Γράφει ὁ Γέρων Μάξιμος Ἰβηρίτης
10ον
Ἀκολούθως κατέφυγον εἰς τήν Βενετίαν καί ἐκεῖ ἐγνωρίσθησαν μέ ἕνα Γερμανόν ἀξιωματικόν, ἐνθουσιώδη διά τόν ἀρχαῖον Ἑλληνικόν κόσμον, ὁ ὁποῖος ἀνέλαβε νά προστατεύσῃ καί νά σπουδάσῃ τόν Ἰωάννην. Εἰς τήν συνέχειαν, ὁ Ἰωάννης μέ τήν προτροπήν του ἀνεχώρησε διά τήν Βιέννην. Ἐκεῖ ἀπέθανεν ἡ Εἰρήνη καί ὁ Ἰωάννης ἐγκατεστάθη εἰς τό ἀρχοντικόν τοῦ φίλου του Γερμανοῦ. Διαμένων ἐκεῖ, ἐγνωρίσθη μέ τόν στρατιωτικόν κόσμον τῆς Βιέννης καί τήν αὐτοκρατορίαν της.
Ἀνήσυχον πνεῦμα ὡς ἦτο ὁ Ἰωάννης, ἀνεζήτη πολεμικήν δρᾶσιν, καί ἐπειδή ὁ Βασιλεύς τῆς Γερμανίας Φρειδερῖκος Γ΄ἀπέφευγε τούς πολέμους, ὁ Ἰωάννης μετέβη εἰς τήν Γαλλίαν, ὅπου ὁ Βασιλεύς Κάρολος Ζ΄ἠγωνίζετο ἐναντίον τῶν Ἄγγλων. Ἦτο τότε μόλις εἴκοσιν ἐτῶν καί κατετάχθη εἰς τόν στρατόν ὡς ἁπλοῦς στρατιώτης. Μετ’ ὀλίγον ὅμως, τό ὅλον παράστημά του καί αἱ ἀρεταί του συνείργησαν εἰς τό νά ἀναδειχθῇ ἀξιωματικός τῆς Φρουρᾶς εἰς τό ἱππικόν τοῦ Βασιλέως τῆς Γαλλίας. Κατά τήν ἐπακολουθήσασαν μάχην τοῦ 1459, μεταξύ Γάλλων καί Ἄγγλων, ὁ Ἰωάννης διεδραμάτισε σπουδαῖον ῥόλον, καί ὅτε ἐτελείωσεν ὁ ῥηθείς Ἀγγλογαλλικός πόλεμος καί ἡ Γαλλία συνῆψε συμμαχίαν μέ τό ἰσχυρόν τότε κατά τήν θάλασσαν Ἡνωμένον Βασίλειον Νορβηγίας καί Δανίας, ὁ Βασιλεύς τοῦ Βασιλείου τούτου ἐπεσκέφθη τό Παρίσιον· ἐκεῖ ὁ Βασιλεύς ἐγνώρισε τόν Ἰωάννην, ὅστις ἔφερε τότε τόν βαθμόν τοῦ Ταγματάρχου.
Ὁ Δανός Βασιλεύς, ἐντυπωσιασθείς ἀπό τά χαρίσματα τοῦ Ἰωάννου, ἐζήτησεν ἀπό τόν Βασιλέα τῶν Γάλλων νά τοῦ ἐπιτρέψῃ νά τόν παραλάβῃ μεθ’ ἑαυτοῦ καί νά τόν ἐντάξῃ εἰς τόν ἰδικόν του στρατόν. Ἡ ἄδεια ἐδόθη καί ὁ Ἰωάννης Χριστιανός μετέβη εἰς τήν Κοπεγχάγην μετά τοῦ Δανοῦ Βασιλέως. Ἐκεῖ ἀνεδείχθη εἰς λαμπρόν ἀστέρα τοῦ Δανικοῦ στρατοῦ, καί ἐν ἡλικίᾳ 29 ἐτῶν ἀπεστάλη ὡς ἐπικεφαλῆς τοῦ στρατοῦ πρός καθυπόταξιν τῶν ἐπαναστατῶν Σουηδῶν. Ἡ ἐπιτυχία του ἦτο μεγάλη καί ἀναίμακτος, γεγονός ὅπερ τόν ἀνέδειξεν εἰς στρατηγόν τοῦ Ἡνωμένου Βασιλείου. Πλήρης δόξης ὁ Ἰωάννης συνώδευσεν ἀκολούθως τόν Βασιλέα εἰς τήν Κοπεγχάγην, ὅπου εἰς μίαν ἑόρτιον ἐκδήλωσιν ἐγνωρίσθη καί μέ τήν θυγατέρα του Μαρίαν.
Ὁ Ἰωάννης, ἐπειδή δέν εἶχε συμπληρώσει τό τριακοστόν ἔτος τῆς ἡλικίας του, ἐκράτει καλῶς τό μυστικόν τῆς καταγωγῆς του. Εἰς τήν ἐπιμονήν ὅμως τοῦ Δανοῦ Βασιλέως, ὁρκισθέντος εἰς τό ξίφος του ὅτι θά κρατήσῃ καί ἐκεῖνος τό μυστικόν, ἐφανέρωσεν εἰς τόν Βασιλέα τόν πάπυρον μέ τήν Βυζαντινήν καταγωγήν του. Τοῦ διηγήθη ἐπίσης τό τέλος τῆς δηλητηριασθείσης μητρός του, διά νά μή γίνῃ σύζυγος τοῦ Πορθητοῦ Μωάμεθ Β΄.
Τήν Βυζαντινήν καταγωγήν τοῦ Ἰωάννου ἐφανέρωσεν ἀκολούθως ὁ Βασιλεύς εἰς τήν θυγατέρα του λέγων, ὅτι εἰς τόν Ἰωάννην ἀνήκει πλέον τό στέμμα τοῦτο καί τό Βασίλειον τῆς Δανίας καί Νορβηγίας ὁλόκληρον. Αὐτός, λοιπόν, ἦτο ὁ Ἰωάννης Χριστιανός, καί ἐξ αὐτοῦ ὁ κατά διαδοχήν ἀπόγονος αὐτοῦ Βασιλεύς τῆς Ἑλλάδος Γεώργιος Α΄καί οἱ μετ’ αὐτόν διατελέσαντες ἐπιφανεῖς Βασιλεῖς, ἄχρι καί τοῦ ἄρτι ἀποβιώσαντος Κωνσταντίνου Β΄(†10 Ἰανουαρίου 2023), ἑκατόν ἀκριβῶς ἔτη καί μέ μίαν ἡμέραν διαφοράν μετά τήν τελευτήν τοῦ ἀοιδίμου πάππου του Κωνσταντίνου Α΄τοῦ Ἐλευθερωτοῦ (†11 Ἰανουαρίου 1923).
Ἡ παράδοσις αὕτη δέν εἶναι μοναδική. Ὁ ἔξοχος ποιητής Παναγιώτης Ν. Σοῦτσος, στηριζόμενος εἰς τά ἀνωτέρω ἱστορικά στοιχεῖα, διεκήρυξε τήν Βασίλισσαν τῶν Ἑλλήνων Ὄλγαν νόμιμον διάδοχον τῆς Σοφίας τοῦ Θωμᾶ Παλαιολόγου, καί ἐπίσης κληρονόμον νόμιμον τοῦ Βυζαντινοῦ Θρόνου. Εἰς ἐπίῤῥωσιν τοῦ γεγονότος, ὁ ποιητής ἀνέφερε τήν ἐν ἔτει 1563 ἀναγνώρισιν τῆς Σοφίας ὡς κληρονόμου τῆς Βυζαντινῆς αὐτοκρατορίας «ὑπό τοῦ Πατριάρχου Ἰωάσαφ Β΄μετά τριάκοντα καί δύο Ἀρχιερέων τῆς Ἑλλάδος καί μετά τῶν προκρίτων αὐτῆς, γενομένην δι’ ἀναφορᾶς ἐπισήμου καί ἐκ τοῦ Θρόνου τῆς Σοφίας αἰτούντων παρά τῶν ἀπογόνων της τόν αὐτοκράτορα τῆς Νέας Ῥώμης».