές του, ἀλλὰ δείχνοντας τὴν ἀναξιότητά του… Αὐτὸ τὸ χαροποιὸ πένθος καὶ ἦθος τῆς μετάνοιας μετέδιδε, κάτω ἀπὸ τὸ πετραχήλι του σὲ χιλιάδες ψυχές…
Μὲ τὸ «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε». (Α΄ Θεσ. Κεφ. 5ο, στίχ. 17).
Ὁ Γέροντας Γερβάσιος πίστευε, στὴν λυτρωτικὴ σημασία τῆς Θείας Λειτουργίας, γι’ αὐτὸ λειτουργοῦσε 4 μὲ 5 φορὲς τὴν ἑβδομάδα, σὲ πρωινὲς καὶ νυκτερινὲς λειτουργίες.
Εἶχε συγκατάβαση, διάκριση καὶ οἰκονομία στὶς ἀδυναμίες, τῶν ἐξομολογουμένων, οἱ ὁποῖοι τὸν ἐμπιστεύονταν, γιατί ἦταν «συμπολίτης τῶν Ἁγίων καὶ οἰκεῖος τοῦ Θεοῦ». (Ἐφεσίους, Κεφ. 20, στίχ. 19), ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἐπίγεια ζωή. Ἦταν πιστὸς ἀγωνιστής, στὶς Ἑλληνορθόδοξες ἀξίες… Πάντοτε ἀκαταπόνητος καὶ ἀχθοφόρος τῆς Ἁγιότητας ἡ ὅλη βιοτή του, ἐνστερνίζετο τὸ ΧΡΙΣΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΝ – ΑΝΑΣΤΑΝΤΑ…
Χαρά του ἦταν ἡ μελέτη τῶν Πατέρων καὶ θρόνος του οἱ καρδιὲς τῶν πιστῶν.
Μὲ τὴν «δίστομον ρομφαία τοῦ λόγου», ἐκεῖ στὸν Ἱερὸ Ναὸ τοῦ Ἁγίου Δημητρίου στὴν Πάτρα, ὡς μέγας ἐκκλησιαστικὸς ρήτορας, ἠλέκτριζε, ἀφύπνιζε καὶ προβλημάτιζε χιλιάδες ψυχὲς ποὺ πήγαιναν νὰ τὸν ἀκούσουν. Ἕνας νεώτερος διδάσκαλος τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ἔλεγε: «Ὅσο φοβᾶται ὁ λαγὸς τὴν βροντή, τόσο περισσότερο φοβᾶται ὁ διάβολος τὸ κήρυγμα». Γι’ αὐτὸ ὅπου ὑπάρχουν φλογεροὶ ἱεροκήρυκες μὲ νοῦν καὶ φρόνηση Χριστοῦ, ποὺ ἀφυπνίζουν τὸν λαό, τότε πέφτει «ὁ περονόσπορος τοῦ διαβόλου», γιὰ νὰ φιμώσει τὴν φωνὴ τοῦ λόγου των, ὅπως ἔγινε μὲ τὸν Ἅγιο Γερβάσιο καὶ ἄλλους Ἁγίους τῆς Ἐκκλησίας μας. Ὅσοι κηρύττουμε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ ἔχουμε κατὰ νοῦν τὸ τοῦ Ἱεροῦ Χρυσοστόμου «Ὅτι τὸ κήρυγμα – δεῖται ἀνδρὸς γενναίου – φερεπόνου καὶ ἑτοίμου πρὸς ΘΑΝΑΤΟΝ…».
Μία τέτοια Ἐκκλησιαστικὴ προσωπικότητα, δημιούργησε τὸν φθόνο καὶ τὴν κακία, τὴν συκοφαντία, ὅπου ὁ διάβολος, ἀναζητοῦσε κακόψυχους, γιὰ νὰ ἐκτοπίσουν τὸν Γέροντα τῆς Πάτρας, π. Γερβάσιο. Οἱ κακόβουλοι ἔπαιρναν τὰ «λεξίδια» τοῦ Γέροντα στὶς ὁμιλίες του, τὰ (ἐτρόχιζαν στὸ ἀμόνι τοῦ διαβόλου) καὶ τὰ ἐκσφενδόνιζαν ὡς «ξιφίδια». «Τῶν ἱκανῶν νὰ κάνουν νάνων, εἶναι ὁ κανὼν τῶν ἀνικάνων».
Ὁ Μητροπολίτης Πατρῶν Ἀντώνιος τὸν ἔθεσε χωρὶς λόγο σὲ ἀργία. Ἔτσι γίνεται σὲ κάθε ἐποχή, οἱ κόλακες τῆς ἐξουσίας, ποὺ ἐξελίσσονται σὲ (βρικόλακες), ἐπιπλέουν σὰν φελλοί, ὅμως κάποια στιγμή, τοὺς φελλοὺς ἡ θάλασσα τοὺς ξερνάει στὴν παραλία… καὶ ἔρχεται ἡ δικαίωση τῆς ΑΛΗΘΕΙΑΣ…
Τὸν ἔθεσαν σὲ κατ’ οἶκον περιορισμὸ νὰ μὴ κηρύττει. Ζήτησαν τὴν καθαίρεσή του 6-10-1930. Ἡ κατακραυγὴ τοῦ λαοῦ ἦταν μεγάλη!!… Ἀνυπόστατες κατηγορίες… γιατί θέλουν νὰ φιμώσουν ἀνθρώπους ἀξίας μὲ λαϊκὸ ἔρεισμα. Ὁ τύπος ὑπὲρ τοῦ π. Γερβασίου… Χαλασμὸς κόσμου!!… Ἔτσι πέτυχαν τὰ τέκνα τοῦ διαβόλου, πρὶν ἀπὸ 92 χρόνια 17η Μαρτίου 1931 τὴν καθαίρεση τοῦ πατρὸς Γερβασίου. Κάποιοι Μητροπολίτες τάχθηκαν ὑπὲρ τοῦ π. Γερβασίου. Ὁ τότε Μητροπολίτης Κασσανδρείας Εἰρηναῖος μέσα στὴ σύνοδο, δὲν ἄντεξε τὴν ἀνήκουστο συκοφαντία καὶ λιποθύμησε… ὁ τότε Ἀρχιμανδρίτης καὶ μετέπειτα διαπρύσιος κήρυκας τοῦ θείου Λόγου Μητροπολίτης Αὐγουστῖνος Καντιώτης σχολίαζε δριμύτατα, τὴν ἐπαίσχυντον ἀπόφαση τῆς Συνόδου. Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος ἔρχεται καὶ πάλιν μὲ τὴν κραυγαλέα φωνήν του «Οὐδὲν δέδοικα πλὴν ἐπισκόπων…».
Ὁ συκοφάντης Μητροπολίτης Πατρῶν κυρὸς Ἀντώνιος, χοροστάτησε στὸν ἑσπερινό, στὸν Ἱ. Ναὸ τῆς Ἁγίας Παρασκευῆς Α’ κοιμητήριο τῆς Πάτρας. Τί νομίζετε ὅτι ἔγινε; Σιγὴ ἰχθύος… Μία δαιμονισμένη, τὸν ἐξεφτέλισε- τὸν διέλυσε – τὸν κατακρεούργησε δημόσια. Τσίριζε – οὔρλιαζε, μὲ ἕνα ἀλλόκοτο σπαρακτικὸ κλάμα, ὅπως οἱ δαιμονισμένοι τῶν Εὐαγγελίων καὶ τοῦ βροντοφώναξε, ἀφοῦ τὸν ἔβρισε χυδαῖα… τοῦ εἶπε: «Ρὲ Ἀντώνιε (στὸ Μητροπολίτη Πατρῶν) Ρὲ Ἀντώνιε, σὲ ἔκανα νὰ τὸν συκοφαντήσεις μὲ τὸ ἐπιτελεῖο σου σὲ ἔκανα νὰ τὸν τιμωρήσεις – σὲ κέρδισα, φώναζε ἡ δαιμονισμένη – γιατί ὁ Γερβάσιος μὲ τὸ πνευματικό του ἔργο, μὲ ἔκαιγε, μὲ ἔκαιγε, μὲ τυραννοῦσε…».
Φοβερόν!! Ἔπεσε ἡ αὐλαία ὡς χάρτινος πύργος… Ὁ Μητροπολίτης Ἀντώνιος ἀκούγοντας τὴν δαιμονισμένη – ἀγαλμάτωσε… ταράχθηκε… κιτρίνισε, σὰν τὸ λεμόνι… Ἕτοιμος νὰ λιποθυμήσει… ἄλλαξε χρῶμα… Ἔτσι ἀντελήφθηκε τὸ λάθος του ὁ ἴδιος ὁ Μητροπολίτης μὲ τὴν ἐνορχηστρωμένη συκοφαντία τῆς δίκης τοῦ «Κατιλλίνα», ζήτησε καὶ δημόσια συγγνώμη καὶ ἔληξε ἡ ποινὴ τοῦ πατρὸς Γερβασίου τοῦ ἀνθρώπου τοῦ Θεοῦ.
ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΑΝΑΓΝΩΣΤΑΙ
Νὰ ξέρετε ὅτι Ο ΣΥΚΟΦΑΝΤΗΣ σκοτώνει ψυχικὰ πνευματικὰ τὸν συνάνθρωπό του. Ὁ συκοφάντης εἶναι δειλὸς καὶ διακρίνεται γιὰ τὴν ἀνευθυνότητά του, τὴν διαβολή, τὸν φθόνο καὶ τὴν ἀπύθμενη κακία του, ἡ ὁποία γεννᾶ μνησικακία – ἀχαριστία – ἐκδικητικότητα…
Τὸ ψέμα τοῦ συκοφάντη εἶναι παιδὶ τοῦ σατανᾶ, τὸ ὁποῖο γεννᾶ καὶ κυοφορεῖ τὴν συκοφαντία… Τὴν ἀλήθεια καὶ στὸν τάφο νὰ τὴν βάλεις, θὰ βγεῖ ἀπὸ τὸ χῶμα καὶ θὰ φωνάζει: «ΕΙΜΑΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ». «Γνώσεσθε τὴν ἀλήθεια καὶ ἡ Ἀλήθεια, ἐλευθερώσει ὑμᾶς». (Ἰωάν. Κεφ. 7ο στίχ.32).
Ὁ προφητάναξ Δαβὶδ φώναζε: «Λύτρωσέ με Κύριε ἀπὸ συκοφαντίας ἀνθρώπων, καὶ φυλάξω τὰς ἐντολάς σου».
Ἀλήθεια ἀδελφοί μου «Τὶς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; Θλῖψις ἢ στενοχώρια ἢ διωγμός…» (Ρωμ. 7ο κεφ. Στίχ. 35).
«Ὁ ἀδικημένος ἔχει πάντοτε σύμμαχό του τὸν Θεό». (Ἅγ. Ἐφραὶμ ὁ Κατουνακιώτης).
Ἡ ἱστορία δυστυχῶς ἐπαναλαμβάνεται….
Ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, μέσα ἀπὸ τὸν ἀγωνιστικό μου παλμὸ καὶ τὴν ἄδολή μου καρδιά, ἔμαθα στὴ ζωή μου ὅτι τὴν Ἀλήθεια καὶ μόνον τὴν Ἀλήθεια πρέπει νὰ τὴν ὑπερασπιζόμεθα μὲ θάρρος – παρρησία – δύναμη καὶ θέληση, ἀκόμα κι’ ἂν σκανδαλίζονται μερικοί…
Στὸν συκοφαντούμενο θεματοφύλακα τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεώς ΜΑΣ, ποὺ ὁ λόγος καὶ ἡ βιοτή του, ἦταν πάντοτε «Ὀρθοτομία τοῦ λόγου τῆς ΑΛΗΘΕΙΑΣ», ἀνεξαρτήτως κόστους… Ὑποκλινόμεθα…
Στὸν Ἀρχιμανδρίτη Γερβάσιο Παρασκευόπουλο,
ἀντὶ γιὰ κόλλυβα – μὲ εὐλάβεια καὶ πίστη στὸ Θεὸ – ἀναφωνοῦμε –
ΑΓΙΕ ΓΕΡΒΑΣΙΕ, ΠΡΕΣΒΕΥΕ ΥΠΕΡ ΗΜΩΝ ΑΜΗΝ